Een ode…

Alles komt en alles gaat, dat is gewoon zo. Mensen, dieren, vriendschappen, relaties, huizen, geluk en gelukkig ook ongeluk. Eigenlijk is er niks in het leven echt stabiel en ik als persoon ben dat zeker niet.

Ik trek veranderingen echt heel slecht. Ik ben in dat opzicht een autist pur sang en ik word dodelijk ongelukkig van het niet weten waar ik aan toe ben. Één van de eerste dingen die ik roep wanneer ik in gezelschap ben is: ‘Oké jongens en meisjes, wat is het plan?’

De grap hieraan is, is dat de mensen om mij heen altijd wel heel lekker gaan op spontaniteit. ‘Shawney, dat zien we wel,’ zeggen ze dan. Hilariteit alom als ik dan met trillende handjes aan het wachten ben tot het plan gaat beginnen. Ik zou graag een overgeromantiseerde Disney-film willen, zonder de drama dus. Mensen en dieren die nooit doodgaan, beste vrienden voor het leven en een partner waarmee het vanaf het begin al ‘happily ever after’ is. Jullie hoeven me niet uit die droom te helpen, dat kan ik zelf. Ik wéét dat het leven geen Disney-film is, daar ben ik teveel lieve mensen voor verloren, die ‘beste vrienden’ spreek ik niet meer en het feit dat ik een ex heb, zegt genoeg over die laatste factor.

Tuurlijk zijn er wel degelijk zekerheden in het leven: Ik weet dat mijn moeder onvoorwaardelijk van me houdt, ik weet dat mijn broertje altijd naast me zal staan en dat ik familie en vrienden heb die mij zullen steunen door dik en dun.

Maar in de 22,5 jaar dat ik nu op deze wereld rondhuppel, zijn er maar twee factoren die altijd 100% stabiel zijn geweest. Die er waren toen ik voor het eerst naar de basisschool ging, toen ik mijn eerste zoen kreeg, toen mijn ouders in scheiding lagen, toen ik auditie deed voor de toneelschool en in eerste instantie werd afgewezen en die de 1001 tranen opvingen toen mijn hart voor het eerst werd gebroken. Ze waren er bij toen ik als 15-jarige een schaar in mijn arm zette, ze keken altijd aandachtig naar de toneelstukken die ik vol passie voordroeg en luisterden naar me in de tijd dat ik dacht dat ik goed kon zingen.

Ik heb het over Snuffie en Hondje. Ik hoor jullie nu denken: oké, wat een suffe plottwist, wijdt ze nou een hele blog aan haar knuffelbeesten? Ja, dat doe ik, ik wijd een hele blog aan mijn knuffelbeesten. Welteverstaan hebben we het over een klein, vergeeld, haveloos stinkkonijn met rode ogen en een gek gestippeld hondje met loshangende staart. Shawney’s hoop in bange dagen. Ik moet toegeven: vroeger waren ze iets heiliger dan tegenwoordig, maar nog steeds gaan ze trouw mee in de koffer op vakantie en zijn er meer, véél meer nachten dat ik met hen in bed lig dan met een ander.

Ik kan inmiddels heus zeggen dat ik dagen, weken en misschien wel maanden zonder ze zou kunnen, maar toch slaap ik beter als ik weet dat ze in de buurt zijn. Het voelt namelijk als een metafoor voor mijn hele bestaan. Die twee pluche beesten waren en zijn er áltijd. Tijdens mijn hoogste pieken, maar ook nu er dagen zijn dat ik huilend in bed wil blijven liggen.

Deze twee vodden vormen een soort dagboek dat niet gelezen kan worden door indringers en wanneer ik dacht dat niemand luisterde, voelde ik me toch gehoord. Nooit krijg ik commentaar van ze. Ze zeuren niet als ik besluit het bed met een ander te delen en voelen zich niet verwaarloosd als ik ze even niet nodig heb.

Ze staan voor mij symbool voor het kind in mij, maar ook voor de bange grotemensenversie van mezelf, voor de geheimen die ik als puber bij me droeg en de tranen die vloeiden om zinnige en onzinnige dingen in het leven. Ze staan symbool voor alle eerste keren, voor zowel geluk als verdriet. Het zijn mijn beschermers tegen de duisternis van een eenzame nacht. En nu ik middenin een depressie zit, zijn ze weer even net zo heilig als toen ik zes was. Daarom deze blog, die geheel gewijd is aan Snuffie en Hondje.

Een ode aan twee vrienden voor het leven.

6 Comments

  1. Jaaa! Wat een mooie ode! Ik snap het helemaal. Mijn knuffel lag helemaal in stukken (iets met een hond), maar heb ik na jaren soort van op laten lappen (voor zover dat ging). En ik ben dolgelukkig dat ik dat gedaan heb.

    Vriendjes voor het leve he? ❤️

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.