Blogs over boulimia

Meten is weten… maar ik wil niet weten!

Ik heb er nu echt genoeg van! Lijstjes bijhouden, op vaste tijden eten, altijd hetzelfde ontbijt, vaste snacks, vaste toetjes, eetbuien, leuke dingen missen omdat ik moet sporten. Een onuitputtelijke lijst van allerlei dingen die ik van mezelf moet doen, of moet laten. En allemaal omdat ik niet dik wil zijn. Ik ben nooit echt dik geweest. Wel zijn er tijden geweest waarin ik wat zwaarder was en me daar niet prettig bij voelde. Maar […]

Verder lezen

Het gaat niet over eten

In Nederland wonen meer dan 17 miljoen mensen. Ruim twee miljoen Nederlanders lijden aan een psychische stoornis, zoals persoonlijkheidsstoornissen, depressie, eetstoornis of angst- en paniekstoornissen. 200.000 mensen lijden er jaarlijks aan een eetstoornis.  In Nederland wonen 8.654.043 vrouwen. 5600 van die vrouwen lijden aan de ziekte anorexia nervosa en 1 daarvan ben ik.  Het taboe op psychisch ziek zijn heerst nog heel erg. Er heerst schaamte, angst en vooral onbegrip. Niemand zou ooit zeggen ‘het is […]

Verder lezen

Mijn leven met boulimia

Hoe ontstond mijn eetstoornis Op mijn 17de ben ik gediagnosticeerd met een posttraumatische stress stoornis en sindsdien krijg ik daar hulp voor binnen de GGZ. Ik liep PTSS op nadat ik in twee relaties seksueel ben gemanipuleerd en misbruikt. Na het misbruik raakte ik mijn vriendengroep kwijt en moest ik mijn studie door omstandigheden stopzetten. Ook verloor ik het contact met mijn lichaam. Mijn lichaam voelde ‘vies’ en niet meer van mij. Mijn zelfbeeld heeft […]

Verder lezen

Ik heb een eetstoornis, maar het VOELT gewoon niet zo

“Wist je dat boulimia, na anorexia, de meest dodelijke psychische aandoening is? 4% van de patiënten overlijdt aan de gevolgen van deze ziekte.” De systeemtherapeut kijkt me zorgelijk aan, in een poging om tot me door te dringen. Ik schuif ongemakkelijk heen en weer op mijn stoel en frunnik aan mijn shirt. Ik probeer uit te rekenen hoeveel 4% is in een klas van 30 kinderen, maar ik kom er niet uit. Rekenen is nooit […]

Verder lezen

“Wat ben je dik geworden”

“Wat ben je dik geworden!” Pardon. “Ja, je bent echt dikker geworden. Misstaat je niet hoor! Sterker nog, ik vind een bolle toet je eigenlijk wel goed staan.” Ik kan het niet geloven. Deze mevrouw staat bij de ingang van mijn supermarkt eten in te zamelen voor de voedselbank. Het liefst wil ik haar meteen een dreun verkopen maar dat doe ik niet want ik ben netjes opgevoed. Trouwens, ik zit in een ietwat te […]

Verder lezen

Vaarwel eetstoornis

Het is zo moeilijk om los te laten, überhaupt uzelf te zijn. Het klinkt heel gestoord, maar het is alsof ik mijn bezigheid kwijt ben. Mijn eetstoornis was mijn alles, het was mijn leven, het was mijn reden om op te staan en om terug te gaan slapen, het was mijn manier van omgaan, het was mijn bezigheid. Het was zo moeilijk om te beseffen dat ik boulimia had, ik wou geen enkele hulpverlener geloven. […]

Verder lezen

Straf en schuld

Deze blog gaat in op een vorm van zelfbestraffing. Heb je iemand nodig om mee te praten? Neem dan contact op met MIND Korrelatie of de luisterlijn. Er was eens een meisje dat vond dat ze eigenlijk niet mocht bestaan. Sterker nog, het was echt supervervelend voor de mensen om haar heen dat zij bestond, want nu moesten die mensen met het meisje omgaan. En dat was heel zielig voor hen. Het meisje was namelijk […]

Verder lezen

Eetstoornis; een eeuwige strijd

Eeuwige strijd Het leven met een eetstoornis is een hel. Het is een eeuwig uitputtende strijd. Herstellen van een eetstoornis voelt als de Mount Everest beklimmen. Niet dat ik die ooit heb beklommen, maar ik kan me er wel iets bij voorstellen. Leven met een eetstoornis is een constante tweestrijd: Aan de ene kant wil ik graag herstellen. Ik wil echt van mijn eetstoornis afkomen, haar overboord flikkeren en gewoon weer mijn leven oppakken. Maar […]

