En dan de finale diagnose…

Finale diagnose… Ik weet het nog zo goed. Het lijkt wel alsof het weken, maanden geleden was, terwijl het pas 10 dagen geleden was. Misschien wist ik het eigenlijk ook al wel maar om het dan uit de mond van je hulpverlener te horen is net wat anders. Al 13,5 jaar in de psychiatrie. Al 16 jaar depressief. Geen verbetering, alleen maar achteruitgang. Een resistentie tegen medicatie, een resistentie tegen behandelingen. Ik ben overal resistent tegen. Niks helpt me meer. Uitbehandeld. Ja, dat werd me een paar maanden geleden al verteld.

20 april 2017: ‘je bent terminaal.’ Ik wist het! Zelf wil ik dit leven ook niet meer. Maar ik wil ook niet terminaal zijn. Want terminaal betekent ook dat mijn lichaam, dus niet de geest alleen, ook achteruit zal gaan. En dat merk ik. Mijn energie wordt minder, prikkels kan ik niet meer handelen, mijn epilepsie en prikkelbaar darmsyndroom gaan steeds meer opspelen. En dan de psychische shit speelt nog meer op. Slapen lukt vrijwel niet meer: teveel herbelevingen, teveel nachtmerries. Maar EMDR lukt me niet, het is te zwaar. Zelfbeschadiging heb ik niet meer in de hand. Het gebeurt tijdens het slapen maar ook overdag. Ik zit onder de littekens en moet regelmatig naar het ziekenhuis.

Iedereen gaat dood. Maar ik eerder. Ik zit in een euthanasie-traject. Volgens mijn hulpverleners zal ik zeker euthanasie krijgen. Ik houd me daaraan vast. Ik wil niet wegkwijnen. Opgegeten worden tot er niks van me overblijft. Ik wil sterven op een humane manier. Mijn crematie heb ik al geregeld.

Zoals Marco Borsato zo mooi zingt in zijn lied ”Breng me naar het Water”: ‘Ik ben klaar om op reis te gaan.’ Ik heb ook geen keus meer. Ik moet me ook klaarmaken. Klaar maken voor de reis. Acceptatie. Het leven is niet geworden wat ik wilde, maar je kunt niet alles krijgen wat je wilt. Ik geloof in God. Na mijn dood ga ik naar Hem toe. En dan heb ik rust. Maar tot die tijd, laat ik, zolang het kan, nog van me horen. I am not dead yet!

10 Comments

  1. jef

    Toch geef ik een wederwoord. Hoop? Toch trouw aan je geloof, dat is een gave. Er rest nog even tijd voor je de reis aanvat. Je geeft er een invulling aan via je hobby’s die je passies noemt. Je bent een Persoon die zich uit en invulling geeft aan de mogelijkheden die je (nog) hebt.

  2. De hoop is voorbij. Het is nu een kwestie van accepteren. Accepteren dat mijn reis op jonge leeftijd gaat beginnen. Dat is het belangrijkste maar vaak ook het moeilijkste. Acceptatie. Toch wil ik deze aardkloot snel verlaten. De pijn, vooral psychisch, kan ik niet meer aan. De dood zie ik als een verlossing. Toch had ik het graag anders gewild. Mijn vrienden gaan nu samenwonen, trouwen, krijgen kinderen. Mijn leven staat stil, gaat achteruit en stopt. Ik gun het geluk van mijn vrienden maar tegelijkertijd doet het pijn. Het confrontreert. Ja, mijn passies. Die heb ik zeker nog. Daar houd ik me aan vast. Maar het wordt moeilijker en moeilijker.

    1. Ik zit tegelijkertijd in een euthanasie-traject. Dit traject gaat maximaal 2/2,5 jaar duren nog. De kans dat ik euthanasie krijg is vrijwel 100%. Het is voor een psychiatrische stoornis heel moeilijk een levensverwachting te noemen. Maar alles bekeken heeft de GGZ dit als uitgangspunt genomen. Ze hebben bekeken naar mijn achteruitgang de afgelopen maanden en zo uitgerekend hoe het de aankomende tijd eruit zal zien. Het is maximaal 2/2,5 jaar maar het kan ook een maand zijn.

  3. Maar wat is er bij jouw niet behandelbaar dan ? Ik zie dat je oa borderline hebt en ptss (wat wel behandelbaar is ) zodoende dat ik het me afvraag … En de levenseindekliniek dan duurt het daar ook zolang ?

  4. Ik ben resistent geworden tegen behandeling. Dat kan als je al lange tijd in behandeling bent. Ik reageer er niet meer op, net zoals op medicatie. En ja, de Levenseindekliniek duurt zo lang helaas. Te lang….

  5. Ik denk dat dat verschilt per persoon. Ik ben nu 28. Mijn depressie begon op mijn 12e. Op mijn 15e kwam ik in de GGZ. Depressie, zelfbeschadiging, daarna borderline en psychoses. Steeds meer kwam erbij (ik heb meer diagnoses nu) en de diagnoses werden erger. Jaren in klinieken doorgebracht, geen verbetering. Tig therapieën gehad (sommige meerdere keren), niks hielp. Alleen maar achteruitgang. Op een gegeven moment kwam er zelfs delictgedrag bij wat resulteerde in een gevangenisstraf en agressieproblematiek.
    Ieder persoon is anders. De meesten worden wel geholpen, kunnen geholpen worden. Sommigen niet. Ik zit bij de laatste groep.

  6. Ik ben er stil van.
    Op een gegeven moment ben je alles voorbij…
    Ik kan honderden loze woorden opschrijven en roepen dat je zo jong bent. Maar ik kan je alleen maar liefs en sterkte wensen. Want ik gun je nu heel veel lieve mensen om je heen en heel veel moed om deze laatste stap te volbrengen, op de manier die bij jou hoort.
    Lieve groet, Marije x

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge