Blogs over emotionele verwaarlozing

De juiste keuze, toch?

Eind vorig jaar heb ik de keuze gemaakt om het contact te verbreken met mijn moeder. Een keuze die echt niet makkelijk is geweest en waarbij schuldgevoelens en verdriet zich vaak in vlagen aankondigt. “What seems like the right thing to do, could also be the hardest thing you’ve done in your life” Word Porn, Facebook De aanloop naar deze keuze is een proces van jaren geweest. Na talloze discussies, ruzies, brieven over en weer […]

Verder lezen

(On)bewust geen kinderen

Als ik dit schrijf, is het december en heb ik bij een vriendin ook m’n schoentje gezet, Sinterklaas- en Kerstliedjes meegezongen, zet ik vol melancholie een kerstmolentje in elkaar en tuig alleen de kerstboom op. Bak ik koekjes om weg te geven, bekijk met dubbele gevoelens de foto’s die een vriendin me regelmatig stuurt van wat ze vandaag voor leuke dingen met haar dochters heeft gedaan op school of ballet. Lopen de tranen regelmatig over […]

Verder lezen

Hyperbewustzijn

Je herkent het misschien wel. Je zit in de bibliotheek te studeren, en ineens denk je: ik voel me zo vreselijk moe. Mijn arm doet zeer. Mijn concentratie is niet goed. Ik leer te langzaam. Of je maakt buiten een wandeling en bedenkt je ineens dat je een zere rug hebt, je de enige bent met een groene jas, of dat je schoenen afgetrapt zijn. Al die gedachten had je vooraf niet. Ze leken ineens […]

Verder lezen

Onkruid vergaat niet

Toen ik ruim anderhalf jaar geleden bij m’n nieuwe therapeute startte, had ik nooit geloofd dat ik me zo open zo stellen zoals ik nu doe. Hoewel er ook nog dat masker is. Ik heb al wat jaren therapie erop zitten, maar nog nooit was ik zo open en eerlijk. Ik heb geleerd dat veel gedachten die ik had, niet zo normaal waren: daar ging ik altijd wel van uit en daarom zei ik ze […]

Verder lezen

Verlangen naar een ander vroeger

Het lukt me niet zo goed om blogs te schrijven de laatste tijd. In principe gaat het redelijk goed, maar er gebeurt veel – in mijn hoofd, in therapie. Ik ben veel aan het worstelen met missen en verlangen. Het missen van alles wat ik niet heb gehad, en het verlangen om dat op één of andere manier in te kunnen halen… Het doet pijn, want keer op keer kom ik tot dezelfde conclusie: ik […]

Verder lezen

Ik was erbij

We waren er allemaal bij. Ik ook, als klein meisje. Ik keek om me heen en zag alles, voelde alles, hoorde alles. Ik speelde een duidelijke rol in het geheel. Toch leek het alsof ik er in hun ogen niet was. Ze zeiden mij te zien, maar hun eigen schaduw viel over mij heen. Ze hielden van me, onvoorwaardelijk. Maar eerst moesten ze zichzelf redden. Ook al was dat ten koste van mij. Dus liep […]

Verder lezen

Onzichtbaar verlies

Verlies van een dierbare gaat niet altijd over de dood of letterlijk worden verlaten. Het kan ook gaan over iemand die je nog elke dag in levenden lijve ziet. Iemand die elke dag zorgt dat je goed te eten krijgt, je kleren wast en je bed opmaakt. Iemand die dichtbij je is en tegelijkertijd onbereikbaar ver weg. Ik wil mensen ervan bewust maken dat ziekte van een ouder ook een vorm van verlies is, en […]

Verder lezen

Als de overheid zich ermee gaat bemoeien

Afgelopen woensdag (7 februari 2018) heb ik deelgenomen aan Moodcamp. Een “obstacle run” (in hip Engels, maar in gewoon Nederlands “stormloop”) van 2 km georganiseerd om aandacht te geven aan depressie. De initiatiefnemer was het Ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport en dan met name vanuit de campagne ‘Hey! Het is oké’. Het doel van dit evenement en de campagne is om depressie bespreekbaar te maken. De overheid hoopt dat de drempel om over psychische […]

