Eigen regie, eigen schuld

Geklepper van de brievenbus. Een brief van de ggz-instelling. Woensdag om drie uur een tussentijdse evaluatie van mijn behandeling.

De grond zakt onder mijn voeten vandaan. Is dit het moment dat ik weggestuurd ga worden? Dat ze concluderen dat er niets met me te beginnen is? Dat ik gewoon vies, vet, stom ben en dat ik het maar zelf moet uitzoeken met mijn aanstellerij? En daarbij, ik kan helemaal niet op woensdagmiddag.

Ik bel toch maar even met een van mijn behandelaren. Geen zorgen, zegt hij, jij hebt de regie. En een evaluatie is om te kijken of we op het goede pad zitten, of er al doelen zijn behaald, en om rustig te kijken naar wat er goed gaat en hoe we verder gaan. Daarbij, dit hadden we vooraf zo afgesproken. Dus je wist dit. Het hoort erbij en zorgen zijn echt onnodig.

Hij heeft makkelijk praten, want kijken wat er goed gaat is toch echt een beoordeling. En, al is dat misschien stilzwijgend: het is dus ook kijken naar wat er niet goed gaat. Waar ik faal. En of ik nog wel een beetje een leuke patiënt ben.

Ik bel met de administratie en weet de afspraak nog mooi een dag of tien uit te stellen. Toch even mijn machtsmomentje gepakt. Maar de spanning loopt op. Ik weet dat ik niet de ideale patiënt ben. Ik werk al helemaal niet lekker mee en die kutdoelen kunnen mij gestolen worden.

Natuurlijk, ik had er mijn handtekening onder gezet. Maar dat was voor mij een formaliteit, het opende de deuren naar therapie. Ik had al veel te lang rondgedoold langs verschillende afdelingen en steevast kwam na een paar weken of maanden het gesprek waarin ze vertelden me toch niet te kunnen bieden wat ik nodig had.

Ik wilde gewoon niet dat dat me nog eens overkwam. Dan maar meedoen aan hun format, eerst kleine haalbare doelen formuleren, want dan kun je zogezegd succesjes vieren. En dus steeds evalueren en kijken of ik al naar een volgende fase zou kunnen.

Oké, natuurlijk joh, wat jullie willen. Als jullie daarin geloven. Ik heb zo mijn bedenkingen bij een schoolse benadering, maar vooruit. Als er maar hulp komt, want ik red het niet meer. Hier een handtekening en dan kan de hulp starten? Alsjeblieft, gedaan.

Ik wil nu niet horen wat ik allemaal fout doe. Ik wil niet weggestuurd worden. Alles beter dan dat. Ik weet dat geen enkel doel behaald is. Echt gewoon nada noppes niks. Geen enkel succes te vieren. Ik weet dat de kluwen chaos in mijn hoofd alleen maar erger zijn geworden. Ik weet dat emoties nog meer over elkaar heen buitelen. Ik weet dat ik dieper in de eetstoornis zit dan ooit tevoren.

En dat is, hoe dan ook, mijn schuld. Want als ik de behandelaren daarvan de ‘schuld’ zou geven, ben ik het nog steeds zelf die de handtekening onder de zorgvuldig opgestelde doelen zette. Eigen regie. Eigen schuld.

Natuurlijk, een behandelaar, fris, zelfverzekerd en met een helder verstand, ziet dat het zo niet bedoeld is. Dat de patiënt echt ‘verkeerd’ denkt. Maar hé, de patiënt is ziek hè, en ziet het dus ook getroebleerd en reageert vanuit pijn en trauma.

Het goede nieuws is dat het bij mijn laatste evaluatie dusdanig uit de hand liep, met zoveel verwijten over en weer, dat het mij duidelijk werd dat ik mijn heil elders moest zoeken. Dat is echt een goede beslissing geweest. Nu zit ik namelijk eindelijk op mijn plek, bij iemand die niet aan evaluaties doet. 

Was die evaluatie toch nog ergens goed voor. 

Lees ook:

  • klein meisje

    Deze blog gaat over seksueel misbruik. Heb je hulp nodig? Neem contact op met Centrum Seksueel Geweld. Hé, jij daar! Het is oké, ik weet hoe je je voelt... Ik was een klein meisje, vrolijk, druk, schaamde me voor niemand…

Kijk voor tips om om te gaan met psychische klachten ook eens op psyche.tips

lees meer