Blogs over eetstoornis

Het doorbreken van de cirkel van trauma en anorexia

Toen ik 19 was vertelde ik eindelijk met behulp van mijn toenmalige vriend voor het eerst over mijn trauma’s. Jarenlang had ik deze voor mezelf gehouden maar als ik beter wilde worden wist ik dat hier verandering in moest komen. Al sinds mijn veertiende zit ik in de hulpverlening en ze snapte maar niet waar alles vandaan kwam. Ze gingen ervan uit dat het vooral door aanleg zou komen. Uiteindelijk zat er zo veel meer […]

Verder lezen

Buiten schijnt de zon. Binnen zwaar bewolkt met af en toe een bui.

Charly, (Iris Keehnen) één van de schrijvers van dsmmeisjes, is 15 oktober 2019 zelfverkozen gestorven na het doorlopen van een intensief euthanasieproject. Lees haar laatste verhaal. Uit respect voor wat zij ons wilde vertellen, kun je hier haar blogs nalezen. De zomer is begonnen en langzaamaan beginnen de zomerse dagen te komen. De temperatuur stijgt, mensen stromen massaal naar buiten, terrasjes zitten vol en de barbecues gaan aan. Een zomerse dag en iedereen geniet, althans dat lijkt zo. […]

Verder lezen

Mijn leven met boulimia

Hoe ontstond mijn eetstoornis Op mijn 17de ben ik gediagnosticeerd met een posttraumatische stress stoornis en sindsdien krijg ik daar hulp voor binnen de GGZ. Ik liep PTSS op nadat ik in twee relaties seksueel ben gemanipuleerd en misbruikt. Na het misbruik raakte ik mijn vriendengroep kwijt en moest ik mijn studie door omstandigheden stopzetten. Ook verloor ik het contact met mijn lichaam. Mijn lichaam voelde ‘vies’ en niet meer van mij. Mijn zelfbeeld heeft […]

Verder lezen

“Ben je hier dik?”

“Ben je hier dik?” vraagt Peut me. We kijken naar oude foto’s uit mijn kinder- en puberteit, voor ons ligt een foto uit de brugklas. Ik weet het niet of ik hier dik ben. Ik voelde me daar heel erg dik, leeftijdsgenootjes bevestigden dat ook. In gedachten voel ik me weer twaalf worden. Heel erg onzeker en moeite aan het doen om mezelf staande te houden op een grote middelbare school. “Ben je hier dik?” […]

Verder lezen

Ik heb een eetstoornis, maar het VOELT gewoon niet zo

“Wist je dat boulimia, na anorexia, de meest dodelijke psychische aandoening is? 4% van de patiënten overlijdt aan de gevolgen van deze ziekte.” De systeemtherapeut kijkt me zorgelijk aan, in een poging om tot me door te dringen. Ik schuif ongemakkelijk heen en weer op mijn stoel en frunnik aan mijn shirt. Ik probeer uit te rekenen hoeveel 4% is in een klas van 30 kinderen, maar ik kom er niet uit. Rekenen is nooit […]

Verder lezen

Boem, stempeltje, stigma…!

Toen ik de hulp vroeg van de GGZ, voelde ik me niet goed. Mijn verdriet over het verlies van mijn echtgenoot (hij was 38 toen hij stierf) kwam als een tsunami over me heen toen er een kind uit mijn klas stierf. Op die school werd ik ook nog eens gepest, als leerkracht, door collega’s. Daarom stuurde de huisarts me door naar de GGZ. Want waar ik nu mee moest leren dealen, had ook te […]

Verder lezen

“Wat ben je dik geworden”

“Wat ben je dik geworden!” Pardon. “Ja, je bent echt dikker geworden. Misstaat je niet hoor! Sterker nog, ik vind een bolle toet je eigenlijk wel goed staan.” Ik kan het niet geloven. Deze mevrouw staat bij de ingang van mijn supermarkt eten in te zamelen voor de voedselbank. Het liefst wil ik haar meteen een dreun verkopen maar dat doe ik niet want ik ben netjes opgevoed. Trouwens, ik zit in een ietwat te […]

