Eenzaamheid toegeven

Ik eenzaam? Natuurlijk niet. Toch? Of nou, misschien soms een beetje alleen, maar nee, niet eenzaam hoor, wat denk je wel? Ik heb het echt allemaal helemaal prima voor elkaar.

Als je het maar vaak genoeg zegt, wordt het misschien ooit de waarheid. Maar ik ben inmiddels hees en kan het niet langer ontkennen. Ja, ik voel me eenzaam, wellicht eigenlijk al m’n hele leven.

Er wordt wel eens onderscheid gemaakt tussen sociale eenzaamheid en emotionele eenzaamheid. Ik gooi het even allemaal op een hoop. Ik heb jaren genoeg mensen om me heen gehad, ik ging stappen, borrelen, sporten, sauna of wat dan ook. Maar het werd steeds minder, zeker de afgelopen jaren. Ik was mentaal redelijk stabiel, maar ik kreeg een stapel aan lichamelijke klachten, die allen niet psychisch gerelateerd bleken te zijn bleek na lang vechten met artsen. En daarbij werkte ik sinds een aantal jaar weer en zou net met een nieuwe baan beginnen. Maar ziek een contract tekenen, dat kon ik niet maken. Dus bye bye baan.

De steun die ik hierbij kreeg vanuit m’n omgeving was minimaal. Als ik iets in tranen had verteld, kon ik zo 6 weken niets meer horen van die persoon. En ik was klaar met eenrichtingsverkeer. Het zorgde ervoor dat alles bij elkaar ik mentaal weer hard onderuit ging, het was allemaal echt even te veel. En uiteindelijk bij m’n huidige therapeute beland, die me uitlegde dat ik met een trauma te maken had. Dat had een van m’n vorige therapeuten me wel eens wat eerder mogen uitleggen.

Me realiseren dat het een trauma is waar ik mee worstel, gaf me wat meer duidelijkheid. En ik ging het beter begrijpen en dat wilde ik eigenlijk ook zo graag delen. Dus ik ging het weer voorzichtig proberen: liet soms wat lezen of vertelde er wat over. De reacties wisselden van “moet je dat nou echt emotionele verwaarlozing noemen, dat klinkt veel te zwaar. Moet je je ouders daar nou de schuld van geven. En waarom blijf jij er toch last van houden, wat is dat in jou?” tot aan “…”. Geen reactie dus. Of een zeer beperkte reactie. En ja, dat vind ik lastig als ik -die echt niet zomaar huilt en al helemaal niet bij iemand anders- in tranen bij iemand aan tafel zit. Dan vind ik het lastig dat iemand me niet troost.

Dat zijn momenten waarop ik me eenzaam voel. Als ik echt volkomen geen verbinding voel. En daarna ook denk dat dit type mensen me niet helpen. Dat het niet goed is voor me. En dat wakkert de eenzaam verder aan, want tja, wie blijft er dan nog over? Ik hoef echt niet bij iedereen m’n ziel bloot te leggen, maar ik merk ook dat de wil om gewoon wat leuks te doen, afneemt

Ik ben hier heel m’n leven al niet zo goed in, dus heb niet echt hoop dat het nog beter gaat worden. De motivatie om te blijven proberen neemt dan ook weg. En ik weet het gewoon niet zo goed. Ik weet wel dat toegeven dat ik me eenzaam voel, heel moeilijk is en ik schaam me er ook heel erg voor. En ik begrijp nu ook dat dat vreselijke gevoel dat ik heel m’n leven al ken, de eenzaamheid is.

6 Comments

  1. Heel mooi geschreven Lisa, echt indrukwekkend. Ik zou heel graag iets liefs zeggen, dat het wel goed komt, maar ik weet niet hoe dat overkomt zo via internet. Iedereen verdient het om mensen om zich heen te hebben die je de ruimte geven om je gevoel te uiten, en ik hoop heel hard dat je die nog gaat ontmoeten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.