dsmmeisjes
Slaaf

Een ‘uitgeleverde slaaf’

Het liefst ben ik de beste vriendin, de liefste partner, het braafste kind, de slimste leerling. Ik loop niet graag de kantjes eraf. Ik voel me verantwoordelijk voor hoe anderen zich over en door mij voelen. Als iemand dan toch boos op mij is of zich verdrietig door mij voelt, voel ik me heel erg slecht.

Ik ben gewend om alles overboord te gooien om die persoon dan van de nare gevoel af te helpen, ten koste van mezelf. Het voelde als mijn taak om onze ‘ideale band’ weer te herstellen. Hierdoor maakte ik de band met mijzelf kapot. Als je voornamelijk bezig bent met wat een ander nodig heeft, raak je het contact met jezelf namelijk flink kwijt.

Er was een punt dat ik chronisch doodmoe was, omdat ik helemaal niet meer gewend was om naar mijn eigen gevoel te luisteren. Het was zo erg dat een therapeut mij de opdracht gaf om eens te voelen of ik mijn eigen impulsen kon waarnemen om vervolgens te kijken wat ik er mee deed. Het kostte me al moeite om die impulsen überhaupt te voelen en op het moment dat ik dat weer kon, merkte ik dat ik er nooit naar luisterde. Ik deed eigenlijk altijd totaal iets anders dan wat mijn lichaam me ingaf, sloeg bij wijze van spreken altijd rechts waar ik links moest en andersom.

Ik wist bijna niks meer van mezelf. Wat was mijn lievelingskleur? Geen idee. Wat vond ik leuk om te doen? Moeilijk om te bedenken. Hoe zou ik mezelf omschrijven? Ook dat wist ik niet. Ik was verworden tot een kameleon die zich spiegelt – u vraagt, wij draaien – alles om maar geen ongemak te bezorgen.

Inmiddels weet ik dat mezelf ‘wegdoen’ ertoe geleid heeft dat ik allerlei psychische en lichamelijke problemen kreeg. Die lichamelijke of psychische impulsen zijn er niet voor niks, ze leiden je als het goed is een beetje door het leven heen en helpen je de keuzes te maken die goed voor je zijn. Misschien soms egocentrisch, maar wel wat nodig is voor mij om me oké te voelen en eigenlijk gewoon te overleven.

Het lukte me zeker niet van de ene op de andere dag om dit te leren. Een ‘uitgeleverde slaaf’, noemde mijn psychiater me ooit. Oftewel: iemand die volledig is overgeleverd aan de grillen van een ander en daar aan dient te gehoorzamen. Zonder autonomie of eigen wil. Ik vond het enorm moeilijk om te bedenken wat ik nou van dingen vond of wat nou goed was voor mij. ‘Zorg goed voor Rivka’ zei mijn psychiater dan wel eens, of ‘waarom verdient Rivka zoveel straf?’

Eigenlijk strafte ik mezelf maar al te vaak, door iets te doen wat totaal niet goed voor mij was maar waarmee ik dacht geliefder te zijn. Maar doordat mijn psychiater me eigenlijk vroeg om samen met haar naar ‘Rivka’ te kijken, als ware ik een construct buiten mezelf, leerde ik om wat objectiever te kijken naar hoe ik met mezelf omging en dat was vaak niet mals. Ik overvroeg mezelf continu met de volhardendheid van iemand die inderdaad op een slavendrijver leek. Het was pure zelfhaat zie ik nu ik er op terug kijk.

Een aantal jaar therapie later lukt het me eindelijk om wat liever voor mezelf te zijn, al moet ik nog steeds niks hebben van fenomenen als ‘zelfliefde’. Maar ik geef mezelf er niet meer continu van langs in mijn hoofd en durf steeds vaker keuzes te maken waarmee ik ‘goed voor Rivka zorg’.

Maar soms is dat nog steeds ontzettend moeilijk. Dan vraagt mijn vriendin iets van me wat ik haar niet kan geven, bijvoorbeeld omdat ik me al niet goed voel. De wereld vergaat zeker niet als ze het alleen moet doen en ze wordt er ook niet kwaad om, maar toch voel ik me inténs schuldig en slecht en zou ik niets liever doen dan mezelf met een figuurlijke zweep er toe zetten haar te ondersteunen bij wat ze nodig heeft. Ook als dat zou betekenen dat ik mezelf achteraf heel slecht voel omdat ik het eigenlijk niet trok.

Juist op die momenten waarop ik op het punt sta om weer in de rol van mijn eigen slavendrijver te kruipen, spant het erom. Kies ik voor iets ouds, vroeger, iets wat me vroeger het beste leek? Of kies ik voor nieuw, het heden, de toekomst, waarin ik nog steeds zal liefhebben en mijn best zal doen, maar vast ook regelmatig mensen teleurstel, boos of verdrietig maak?

Met het schrijven van deze blog, kies ik voor het laatste. Ik sta er even bewust bij stil en voel daardoor ook weer dat ik dat oude nooit meer wil. Het leren doorstaan van de pijn van misschien niet goed genoeg zijn is in the end veel minder slecht voor me dan het niet toelaten of niet voelen van mijn eigen emoties. Ze voor me uit te schuiven als een rekening, die ik als hij al enorme proporties heeft aangenomen alsnog moet betalen. In de vorm van depressie, angst, suïcidaliteit, vermoeidheid, pijn en wat al niet meer.

Ik kies voor het laatste, ik kies voor nieuw. Rivka zal me dankbaar zijn.

2 comments

  1. Heel herkenbaar wat je hier schrijft. Je verantwoordelijk voelen voor hoe een ander zich voelt door wat jij of anderen zeggen. Het idee hebben dat je altijd maar ervoor moet zorgen dat niemand gekwetst wordt.

    Ik denk naar jezelf luisteren en goed je eigen grenzen bewaken wel echt heel moeilijk is. Ik vind het echt heel knap dat je voor je meer voor jezelf gaat kiezen!

  2. Ha! Top! Wat goed, fijne natuurlijk herkenbaar weer! Ik lees je nu al ‘n tijdje natuurlijk en blijf mij verbazen hoeveel ik steeds herken! Ik schreefvandaag zelf een stukje over.’ nieuwe ik’ die niet meer alles voor de ander doet of laat. Fijn, he! Om stappen te maken…. En bemoedigend om dit te lezen want mijn straffende kant zit behandeling nog vaak in de weg. Maar dank. En mooi ook. Na zo’n paar jaartjes dsmmeisjes kun je echt stadia in ‘beter worden’ gaan herkennen. Fijne avond!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik toon graag een persoonlijke blog onder mijn reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Privacy Voorkeuren

%d bloggers liken dit: