Eerste dag, masker op.

Vanmiddag mocht ons meisje voor het eerst wennen op school. Ze begint na de schoolvakantie. Net als alle andere kindjes die langskwamen. Ze zat dus nog niet gelijk in een volle klas.

Stoer masker

Toen we binnen kwamen en een juf haar op haar hoogte aan sprak dook ze achter mijn benen weg. Maar toen ze een plaats kreeg toegewezen in de kring, ging ze dapper op haar stoeltje zitten en observeerde de andere kinderen en hun ouders. Ongetwijfeld bewust van de spanning die er in de lucht hing.

Haar vader en ik vertrokken na haar een dikke kus te hebben gegeven en ze bleef zonder morren achter in de klas, nog steeds observerend. Ze was ongetwijfeld in het voordeel omdat ze de school al kent van haar grote broer. Ze weet hoe je je in de klas hoort te gedragen. Ze bekeek dan ook met veel interesse hoeveel moeite sommige kinderen hadden met het afscheid. De moeite die ze zelf ook zo nu en dan nog wel eens laat zien op de opvang. Maar de opvang is vertrouwd, daar hoeft ze niet stoer te doen als ze het spannend vindt.

Ik weet dat ze niet fit is momenteel, een sluimerende oorontsteking plaagt haar nog en ze is net hersteld van een griep. Op de opvang was ze nu ongetwijfeld gaan protesteren, om zo nog even lekker veilig tegen mama aan te kunnen kruipen. Maar in deze nieuwe omgeving had ze, jong als ze is, haar maskertje opgezet.

Kwetsbaar masker

Terwijl zij kennis maakte met haar school, maakte ik kennis met mijn dagbesteding. Ik probeerde ook stoer te doen. Wel op een heel andere manier. Juist door mijn gevoeligheden uit te spreken bij het intake-gesprek. Want ik weet dat ik alleen maar verder kom door me kwetsbaar op te stellen.

Veilig voelde het nog niet, ik vocht dan ook tegen mijn tranen. Echt kwetsbaar kon ik nog niet zijn. Een hele strijd was intern bezig. Ik wilde mezelf laten zien, maar tegelijk vertrouwde ik de persoon tegenover me niet. Dus dat is aardig in strijd met elkaar.

Eigenlijk is dat wat er altijd gebeurt, en de reden dat mensen denken dat ik het heel goed doe. Ik doe stoer, inmiddels door mezelf dapper bloot te geven. Maar ondertussen geloof ik geen troostend woord wat er uitgesproken wordt. Terwijl degene tegenover me juist denkt dat ik open sta voor hem en hij dus iets kan bereiken.

Ik weet steeds beter wat er gebeurt bij mij en kan dat ook al aardig onder woorden brengen, maar ik ben te eigenwijs om een ander binnen te laten. Cynisch noemde de therapeut het. Dat had hij mooi geobserveerd.

Na het gesprek ging ik met de begeleidster een kopje thee drinken buiten. Onderweg stelden verschillende mensen zich voor, doodeng, maar ik ging met mijn rug recht en borst vooruit erdoorheen. Het rondje ging redelijk en langzaamaan nam ik steeds mee initiatief bij het voorstellen. Ik zou namelijk ook graag eens anders overkomen dan arrogant. Blijkbaar doe je dat met goede manieren, die ik eigenlijk doodeng vind.

We gingen in de tuin zitten. Terwijl mijn begeleidster de aardappelen uit eigen tuin schrapte kwamen we in gesprek. Ook over mijn prachtige dochter en haar eerste wendag. Hoe ik in haar mezelf herkende. Dat ze zo dapper leek, maar ondertussen zich waarschijnlijk zo kwetsbaar kon voelen.

De begeleidster herkende zichzelf er ook in. Ze was sinds niet al te lange tijd weduwe en had ze zich wel eens krachtiger gevoeld. Maar ze leidde de cliënten als voorheen. Ze wist mijn zorgen over mijn dochter haar stoere houding om te draaien. Ik kreeg een compliment dat ik het wel bij mijn dochter zag. En haar bewust een plek bood waar ze klein kon zijn.

Dat kwam wel binnen, wonderbaarlijk genoeg. Ik voelde me even gesterkt in mijn eigen kracht. En die kracht kan het zo gebruiken, want ik heb er zo weinig vertrouwen meer in. Wie weet ga ik hier ook echt leren haar weer te benutten.

Beschermen

Bij het ophalen van mijn dochter gaf de juf aan dat het prima ging. Ze had wel stoere praat gehad. Ja dat ken ik. Als ze met haar broer, neefje en twee grote nichten is doet ze ook dapper mee met de opschepperij; “ik kan al…” Maar ik zie ook dat mijn kleine meisje, dat zo groot wil zijn, met haar houding opbokst tegen de enge wereld.

Naast het zien van al haar geweldige kwaliteiten weet ik ook hoe ik haar beschermen moet. Omdat als iemand kwaad in het zin heeft, ik haar onder de arm pak en meeneem, zonder dat iemand er ook maar iets tegen in kan brengen.

Waar ik kan laat ik haar klein zijn. Hoe hard ze er soms ook tegenaan schopt. Want ze is zo wijs en zo dapper, maar tegelijk ook nog zo kwetsbaar en teer.

One Comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.