Blogs over emotionele verwaarlozing

M’n moeder is wie ze is

Ongeveer een jaar geleden vertelde ik mijn moeder dat ik in therapie zat. Op dat moment was ik al zo’n anderhalf jaar bezig met therapie, maar al die tijd had ik niets durven zeggen. Haar eerste reactie verraste me positief. Ondanks dat ik mezelf van te voren ingeprent had dat dit gesprek niet veel zou veranderen, ontstond de hoop bij mij dat de relatie met m’n moeder zou verbeteren. Een paar maanden later merkte ik […]

Verder lezen

Geef jezelf een kans

Soms voelt beginnen aan het leven op dertigjarige leeftijd zo moeilijk dat ik denk dat het me niet meer lukt om op een normaal niveau te komen. Wat is normaal anyway, maar ik bedoel op een niveau dat het leven enigszins te doen is. Dat ik met mensen kan communiceren op een manier die me niet leegzuigt, maar oké voelt. Dat ik op tijd ben met therapie, zodat ik op tijd van mijn beperkende angst […]

Verder lezen

Ik loop achter

Waar moet ik beginnen? Dat is een vraag die ik mezelf regelmatig stel. Niet alleen hier in een blog, maar ook als ik denk aan het beantwoorden van de vraag ‘Wat is er vroeger dan gebeurd?’ of als ik denk aan hoe ik mijn leven vanaf nu weer op moet bouwen. Ik probeer het wel. Ik probeer mijn leven vanaf nu weer op te bouwen. Ik heb ontzettend veel gemist. Vanwege het verleden heb ik […]

Verder lezen

Een confrontatie tijdens groepstherapie

Van de week gebeurde er iets tijdens groepstherapie waardoor ik enorm geraakt werd in een oud pijnpunt. Groepsgenoten ergerden zich aan mij door mijn onvermogen om af te stemmen op anderen en door nog wat andere dingen. Ik zat huilend achter mijn computer toen het tot een confrontatie kwam. Een confrontatie waar ik ontzettend veel van kan leren, zoals de mensen om mij heen zeggen, maar wel een die heel veel pijn doet en veel oude […]

Verder lezen

Verlangen naar een moeder 2.0

Er zijn van die dagen dat we verlangen naar een moeder. Vandaag is zo’n dag. ‘Dan ga je toch gewoon bij haar op bezoek?’ zou je denken, maar zo eenvoudig is dat niet. Het probleem is namelijk dat ze mij en mijn binnenwereld niet kan geven wat we zo nodig hebben. Ze kan niet die bevestiging, troost en veiligheid geven waar we zo ontzettend naar verlangen. Dat is ook mede de reden waarom alles in mij […]

Verder lezen

Hoe gaat het met je?

Een tijdje geleden stelde mijn psycholoog mij de vraag ‘Hoe gaat het met je?’ Ik heb die vraag toen min of meer beantwoord en hem afgeleid met een ander onderwerp. Toch blijft die vraag me de afgelopen weken bezig houden; hoe gaat het echt met mij? Ik merk dat ik liever niet stil sta bij deze vraag, het roept heel veel emotie op. Maar de vraag laat zich niet langer negeren en ik voel dat […]

Verder lezen

Verlangen naar aanraking

Ik ben opgegroeid zonder warmte, liefde, zonder knuffels of een aai over mijn bol. Fysieke aanrakingen vond ik altijd ongemakkelijk, dat kende ik niet. Ik wist me nooit een houding te geven. Altijd was er de angst dat ik zou stinken of iets geks zou doen, waardoor ik zou afgaan. Maar langzamerhand begin ik iets van huidhonger te krijgen. Ik heb het nodig om iemand weer een hand te kunnen geven, om fysiek dichtbij en […]

Verder lezen

Een ouder voor mijn ouders zijn

Een van mijn eerste herinneringen is van een zomervakantie in Zuid-Frankrijk. Ik ben een jaar of 5 en zit alleen aan de kampeertafel – zo’n blauwe met vier stoelen eraan vast. Het kampeerveld is in rep en roer, ik hoor mensen in meerdere talen naar elkaar roepen. Boven alles uit hoor ik mijn zus huilen van de pijn. Ze wilde tijdens het ontbijt melk in haar thee gieten, en heeft met de melkverpakking de kop […]