Verder lezen

Liefdesangst

Ik voel een soort onrustige pijn. Een klein liefdesverdriet. Ik schaam mij voor de liefde. De liefde die ik gaf, de liefde die ik ontving en de liefde die anderen aan anderen gaven. Ik schaam mij dat ik hieraan blootgesteld word. Volgens mij voel ik mij ook nog eens schuldig. Maar waaraan maak ik mij dan schuldig? ‘Als je daar zo graag bent ga je er toch wonen’, kon mijn moeder zeggen wanneer ik vrolijk […]

Verder lezen

Schaamte is een bitch

Het was een tijd geleden dat het gebeurde, maar ik zat in de stoel tegenover m’n therapeute, had an sich in gedachte wat ik wilde vertellen, en ik sloeg he-le-maal dicht. Een deken van schaamte drapeerde zich over me heen en m’n ogen zagen alles behalve die van haar. Ik zag de tijd wegtikken en vertelde mezelf in gedachte dat het ok was, dat ik veilig was, dat ik klein kon beginnen, dat ik nu […]

Verder lezen

De emotietrein

Dat emotionele verwaarlozing en onveilige hechting best wel “een ding” zijn, wordt voor mij steeds helderder. Het komt steeds meer binnen als een razende trein. En zo graag wil ik van alles delen, maar dit helder op papier krijgen lukt steeds maar niet. Ik ben het balletje in een flipperkast op het moment. Een rode draad haal ik er misschien wel uit, hetgeen waarvan ik zie dat ik wel steeds beter doe en mij helpt: […]

Verder lezen

Wat mis ik?

Iets missen maar niet weten wat. Iets zoeken maar niet weten waar je naar op zoek bent. Misschien wel het meest frustrerende wat er is. Wat mis ik? Waarom kan ik het niet vinden? Hoe langer ik er naar op zoek ben, hoe duidelijker het wordt. Maar wil ik wel dat het duidelijker wordt? Wil ik wel weten wat ik mis? Ik wil het niet weten omdat het te pijnlijk is. Niet alleen voor mezelf […]

Verder lezen

Emotioneel verwaarloosd: het zit óveral in

Sinds ik met m’n huidige therapie steeds meer m’n gevoel echt toe laat, overspoelt het me regelmatig. Mijn therapeute adviseert me m’n verdriet op een dag tijdelijk te parkeren en er een keer per dag een moment voor te nemen om er mee bezig te zijn. Best een goed idee, soms lukt dat ook aardig. En soms helemaal niet: de kleinste dingen kunnen namelijk opeens de hel doen openen. En dan is parkeren niet m’n […]

Verder lezen

“Wat een ramp” : menstruatie

Het lastige van emotionele verwaarlozing is, is dat ik iets tekort kwam waarvan ik het bestaan niet kende. Er was niet echt ruimte voor verhalen of échte interesse. En daardoor was het voor mij bijvoorbeeld al vanaf jongs af aan heel normaal om dingen thuis niet of maar half te vertellen, blijkbaar voelde dat niet veilig. Er is één herinnering die me maar niet los laat. Sterker nog, het wordt me steeds duidelijker dat het […]

Verder lezen

Eenzaamheid toegeven

Ik eenzaam? Natuurlijk niet. Toch? Of nou, misschien soms een beetje alleen, maar nee, niet eenzaam hoor, wat denk je wel? Ik heb het echt allemaal helemaal prima voor elkaar. Als je het maar vaak genoeg zegt, wordt het misschien ooit de waarheid. Maar ik ben inmiddels hees en kan het niet langer ontkennen. Ja, ik voel me eenzaam, wellicht eigenlijk al m’n hele leven. Er wordt wel eens onderscheid gemaakt tussen sociale eenzaamheid en […]

Verder lezen

Het stiller worden

Ik zal mijn moeder afvallen, elke keer dat ik gevoelens toon. Tot ik ooit een keer zal schreeuwen. Ik zou zo hard gaan schreeuwen dat iedereen uit elkaar spat zodat ze ontdekken dat ze niet alleen zijn. Niet alleen waren en nooit alleen zullen zijn.Want ik ben er ook. ‘Het stiller worden’: zo zijn we het gaan noemen. Wanneer er bepaalde herinneringen in therapie worden besproken vraagt hij soms; ‘werd je toen óók stiller?’. Ik […]

Verder lezen