De emotietrein

Dat emotionele verwaarlozing en onveilige hechting best wel “een ding” zijn, wordt voor mij steeds helderder. Het komt steeds meer binnen als een razende trein. En zo graag wil ik van alles delen, maar dit helder op papier krijgen lukt steeds maar niet. Ik ben het balletje in een flipperkast op het moment.

Een rode draad haal ik er misschien wel uit, hetgeen waarvan ik zie dat ik wel steeds beter doe en mij helpt: ik ben eerlijker naar mezelf toe én naar m’n therapeute. Echter geeft dat eerlijk zijn óók weer een hoop gedachten en veel schaamtegevoelens.
Laten zien hoe dingen bij mij werken, wat voor gedrag dat geeft, vind ik pijnlijk om te zien. En eigenlijk ook immens verdrietig. Zo ver ben ik dan eindelijk wel: ik kan soms enige compassie met mezelf hebben. Emotionele verwaarlozing en onveilig gehecht: naarmate ik het meer en meer tot me door laat dringen, hoe overspoelender en verwarrender het lijkt te worden. Niets was bewust, toch zijn er gevolgen. Er is geen schuld en toch roep ik soms -in een huilbui- in het luchtledige om me alsjeblieft niet in de steek te laten; me alsjeblieft niet te verlaten.

Ik vind het verdrietig dat ik als klein meisje me blijkbaar zo heb ‘moeten’ ontwikkelen dat ik nu alleen maar please. Zoek en please. Gewoon omdat ik zo graag wil dat iemand mij lief en leuk vindt. Zo lief zoals een mama dat misschien ook had kunnen vinden. En dus ook in therapie. Wat vertel ik wel, wat vertel ik niet? Wat maakt een goede indruk, wat niet. Mail ik niet te vaak, of moet ik juist nog eens mailen.
Ik moet wel laten zien dat het wat beter gaat en dat ik wat doe met haar adviezen, maar ik moet ook niet laten zien dat het te goed gaat. Want als het te goed gaat, dan hoef ik er niet meer heen; als het te slecht gaat en ik geen verbetering laat zien, dan zegt ze me vast dat ze me niet meer kan helpen en dan moet ik elders.

En ik vind het verschrikkelijk dat het zo werkt in me. Ik wil eerlijk zijn, maar ben zo bang. Bang om iemand steeds meer te vertrouwen en me steeds meer te hechten en dat het dan abrupt stopt. En dat kan ik niet aan. Maar niet eerlijk zijn, brengt me ook niks.
Dus alles wat ik hier schrijf, heb ik m’n therapeute ook gemaild. En ik schaamde me kapot. En tegelijkertijd begrijp ik steeds beter waarom het zo werkt bij mij. En ben ik trots dat ik het haar verteld heb. Maar wat is de weg nog lang. Nog langer.

Het proces doet me veel, put me uit. Ook m’n lijf sputtert steeds vaker tegen. Ook dat maakt me verdrietig; dat emotionele verwaarlozing als trauma ook zo in m’n lijf zit. Dat m’n stresssysteem zo gevoelig is dat ik zo weinig kan hebben. En ook dat doet van alles met me; de modi zoals deze gebruikt worden in schematherapie zijn in continu gevecht lijkt het.

Nee, dit is niet het meest duidelijke verhaal. Maar beter krijg ik het even niet. Zoveel te vertellen over rouw, depressieve en suïcide gedachten, vriendinnen, herinneringen en toekomstkwellingen. Zoveel gedachten, maar niet de juiste woorden.

13 Comments

  1. Wilhelmina

    Ach meis! Voor mij een heel pijnlijk herkenbaar verhaal helaas!
    Volgend jaar wordt ik 60 en nog zijn de gevolgen tè vaak en tè hevig aanwezig!
    Denk wel eens ” in een volgend leven wil ik dit beter”! Zit er zò diep ingebrand, als het ware. Degene die het herkennen, zoals ik, zullen het mee kunnen voelen.
    Dank voor je verhaal!
    Liefs Wilhelmina

    1. Dank voor je reactie 🙂 Enerzijds is het fijn dat ik niet alleen ben. Anderzijds vind ik het klote dat jij dat ook hebt en vind ik het moeilijk merk ik dat jij er ook nog steeds last van hebt. Kom ik er dan nooit van af, gaat het nooit beter worden…..