Verder lezen

Jeuk

Ik weet nog dat ik niet kon slapen vanwege de jeuk. Misschien ken je het soort jeuk wel waarover ik het heb. Uiteindelijk durfde ik naar beneden te gaan, waar mama met een paar vrienden zat te drinken. In mijn beleving deed ze dat zo vaak dat ik bijna nooit beneden durfde te komen. Ik zou storen of ze zouden me zien als het vermaak. Ik ben namelijk het meisje met de zonnige glimlach. Ik […]

Verder lezen

Ik snap het nu

Ik snap het eindelijk. Ik snap nu waarom ik tot niks kom, waarom ik mij nergens toe kan zetten, waarom de kleinste taakjes mij zoveel moeite kosten, waarom ik niks afrond, waarom ik niet voor mezelf zorg, waarom ik geen opleiding heb, waarom ik nergens bij hoor, waarom niks zin heeft, waarom ik mijzelf sociaal isoleer, waarom ik mijzelf telkens saboteer.  Andere keren zet ik mij juist 100% in. Bijna dwangmatig en krampachtig. Vroeger moest […]

Verder lezen

Waar ben ik thuis?

Waar ben ik nou thuis? De huizen waar opgegroeid is, gespeeld is, gedeeld is Maar waar ben ik nou echt thuis?  De delen waaruit ik besta, die gebouwd zijn door de mensen om mij heen Maar is dat thuis? Ik dat de plek waar je naast lachen, ook kunt huilen? Is dat de plek waar ze zeggen ‘het is oké?’Wanneer de tranen niet mogen rollen, alleen de warmte van de lach is toegestaan, kan een huis niet jouw […]

Verder lezen

Catch-22: perfectionistisch én vermijdend

Ik verbaas me vaak over wat ik na bijna twee jaar therapie nog over mezelf kan leren. Ik weet nog goed dat ik na een paar maanden dacht, ‘hoe lang kan ik hier nou nog mee bezig zijn?’ Voor mijn gevoel waren veel klachten al afgenomen en hadden we al zoveel onderwerpen besproken; waar kunnen we het in godesnaam nog over hebben?  Over verrassend veel, blijkbaar. Ik ben zelfs van één keer naar twee keer […]

Verder lezen

Roepen om een moeder

“Mamaaaaaaaaaaaaaaaaaaa!!!!!!!!” krijst mijn hoofd. Ik lig in bed, ik heb de griep. Ik voel me lamlendig en verlang naar mijn moeder. Iets wat veel volwassen mensen stiekem nog wel hebben als ze ziek zijn, denk ik. “Mamaaaaaaaaaaaa” dus. Het doet pijn om aan haar te denken. We hebben al jaren geen contact meer. Vaak denk ik ‘het is beter zo’. Maar op dit soort momenten mis ik haar. “Je moet aan jezelf geven wat je […]

Verder lezen

Behoefte aan aandacht

Door het schema Emotioneel tekort heb ik een onverzadigbare behoefte aan aandacht als gevolg van emotionele verwaarlozing. Omdat die behoefte onverzadigbaar is, is het nooit goed genoeg. Altijd verlang ik naar meer. Gaat het niet goedschiks, dan maar kwaadschiks. Al snel had ik door dat ik meer aandacht krijg als ik de dingen op een bepaalde manier breng. Als ik zeg dat ik me rot voel, reageert men anders dan wanneer ik een scheldwoord gebruik […]

Verder lezen

Steun vinden binnen het gezin, dat ken ik niet

Ze bleven maar komen, die tranen, en daar baalde ik van. Dit was niet de tijd, niet het moment, gewoon géén goed idee. Wat moest men wel niet van me denken? Snel pakte ik een zakdoekje en zette ik een grote glimlach op. Misschien kon ik doen of ik enorm ontroerd was. Dat was ik ook, maar tegelijk was ik zo enorm verdrietig. Ergens baalde ik dat het juist nú was, juist nu het gewoon […]

Verder lezen

Ik wil geen gevoelens, ik wil nieuwe kleren!

Is het gek dat ik soms gewoon even, heel even maar, wil toegeven aan alle rotgevoelens in mijn hoofd en mijn lijf? Gewoon ze echt wil voelen, hoe rot ook? Als je je hele leven niet hebt mogen voelen, het er niet mocht zijn, je direct hoorde: ‘kom op! Raap jezelf bij elkaar! Hoofd omhoog, positief denken!’ Heel lief bedoeld, maar het gevolg is wel dat ik voor mijn gevoel (haha) nooit mag voelen wat […]

Verder lezen