omhelzing tussen twee vrouwen

Een ontmoeting met een lotgenoot

Ik ben naar een tentoonstelling geweest met gedichten over seksueel misbruik. De gedichten waren stuk voor stuk zo mooi, pijnlijk herkenbaar en tegelijk helend, zo waar, puur, helder.

Terwijl ik aan het lezen was werd ik aangesproken door een vrouw. Ze bleek de auteur van de gedichten te zijn en zag me mezelf zo in verdiepen in haar schrijfwerk dat ze even contact met me wou leggen. Ik heb haar toen kunnen en durven zeggen dat ik een lotgenote ben. Daarna keken we elkaar aan en zeiden even niets. Ze knikte zachtjes. En daar was het dan. Voor het eerst in mijn leven stond ik oog in oog met een lotgenoot, beiden wetende in wat voor hel we gezeten hebben en beiden wetende dat we dagelijks dezelfde strijd voeren.

Ik kreeg een adrenalinestoot en de receptoren in mijn hersenen sloegen op tilt. Moest ik nu vluchten of bevriezen, of gewoon laten begaan? Het voelde onwennig en vertrouwd tegelijk. Ik wou dit moment zo lang mogelijk vasthouden en toch zo snel mogelijk wegrennen. We werden als magneten naar elkaar toe getrokken. Deze ontmoeting kan toch geen toeval zijn? De vrouw leek wel door God gestuurd. Net nu ik begonnen ben, heel langzaam, met het ontwarren van mijn verleden ontmoet ik een slachtoffer dat al verder staat dan ikzelf. Alsof me een illustratie moest getoond worden waar ik blaadjes hoop kan uit plukken.

Soms heb ik een kussen nodig, een filter tussen de realiteit en mezelf. Een buffer tegen het leven en de bijhorende pijn. Iets dat de dingen kan verdunnen en uiteindelijk oplossen. Wat bewonder ik die vrouw. Ze hakt er rauw in, zonder filter, zonder zacht kussentje. Met het schrijven van gedichten geeft ze zin aan een zinloze jeugd. Het is tijd om te stoppen met vechten en te beginnen met het accepteren, zelfs het gedenken van de dingen waar ik me al zo lang voor schaam.

Na het verder lezen van de overige gedichten ben ik haar zelf nog eens gaan opzoeken. Ik moest haar feliciteren, haar oprecht kunnen bedanken voor het delen. Haar duidelijk maken dat dit veel voor me betekende. Ze antwoordde met een knuffel. En zo hebben we daar even gestaan, in elkaars armen, elkaar veel sterkte toewensend. Wat een bizarre, verrijkende, zuiverende ervaring.