Verdrietige vrouw is aan het appen op een bankje

Een vreemd Madelonding

Ik zat op het MBO, was een jaar of 17 en had twee vriendinnen waarmee ik buiten school ook wel eens wat ging drinken of zo. Het buiten school regelmatig iets doen met vrienden was nieuw voor mij. Voor die tijd kwam het bijna niet voor en misschien was ik daarom ook wel zo onzeker hierin.

Was ik te stil geweest of juist te aanwezig? Had ik iets stoms gezegd ? Ik wist het gewoon niet en dat zat me erg dwars, ik werd er angstig van.

Nu hadden we toen al mobiele telefoons, niet de halve computers van tegenwoordig, maar simpele telefoons waarmee je kon bellen en sms’en. Van dat laatste was ik nogal een fan, want communiceren in schrift gaat me zoveel beter af dan praten.

Mijn oplossing voor de opkomende angst was ze een sms’je sturen met excuses over wat ik dacht dat wel eens mis zou kunnen zijn gegaan. Dan kreeg ik er twee terug met meestal “niks van gemerkt” of “geeft niks” en dan was het wel weer goed. In het begin stuurde ik deze sms wanneer ik thuis was en dus de hele terugweg had kunnen denken erover, maar op een geven moment was het al verstuurd voordat ik mijn fiets had gepakt. Er werd nooit moeilijk over gedaan, het was gewoon één van de wat vreemde Madelondingen. Dit ging door tot de vriendschap ophield, soms voelde ik me zo goed dat het niet nodig, was maar meestal was het dat wel. Het vreemde is wel dat ik hier geen last van had bij ons contact op school.

Ook in latere contacten had ik hier last van, na iets drinken loste ik het op door een tweet of DM naar de organisatie te sturen met mijn excuses (die stelden me ook gerust) en de aanleiding voor mijn blog ‘Ben ik vervelend?’ was dat ik een vriend in paniek had geappt met de vraag of ik vervelend was geweest tijdens een samenzijn in de stad. Hij had geen idee waar ik het over had, omdat ik me prima had gedragen.

Afgelopen tijd ben ik een stuk angstiger, het begon met paniekaanvallen en angst voor deze aanvallen (vooral in de avond) maar op een gegeven moment was ik de hele dag angstig en bang bij bijna elk contact (ook online) dat ik iets verkeerds had gezegd waardoor de ander gekwetst/ beschadigd werd. Het lijkt iets beter te gaan, ik ben niet de hele dag in een staat van paniek, maar goed gaat het zeker nog niet.

Dus wat is het? Gewoon een raar Madelondingetje ? Nou nee, zo uniek ben ik nou ook weer niet. Het is dwangmatig, het gekke is dat ik door vrijwilligerswerk en contact met psychiater Menno Oosterhoff toch aardig wat wist over dwang, maar dit had ik niet met dat woord verbonden totdat het als zodanig benoemd werd door Menno (en ook door mijn behandelaar is inmiddels bevestigd dat dit echt dwangmatig is).

Nu zie ik ook wel duidelijk de obsessie (grote onrust en/ of angst over een kleine onvolkomenheid) en de compulsie (excuses maken, bevestiging vragen) en de (zeer tijdelijke) rust die daar op volgt. Deze kennis helpt me wel aan erkenning voor wat er aan de hand is, maar dit weten helpt me niet echt het beter te doen als ik er middenin zit. De angst is dan zo groot dat ik als ware de weg kwijt ben en soms zelfs één keer geruststellen niet meer genoeg is.

Ik weet wel wat helpt bij dwang, namelijk het leren verdragen van de onrust en compulsies niet meer uitvoeren en heel veel afleiding zoeken. Of ik sterk genoeg ben dat te doen, weet ik niet, tot nu toe niet echt.