Eetstoornis; een eeuwige strijd

Eeuwige strijd

Het leven met een eetstoornis is een hel. Het is een eeuwig uitputtende strijd. Herstellen van een eetstoornis voelt als de Mount Everest beklimmen. Niet dat ik die ooit heb beklommen, maar ik kan me er wel iets bij voorstellen.

Leven met een eetstoornis is een constante tweestrijd: Aan de ene kant wil ik graag herstellen. Ik wil echt van mijn eetstoornis afkomen, haar overboord flikkeren en gewoon weer mijn leven oppakken. Maar aan de andere kant wil ik haar eigenlijk helemaal niet loslaten. Die eetstoornis voelt fucking veilig!

Mijn eetstoornis lijkt wel het enige in mijn leven te zijn waarover ik controle heb. Controle over de macronutriënten die ik samen met het aantal kcal naar binnen werk. Indirect heb ik dan voor mijn gevoel het gros van de tijd ook controle over de weegschaal en dus ook over mijn toch al zwaar negatieve zelfbeeld.

Het enige waarop ik áltijd kan terugvallen en wat altijd houvast geeft; Mijn eetstoornis. Ik en zij. Een haat/liefde verhouding. Het ene moment zijn we als twee handen op één buik, allerbeste vrienden. Het andere moment kan ik haar én mezelf wel afschieten. Vier minuten kopje onder houden in een volle bak met water.

Eeuwige struggle

Een eetstoornis brengt een behoorlijke struggle met zich mee. Die smile op mijn gezicht als de weegschaal me vertelt dat ik ben afgevallen. Die “kick” die ik dan voel is onbetaalbaar. Wát een geweldig gevoel. Eindelijk iets gevonden waar ik fucking goed in ben. Eindelijk blink ik wél ergens in uit. Voor eventjes voel ik me niet meer die kansloze kneus, waarvan mijn moeder vond dat ze toch niks kon. Niet meer dat “domme varken dat toch niks goeds kan doen”. Voor eventjes voel ik mezelf geen “waardeloos stuk stront” zoals mijn moeder me altijd noemde. Eindelijk voelt het alsof ik de hele wereld aan kan. Mijn moeder zei altijd “Je zal nooit iets bereiken. Je bent niks waard. Een lui stuk vreten ben je”. Well, my ass! Ik voel me trots! Trots op het zo min mogelijk eten en zo veel mogelijk sporten. En niet alleen ik ben trots, maar die allesoverheersende kritische eetstoornisstem in mijn hoofd is dat ook! Ik ben even geen “vies goor varken”, geen “vadsige dikzak”. Even ben ik geen “lui stuk vreten”. Ik voel me voor eventjes zelfs awesome. Ik kijk in de spiegel en denk bij mezelf “Dat ziet er goed uit!”

Tegelijkertijd voel ik op zo’n moment ergens ook het intense verdriet. Verdriet omdat ik eigenlijk niets liever wil dan normaal om kunnen gaan met mijn gevoelens, mijn gedachtes en met eten. Ik wil helemaal niet gebonden zijn aan die idiote eetstoornis regeltjes die ik mijzelf heb opgelegd. Niet langer wil ik nog mijn eigenwaarde en humeur laten afhangen van het gewicht op de weegschaal of van het aantal kcal dat ik eet. Ik wil niet meer het verdriet voelen als de stem in mijn hoofd naar me schreeuwt dat ik iets niet mag eten, omdat ik al een dik vies vadsig monster ben. Niet meer belanden in complete en alles overheersende eetbuien, om vervolgens dagenlang amper iets te eten en me letterlijk kapot te sporten.

Herstel

Vroeger, vroeger trok mijn eetstoornis gigantisch aan me en won het elke keer. Bovenstaande was aan de orde van de dag. Tegenwoordig doe ik het een stuk beter. De bevelen van mijn eetstoornis weiger ik nog op te volgen. Ik weiger om nog langer eetbuien te hebben en “het verboden voedsel” niet te eten. Ik vertik het om nog te compenseren, in welke vorm dan ook. De eetstoornis schreeuwt nog steeds elke dag kei en keihard in mijn oren. Ik ben volgens mijn eetstoornis nog steeds een dik vies varken en geen moer waard. De constante strijd blijft en zal misschien ook altijd wel blijven. Het enige verschil is dat ik vooralsnog de touwtjes in handen heb en niet mijn eetstoornis! Ik heb de stille hoop dat hoe meer tijd er verstrijkt, hoe zwakker het gegil van mijn eetstoornis wordt.

Herstel is niet makkelijk. Het is fucking ingewikkeld en zwaar. Herstel is ook geen rechte lijn. Herstellen van een eetstoornis gaat met ups en downs. Soms kun je heel de wereld aan en soms flikker je keihard op je bek. Dat is niet erg. Als je maar weer gaat staan, nadat je plat op je muil bent gegaan.

2 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.