      Wat helpt jou/heeft jou het meest geholpen?

  2. anna

    Lieve Lisa,
    Het is duidelijk! En wat dan nog… 😉
    Sowieso…. wat een lef dat je je gevoel deelt.

    Zo moeilijk om die verwarrende gevoelens te concretiseren. Ik las gisteren dat juist emotionele verwaarlozing het meest lastige iets is om grip op te krijgen omdat het gaat over iets wat je niet hebt gekregen. En wat je niet weet/ kent ken/ weet je niet toch? Maar we missen het wel omdat we mensen zijn. Lastig om dat intense verlangen te duiden omdat het gaat om iets wat je niet bewust onthouden is. Het is ook onveranderbaar, onomkeerbaar. Dat inzicht is zo pijnlijk, hartverscheurend. Maar: als je dat inzicht hebt kan je er mee aan de slag. Stoppen met jezelf verwaarlozen door jezelf niet tekort te schieten. Hoe schiet je jezelf niet te kort? Hoe zou je voor een kindje zorgen? Liefde, grenzen, luisteren naar de behoefte en emoties, troosten, maar ook niet altijd daarnaar handelen. Hoe dan ook eerste stap is: jezelf gaan zien. Dus ophouden met jezelf naar beneden halen. Want nu kan jij opstaan en voor dat meisje zorgen en als je dat meisje visualiseert (een herinnering) dan weet je wat ze nodig heeft, wat ze verdient. geef dat haar, geef dat jezelf. En dat kan heel concreet starten met bv een lijst met dingen die goed voor jezelf zorgen zijn: een fijn bed, mooie kleren, goed eten, verwennen, niet jezelf straffen als iets niet goed ging, maar juist steunen (als een ideale ouder een kindje support), teennagels lakken, etc. Ik vermoed dat als je voor jezelf gaat zorgen je langzamerhand jezelf de moeite waard gaat vinden. (eerst gedrag, dan gevoel en gedachten). Dus gewoon doen! Maak er een project van. Wat dat kunnen we wel: hard werken, nou nu dus voor jezelf. En alleen voor jezelf want je staat -1 dus je verdient het.

    Okee – dit is natuurlijk totale projectie. Maar who cares 🙂 Misschien heb je er (ook) wat aan! Ik lees nu Running on empty…

    Liefsxx

    1. Er zijn momenten waarop ik als een moeder voor m’n kleine ik kan zorgen. En heel veel momenten ook niet. Oefen oefen oefen…

      De strenge kant is zó sterk, dat weet ik al jaren en doorbreken gaat moeizaam. Eerlijker zijn helpt me daarbij nu t meest.

      En bij depressieve gedachten is de gezonde volwassene ook niet heel actief, is nog behoorlijk onderontwikkeld.

      Ze bestaat wel: pas weer gemotiveerd om te gaan sporten en daarna fijn sauna. Maar helaas, erna wéér hoofdpijn, alles afzeggen, pijnstillers en binnenkort zelfs neuroloog. Wat ik wil illustreren: ik doe ook fijne dingen, goede dingen voor mezelf. En steeds weer gebeurt daarin ook iets (vaak fysiek) waardoor dat ook wéér niet gaat. Moedeloos word ik er van en die gezonde volwassene vertrouw ik dus ook nog niet zo goed.

      En dat verwart ook weer. Beetje vaag verhaal misschien, maar dat is sowieso even m’n probleem

    2. Goeie tip; running on empty!

      Duidelijk, eerlijk, geschreven en zeer herkenbaar. Een paar jaar geleden had ik niets van dit boek begrepen wegens mijn lage emotie kennis en acceptatie. Maar nu laat t me zien dat ik heel dichtbij ben. Bemoedigend! Tnx!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.