Emotiesoep

Ik ben boos op de wereld, bang, eenzaam, verdrietig, boos op mezelf en dat allemaal tegelijk en dwars door elkaar. Ik wil huilen, schoppen, slaan, dingen tegen de muur gooien, het uitschreeuwen, in iemands armen kruipen en getroost worden maar er komt niets.

Ik ben alleen thuis en zit met opgetrokken knieën in een hoekje van de bank, mijn knuffelbeest tegen me aan geklemd en durf niets. Probeer de kat naar me toe te lokken om wat kopjes te geven, maar ze wil niet komen. Ik wil dat dit weggaat en wel nu.

Dit was niet toen ik tien jaar oud was, dit was vorige week. Bij mij thuis. Alleen. Met mijn drieëndertig jaar. Het is bijna beschamend om er zo over te schrijven, want het ziet eruit als een kind dat heel erg verdrietig is en niet anders nodig heeft dan de liefde van haar ouders. Dat klopt ook eigenlijk wel, ook op dat moment bij mij. Ik heb heb niets meer nodig dan iemand waar ik op kan leunen, maar die is er niet.

Weg

Het moet weg, al dat gevoel moet weg. Ik vreet ondertussen mijn hele voorraadkast leeg, probeer misselijk te worden, zodat ik me daar op kan focussen, maar het werkt niet. Ik heb te weinig voorraad om misselijk te worden en ik kan mezelf er ook niet toe zetten om naar de supermarkt te gaan om meer te kopen. Niemand mag me zo zien. Ik rook een pakje sigaretten leeg. Probeer mezelf nog meer te vullen door wat ik heb gegeten aan te lengen met water. Hoe meer vulling in de maag, hoe sneller het gaat. Het wil niet.

Een douche dan, daar wil ik ook nog wel eens van kalmeren. Muziek mee, Einaudi, dat wil nog wel. Rustige pianoklanken klinken terwijl het warme water over me heen stroomt. Ik kijk naar beneden en zie mijn dikke, volle buik. Ik haat mezelf. Waarom heb ik gegeten. Dat mag niet. Het is slecht, het is verkeerd. Ik kijk verder naar beneden en zie mijn bovenbenen. Vol met vet. Lelijk. Afschuwelijk. Probeer mijn nagels in mijn vel te steken, pijn te voelen. Het werkt niet. Niets werkt.

Laatste mogelijkheid

Het is dat de volgende dag vroeg moet opstaan, anders was ik alsnog naar de supermarkt gegaan en drank gaan halen. Dronken worden en zo maar proberen de boel niet meer te voelen. Maar ik moet de dag erna vroeg op en dat werkt niet. Ik besluit een paar vrienden en vriendinnen te appen hoe ik me voel. Ze reageren gelukkig lief. Ze kunnen niet langskomen, maar in ieder geval zijn er mensen die met me meeleven en me proberen op te vrolijken. Heel ver weg, onder de boosheid, angst, verdriet en walging, voel ik me ergens ook geliefd en dat is fijn.

Het was geloof ik crisis, een van de zovelen die ik heb met mijn persoonlijkheidsstoornis. Niemand die dit ziet en hoort van me, op wat appjes naar vrienden na. Ik doe dit alleen en dat voelt soms eenzaam. Aan de andere kant schaam ik me hier zo enorm voor, dat ik het ook niet durf te laten zien. Het is mijn lelijkste kant en dat wil ik niet tonen. In mijn hoofd is het namelijk zo dat mensen me hierom zullen veroordelen en me zullen verlaten.

Mijn vrienden vragen de dag hoe het met me gaat, of ik nog een beetje geslapen heb. Ik bof maar dat ik zulke lieve mensen in mijn buurt heb.

3 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.