Verder lezen

Doorfluisterspel

Toen ik nog op scouting zat, speelden we weleens het doorfluisterspel. Dan zat je in een kring en fluisterde je een boodschap door. Gedurende de cirkel ging er weleens wat mis, waardoor de laatste persoon met een andere boodschap eindigde dan waarmee begonnen was. Soms met hilarische uitkomsten tot gevolg. In mijn hoofd gebeurt iets vergelijkbaars. Mijn eetstoornis wringt zich als een vertaalmachine tussen alles wat iemand tegen me zegt, fröbelt er een beetje mee […]

Verder lezen

Eetstoornis-jubileum

Mijn eetstoornis is bijna jarig. Wanneer weet ik niet precies. Ik was bijna dertien toen het hele gesodemieter begon, en inmiddels ben ik bijna vijfentwintig. Dus er mogen twaalf kaarsjes op de mooi versierde verjaardagstaart – waarvan ik nog even moet bedenken of ik hem op ga eten – en het is tijd voor een feestje! Alleen valt er bij deze verjaardag niets te vieren. Twaalf jaar. Als ik daar te lang over nadenk, word […]

Verder lezen

Terug naar de GGZ

De kogel is door de kerk: ik ga hulp zoeken. De afspraak bij mijn huisarts om te praten over een doorverwijzing is gemaakt. Zeggen dat ik daar weinig zin in heb, is een optimistische formulering. Ik knaag nog liever mijn eigen hand af dan dat ik aan mijn huisarts ga toegeven dat ik hulp nodig heb. Maar ik moet wel. Het alternatief – nog meer jaren aan mijn twaalf jaar eetstoornistijd toevoegen – vind ik […]

Verder lezen

Alles goed?

Ik vind ‘Alles goed?’ tegenwoordig een enorme kutvraag. Allereerst is hij zo superdefinitief: met wie is nou ALLES goed? Er gaat toch altijd wel iets mis? Minder lekker geslapen, jeuk aan dat plekje op je rug waar je net niet bij kunt, ingegroeide teennagel, dode kat: gewoon die dingetjes waar je je niet te druk om moet maken, waarmee je gewoon voorwaarts door moet gaan. Toch? Nee, natuurlijk niet toch. Je mag best klagen, zeker als […]

Verder lezen

Eetstoornis: vriend of vijand

In sommige eetstoorniskringen is het in zwang om je eetstoornis als een persoon te zien. De pro-ana’s geven hun eetstoornis vaak zelfs een naam (Ana of Mia) om die personificatie nog wat verder door te trekken. Ik moet zeggen dat ik de aantrekking daarvan wel snap. Het is gemakkelijker te zeggen dat je een bullebak in je hoofd hebt, dan te accepteren dat je een ziekte hebt waar je iets mee moet (en misschien wel helemaal niet […]

Verder lezen

Piranha’s in de supermarkt

Ik heb supermarkten nooit een heel vervelende plek gevonden. Ik weet dat dat voor veel van mijn mede-eetgestoorden wel geldt, maar ik vind supermarkten fijn. Lekker door de paadjes en de gangetjes met je lijstje en je mandje, en dan naar huis met alles wat je zorgvuldig uitgezocht hebt. Dat lijstje is wel essentieel, anders gaat alles mis. Maar zolang ik mijn papiertje heb, komen we er wel. Vroeger, toen vond ik supermarkten wel moeilijk, […]

Verder lezen

Ontdekkingsreis naar normaal eetpatroon

‘U heeft deze week zeker nog geen boodschappen gedaan?’, vroeg de caissière van de AH. Hij keek verbaasd naar zijn lopende band, waar ik maar producten op bleef leggen.  ‘Dit hele jaar niet’, antwoordde ik, terwijl ik dacht: ‘eigenlijk mijn hele leven nog niet’. Ik heb in mijn puberteit namelijk boulimia ontwikkeld, na een periode van anorexia. Uit angst voor deze oncontroleerbare eetbuien heb ik, toen ik op kamers ging, nooit meer eten in huis […]

Verder lezen

Mijn lievelingsvijand

Waarschuwing: de onderstaande tekst gaat onverbloemd over overgeven en dat kan triggeren. Stay safe! Ik was een jaar of dertien toen ik voor het eerst mijn vinger in mijn keel stak. Ik weet het niet precies meer. Hoe ik erop kwam, weet ik ook niet. Ik zal het wel ergens uit een tijdschrift opgepikt hebben. Hoe dan ook, ik deed het en het verbaasde me hoe gemakkelijk het was. En hoe fijn het voelde. Van […]

Verder lezen