Einde euthanasietraject komt in zicht….

Onze blogger Aurelia is 26 januari 2018 zelfverkozen gestorven na het doorlopen van een intensief euthanasieproject. Uit respect voor wat zij ons wilde vertellen kun je al haar blogs hier nalezen

Triggerwarning: deze blog gaat over een sterke doodswens en automutilatie. Heb je hulp nodig? Kijk op 113.nl

Whoah, ik heb al zo lang niet meer geschreven. De laatste maanden veel op m’n bord gekregen. Het plotselinge overlijden van mijn moeder, veel gezeik van mensen over mijn euthanasietraject, gezondheid die steeds verder afneemt, steeds meer zelfbeschadiging (inmiddels dagelijks), meerdere crisisopnames, een bijna geslaagde zelfmoordpoging.

Vandaag heb ik een gesprek gehad met een onafhankelijke psychiater omtrent mijn euthanasiewens. Pff, wat zwaar. Het lijkt wel alsof je moet vechten om te sterven. Of in ieder geval, om in waardigheid te sterven. Ik heb heel duidelijk gemaakt dat er bij mij geen enkele puf meer is om door te gaan, dat de dagen een hel zijn, elke seconde. Het is inmiddels bekend dat de therapieën niks hebben geholpen, medicatie werkt niet en opnieuw een opname werkt ook niet. Nu moet ik weer een paar weken wachten op het antwoord. Ik wacht al sinds februari, dus een paar weken is niets, zou je zeggen. Maar in de tussentijd ben ik steeds verder achteruit gegaan en de laatste loodjes wegen het zwaarst. Ik wil gewoon die eeuwige rust! Ik heb zolang gevochten, zo hard en zoveel meegemaakt. Het is klaar. Ik wil niet overgaan tot de tweede optie maar als het moet…. het leven is me gewoon te zwaar.

Wachten wachten wachten…. dat is het traject van de Levenseindekliniek. Op zich mag ik al blij zijn dat ik zo ver ben gekomen maar ik kies dit traject niet voor niks. Als ik nog enig vooruitzicht had, had ik hiervoor niet gekozen. Nu lijd ik elke dag, elke seconde aan het leven. Elke dag jank en beschadig ik mezelf de dag door. Nee, dit is niet het leven wat ik wil en kan. Het beestje is op, zoals we vroeger thuis altijd zeiden. Ik ben mezelf niet meer, raak mezelf meer en meer kwijt.

Ik ben klaar, ik wil… op reis gaan

 

2 Comments

  1. Dankje voor dit openhartige blog Aurelia. Ik kan niet anders dan een diep respect hebben voor je keuze en hoop voor je dat je lange wachten beloond gaat worden… Sterkte voor nu en fairfarren

  2. Ik heb er ook heel veel bewondering voor dat je deze keuze zo weloverwogen en respectvol naar jezelf en anderen maakt. Niet iedereen zal dat begrijpen maar dat is dan jammer. Ik heb je boek gelezen laatst en ze kunnen niet zeggen dat je het niet geprobeerd hebt. Ik hoop dat ze je snel helpen en bedankt voor alles wat je geschreven en gedaan hebt mbt het onderwerp euthanasie.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.