Verder lezen

Wat mijn behandeling bij U-Center mij heeft opgeleverd

Inmiddels ben ik alweer bijna drie maanden thuis. Wat is de tijd snel gegaan. De afgelopen twaalf weken waren voor mij zowel mooi en leerzaam als confronterend en moeilijk. Dat is ook de reden waarom ik in de tussentijd niets over mijn behandeling heb geschreven. Ik had hier even geen behoefte aan. Ik heb veel steun gehad van binnenuit en dat heeft me goed gedaan. Even zo weinig mogelijk contact met de ‘echte wereld’. Nu […]

Verder lezen

Het afscheid van ons geheime project

Dit is het afscheid van ons geheime project. Helaas, we moeten afstand nemen en weer omdraaien. Daarom breng ik in kaart wat we gaan missen. Of, wat ik denk te gaan missen. We gaan de afwezigheid van een beschermlaag missen. Alles is nu zo heerlijk tastbaar, zowel organen per stuk voelen, gevuld met eten, drinken, of leegte, als het voelen van botten. Het scherpe raken van mijn knieën als ik op mijn zij lig, wat […]

Verder lezen

Stoppen met drugs en alcohol is iets lastiger dan ik dacht

Van mijn ouders mocht ik in mijn jeugd nooit drugs doen, maar drugs heeft altijd een enorme aantrekkingskracht op me gehad. Ik was nieuwsgierig naar hoe het zou voelen om drugs te gebruiken, met name XTC had mijn aandacht. Maar ik was ook bang, bang voor wat het zou doen, bang voor de eventuele negatieve gevolgen zoals een bad trip en bang om de controle te verliezen tijdens het gebruik. Laatbloeier Vrijwel iedereen in mijn […]

Verder lezen

Vaarwel eetstoornis

Het is zo moeilijk om los te laten, überhaupt uzelf te zijn. Het klinkt heel gestoord, maar het is alsof ik mijn bezigheid kwijt ben. Mijn eetstoornis was mijn alles, het was mijn leven, het was mijn reden om op te staan en om terug te gaan slapen, het was mijn manier van omgaan, het was mijn bezigheid. Het was zo moeilijk om te beseffen dat ik boulimia had, ik wou geen enkele hulpverlener geloven. […]

Verder lezen

Geschreven door het gezonde stukje in mij

Al jaren heb ik eetproblemen. Ik zat in een vicieuze cirkel waarin mijn eetproblemen en mijn depressies elkaar versterkten. In het begin van de puberteit was mijn eetprobleem vooral dat ik een gebrek aan eetlust had, dit werd al snel bestempeld als ‘eetstoornis nao’. Een paar jaar later was de eetstoornis geen ‘nao’ meer. Ik had anorexia nervosa. Nee, ik voldoe niet aan het beeld dat mensen hebben van een anorexiapatiënte. Ik zit niet in […]

Verder lezen

Vriend of toch vijand?

Het is moeilijk. Moeilijk om het los te laten, moeilijk om het te beseffen, moeilijk om het over mijn lippen te brengen. Jarenlang heeft het mij ‘geholpen’, althans, dat dacht ik. Ik vond troost, controle en rust terug in mijn psychische ziektes. Al beweerden de mensen die rond mij stonden iets anders. Jarenlang heb ik gedacht een vriend erbij gekregen te hebben, jarenlang dacht ik dat dit mijn redding was, dat ik hier veel mee […]

Verder lezen

Gelukkig 2019!

2019… Ik wil het gewoon niet. Weer een jaar verder weg van het jaar waarin mijn man, dood, achterbleef. De afstand tussen hem en mij onoverbrugbaar. 2019…Ik wil het echt niet. Weer verder moeten met mijn moeilijkheden, angsten, pijn en verdriet. Ik heb toch al mijn best gedaan? Ik heb toch al lang genoeg laten zien dat ik het kan? Ik wankel en wiebel, moet echt mijn best doen om te blijven. Ik geef een […]

Verder lezen