surfende man

Emotiesurfen

Surfen op emoties of ’emotiesurfen’, wat een vaag gedoe. Ik had altijd moeite met deze termen. Ik voelde me niet serieus genomen wanneer er gezegd werd dat emoties als golven zijn, dat ik maar gewoon moest wachten tot de golf voorbij was en dan ook nog vaardigheden in moest zetten om me staande te houden op zo’n golf. ‘Mijn golven zijn zo hoog en onvoorspelbaar dat het nooit rustig water wordt!’ Ze hadden wel gelijk natuurlijk, want hoe overweldigend emoties ook kunnen voelen, ze gaan ook weer over.

Mijn probleem hierin was dat ik niet kon ervaren dat mijn emoties weer zakten, simpelweg omdat ik hier niet bij stil kon staan, mijn focus lag alleen maar op alle heftigheid die ik ervoer op de momenten dat ik er in zat. Ik stond niet stil bij de momenten dat het even oké was, naar mijn idee hopte ik van de ene crisis naar de volgende.

Het heeft mij geholpen om meer te leren over hoe crisis er voor mij uit ziet, hier minder naar te handelen en zo ook meer stil te kunnen staan bij de momenten dat het geen storm was in mijn hoofd.

Het was een poosje geleden dat ik geconfronteerd werd met de term ’emotiesurfen’, maar ik kwam het toevallig laatst weer ergens tegen en kon er nu heel anders naar kijken. Ik probeerde het te visualiseren en ja, nu kon ik er wel wat in zien. Inmiddels is misschien wel bekend dat ik fan ben van metaforen, dus op die manier heb ik het ook beschreven. Ik hoop dat anderen hier ook wat uit kunnen halen, ik merk dat deze manier van kijken mij ontzettend helpt.

Als emoties golven zijn, dan zijn je kwetsbaarheden de rotsen onder het wateroppervlak die ervoor zorgen dat de golven hoog opslaan.

Als emoties golven zijn, dan is je draagkracht een boot (of een schip, of een vlotje, of…) De stevigheid bepaalt hoe jij over de golven glijdt. De tools aan boord van het schip die je helpen te navigeren, sturen, het dek drooghouden: dat zijn je vaardigheden.

Als emoties golven zijn, is destructief gedrag als een klif, waar de golven op kapot slaan. Golven kunnen rustig uitrollen op het strand, met een klif in de weg stopt het meteen, maar onder de klif wordt het water nooit rustig.

De zee staat nooit stil, er zullen altijd wat golfjes zijn, maar wanneer het stormt, kan het ineens hard tekeer gaan. Iedereen verzeild wel eens in een storm, maar die ziet er voor iedereen anders uit.

Rotsen en kliffen bestaan, ze vagen niet weg, brokkelen niet af… Maar de zee is zo ontzettend groot, je hoeft niet voor altijd in dezelfde baai te blijven dobberen. De zee is eng en onvoorspelbaar, maar zodra jij een schip hebt gebouwd waar je op vertrouwt, kun je zeilen naar andere wateren.

Ik gun jou een nieuwe koers, rustig vaarwater, een stevige boot, gunstig weer en een mooi strand om op uit te kijken. Dat je de golven kunt zien uitrollen en dat de zee weer kalmeert na een storm.

Meer metaforen lezen van Lotte? Ze beschrijft borderline in metaforen in de dsmmini over borderline.

Lees ook:

  • Zes jaar geleden bedacht ik mij dat ik geen gevoelens kende. Wanneer ik vitale dingen dacht te zeggen keken anderen mij vervreemd aan. Ik probeerde uitdrukking te geven aan de onmogelijkheid waarin we ons begeven wanneer we alleen zijn. Onze…

    Pas het begin.

2 reacties

  1. Lotte, wat zeg je dat mooi. Ik vertrouw er op dat jou woorden en ervaringen andere tot steun kunnen zijn. Wat fijn dat je ze wilt delen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.