Een toekomst zonder vroeger

Het verleden kleeft aan me vast als spinrag. Het zit overal; in mijn mond, mijn haren, mijn ogen. Ik voel het aan me plakken, wil niets liever dan me wassen, ervan bevrijden.

Als ik in mijn huis om me heen kijk, zie ik alleen maar oude dingen. Dat tafeltje kocht ik vlak voor ik in een zware depressie belandde. Dat kastje stond naast mijn kinderbed. Die kleren droeg ik tijdens de studie die ik nooit af heb kunnen maken. Zelfs die op het oog zo onschuldige spullen, benauwen me.

Ook oude vrienden voelen moeilijk. Ik heb soms het idee alsof ik me opnieuw aan ze zou moeten verstellen. “Hallo, Pip, aangenaam! Je denkt dat je me al kent, maar eigenlijk ontmoet je me nu voor het eerst.” Ik voel me bang als ik ze zie. Bang dat ze mijn oude ik leuker vinden dan de nieuwe. Bang dat ze helemaal niet passen bij wie ik nu ben. Hoe kan ik uitleggen wie ik nu ben, als ik het zelf amper weet?

Mijn ouderlijk huis mijd ik al jaren. Het voelt als een donker huis in het sprookjesbos in een versleten boek. Een plek verstopt in mijn gedachten waar ik niet graag kom. De enige reden om er heen te gaan is als ik mij met terugwerkende kracht zou kunnen redden. Met mijn kleine ik onder mijn arm geklemd in stilte het huis verlatend.

Ik had mij daar weg willen halen en in een omgeving willen neerzetten waar het stabiel en veilig voelde. Waar de liefde permanent warm was en niet plotseling kon omslaan naar ijzige kou. Waar ik had kunnen leren dat ik helemaal goed was zoals ik ben en niet alleen op de wereld. Waar de deur voor de demon die mij tot op de dag van vandaag bezit op tijd was dichtgeslagen.

Maar nu zit hij in mij en hij laat mijn lichaam zeer doen, hij vertroebelt mijn blik. Hij maakt dat ik me diep eenzaam voel en dat ik voor mijn gevoel altijd tekortschiet. Ik draag hem altijd met me mee, heb me nog niet aan hem kunnen ontworstelen.

Ik wil van hem af, besef dat hij staat voor al het oude. Daarom gooi ik alles weg. Studie, identeiteit, vrienden, huis, spullen. Ik denk zelfs aan een nieuw kapsel, andere make-up. Ik wil los, ik wil vrij, ik wil mij nu alsnog bevrijden van vroeger.

Ik verlang naar dat moment waarop alle ballast van me afvalt. Ik mijn ogen open en helder zie zonder waas, dat blok steen uit mijn maag verdwijnt. Ik verlang naar een schone lei, een nieuw begin. Ik verlang naar een toekomst zonder vroeger.

Lees ook:

  • Iemand die typt op een ouderwetse typemachine

    “Vroeger was alles beter! Toch?” Het is zo’n gezegde dat je vaak van je grootouders en mogelijk ook ouders krijgt te horen. Lang was ik er zelf van overtuigd dat vroeger alles beter was. Vroeger was het een simpele tijd,…

Meer informatie over borderline

E-book over borderline:

borderline mini header

In deze dsmmini komen mensen met borderline, naasten en hulpverleners aan het woord. Hoe zien en ervaren zij borderline persoonlijkheidsstoornis?
Je leest het in de ervaringsverhalen, interviews, artikelen, quotes en Q&A’s.
Voor iedereen die, op wat voor manier dan ook, te maken heeft met borderline en op zoek is naar herkenning of nieuwe inzichten.

Dit e-book is een PDF, je kunt hem lezen op je computer of telefoon zonder e-reader!

Kijk voor tips om om te gaan met psychische klachten ook eens op psyche.tips

lees meer