kind alleen

En dan is het tijd om het alleen te doen

Ik heb nu een maand of twee geleden mijn behandeling afgerond. In het begin was het even lastig, maar het laatste gesprek was vooral erg gezellig. Mijn behandelaar en ik hebben samen brownies gegeten en ik heb een zelfgemaakt kleinigheidje aan haar gegeven, omdat zij mij zoveel verder in mijn proces heeft geholpen. Het laatste gesprek begon met het feit dat zowel mijn behandelaar als ik het een vreemd idee vonden dat het daadwerkelijk het laatste gesprek was. Ik ben natuurlijk zo’n drie jaar in behandeling geweest, dus er was tot op zekere hoogte een band ontstaan. 

Ergens vind ik het jammer dat de behandeling gestopt is, maar ik voelde mijzelf er ook klaar voor om het zelf te gaan proberen. Zoals ik ook in mijn brief aan mijn behandelaar heb geschreven: “Ik ben er nu klaar voor om de grote, boze wereld alleen te trotseren.” De weg er naartoe is niet altijd even makkelijk geweest, maar heeft mij zoveel inzichten en een verbeterde kwaliteit van leven gebracht. 

Ik ben tevreden met waar ik nu sta, als ik terugkijk naar drie jaar geleden. Ik ben niet snel trots op mijzelf, maar dit is iets wat ik niet verwacht had te bereiken. Ondanks dat het niet altijd makkelijk is geweest, ben ik stiekem toch wel een beetje trots op wat ik bereikt heb in die drie jaar dat ik in behandeling zat. Ik heb het natuurlijk samen met mijn behandelaar gedaan, want alleen redde ik het niet. Zij verdient dus ook credits, maar zij heeft mij vooral de inzichten gegeven die ik nodig had om mijzelf te kunnen helpen. 

Drie jaar geleden had ik niet verwacht dat ik het alleen zou kunnen. De wereld was zwart, het licht aan het einde van de tunnel was verdwenen en ik vond het leven helemaal niks meer. Die donkere wolk die ik om mij heen had hangen, is tijdens de drie jaar behandeling langzaam opgetrokken.

Ik heb nog steeds borderline, en ik heb nog steeds een emotionele gevoeligheid (of overgevoeligheid, noem het zoals je het wilt noemen), maar dat betekent niet dat ik minder waard ben als persoon. Ik heb gewoon een iets andere gebruiksaanwijzing dan de gemiddelde persoon. Nu ik deze zelf ook ken, kan ik omgaan met de dingen die het leven op mijn pad gooit. 

De afgelopen drie jaar in behandeling zijn voor mij heel erg waardevol geweest. Ik ben blij dat ik de stap gezet heb, ondanks dat ik in eerste instantie veel weerstand voelde en er totaal geen zin in had. Als ik dit drie jaar geleden geweten had, had die weerstand er misschien niet geweest. Maar dat is geweest en kan ik niet meer veranderen.

Ik kijk nu vooruit, weet waar ik op moet letten en ik ken mijn eigen triggers en grenzen. Ik ben benieuwd wat de toekomst mij brengt.

Lees ook:

  • Lieve therapie,

    Lieve Therapie, Ik wil dit helemaal niet zien. Ik wil dit helemaal niet weten. Laat me met rust. Ik heb het niet voor niets nooit geweten. Graag zou ik een beknopte en duidelijke blog schrijven.…

  • Sos – vakantie in zicht

    Al zolang rondlopen en bijna breken maakte dat écht breken onvermijdelijk was. Ik vergelijk mijzelf nu bijna met het personage Emma uit het boek ''PAAZ''; nog een X aantal dagen tot mijn vakantie. Ergens denk…

  • schrijven

    En daar is dan het daadwerkelijke moment; ik moet mijn terugvalpreventieplan invullen. Ik was al een tijdje klaar om richting het afronden van mijn therapie te gaan. Nu komt het toch wel dichtbij. Als het…

2 reacties

    1. Ik had dit 3 jaar geleden echt niet verwacht, maar ik ben er zo dankbaar voor! Ik heb natuurlijk zelf ook veel gedaan, maar wel samen met mijn behandelaar. Het was een extreem goede match, die mij heel erg geholpen heeft!

      En tot zo ver heb ik het alleen gered (we zijn nu 2 a 3 maanden verder), dus ik kan de rest ook wel aan 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.