En dan de finale diagnose…

Onze blogger Aurelia is 26 januari 2018 zelfverkozen gestorven na het doorlopen van een intensief euthanasieproject. Uit respect voor wat zij ons wilde vertellen kun je al haar blogs hier nalezen

Finale diagnose… Ik weet het nog zo goed. Het lijkt wel alsof het weken, maanden geleden was, terwijl het pas 10 dagen geleden was. Misschien wist ik het eigenlijk ook al wel maar om het dan uit de mond van je hulpverlener te horen is net wat anders. Al 13,5 jaar in de psychiatrie. Al 16 jaar depressief. Geen verbetering, alleen maar achteruitgang. Een resistentie tegen medicatie, een resistentie tegen behandelingen. Ik ben overal resistent tegen. Niks helpt me meer. Uitbehandeld. Ja, dat werd me een paar maanden geleden al verteld.

20 april 2017: ‘je bent terminaal.’ Ik wist het! Zelf wil ik dit leven ook niet meer. Maar ik wil ook niet terminaal zijn. Want terminaal betekent ook dat mijn lichaam, dus niet de geest alleen, ook achteruit zal gaan. En dat merk ik. Mijn energie wordt minder, prikkels kan ik niet meer handelen, mijn epilepsie en prikkelbaar darmsyndroom gaan steeds meer opspelen. En dan de psychische shit speelt nog meer op. Slapen lukt vrijwel niet meer: teveel herbelevingen, teveel nachtmerries. Maar EMDR lukt me niet, het is te zwaar. Zelfbeschadiging heb ik niet meer in de hand. Het gebeurt tijdens het slapen maar ook overdag. Ik zit onder de littekens en moet regelmatig naar het ziekenhuis.

Iedereen gaat dood. Maar ik eerder. Ik zit in een euthanasie-traject. Volgens mijn hulpverleners zal ik zeker euthanasie krijgen. Ik houd me daaraan vast. Ik wil niet wegkwijnen. Opgegeten worden tot er niks van me overblijft. Ik wil sterven op een humane manier. Mijn crematie heb ik al geregeld.

Zoals Marco Borsato zo mooi zingt in zijn lied ”Breng me naar het Water”: ‘Ik ben klaar om op reis te gaan.’ Ik heb ook geen keus meer. Ik moet me ook klaarmaken. Klaar maken voor de reis. Acceptatie. Het leven is niet geworden wat ik wilde, maar je kunt niet alles krijgen wat je wilt. Ik geloof in God. Na mijn dood ga ik naar Hem toe. En dan heb ik rust. Maar tot die tijd, laat ik, zolang het kan, nog van me horen. I am not dead yet!

In Memoriam: Aurelia – @dsmmeisjes

Lees ook:

  • iemand die droomt

    Ik heb iets heel ongebruikelijks en lastigs binnen de psychiatrie. Ik zie namelijk dingen van te voren gebeuren in dromen. Als ik slaap zie ik een soort ‘filmpjes’ die zich tot in de kleinste details afspelen. Vaak met gruwelijke beelden…