start your own chapter

Een nieuw hoofdstuk

Terwijl ik dit schrijf is het halverwege april. Het is coronacrisis en ik zit in een time-out opname.
Ik heb twijfels over de opname, zit ik hier wel goed? Doe ik hier wel goed aan? Gaat het niet slechter dan toen ik hier kwam? Of is dit echt nodig om mijn rust terug te vinden en misschien een stukje van mezelf? Ik weet het niet zo goed. Ik val terug in oude patronen en kan alleen maar denken aan donkere dingen zoals de dood.

Op zich had ik dit ook voor dat ik in opname ging, maar het lijkt alsof het meer is geworden. Dat is niet gek, want ik heb nu veel meer tijd heb om na te denken. Ik ben de hele dag op mezelf aangewezen en alleen als ik een praatje maak, is het eventjes anders. Verder zit ik de hele dag in mijn hoofd. De hele dag donker, de hele dag met de vraag: hoe kan ik er een einde aan maken? Zal ik het proberen? Zal het gaan lukken? En zo gaat het de hele dag door mijn hoofd.

Daarom twijfel ik zo. Daarom twijfel ik over de opname. Maar ik denk eigenlijk dat dezelfde gedachten door mijn hoofd zouden gaan als ik alleen in mijn nieuwe huis zou zitten. Misschien wil ik wel van het balkon springen of zorg ik dat ik een scherp mes in huis heb. Het is zo dubbel. Het is wel raar. Ik weet niet waar ik goed aan doe, maar voor mijn gevoel zak ik verder naar beneden, naar beneden, naar beneden. Tot ik weer op de grond van de put lig. Natuurlijk heb ik heel veel dingen al geleerd, maar over dit moeilijke stuk breek ik elke keer m’n hersenen. Elke keer gaat het toch fout, elke keer moet ik toch proberen of ik er niet mee kan stoppen.

Ik heb ook geen idee hoe ik het in mijn nieuwe huis moet gaan doen. Er komen geen hulpverleners over de vloer door corona, alles gaat via de telefoon en eigenlijk heb ik gewoon het menselijke contact nodig. Iemand die me helpt met mijn dag indelen en het overzien van het leven in mijn nieuwe huis. Gewoon iemand die er is, met wie ik kan praten en mijn hersenspinsels mee kan delen.

Ik klink nu heel afhankelijk en dat ben ik misschien ook wel, want dit nieuwe hoofdstuk heb ik nog nooit gehad. Ik heb nog nooit alleen gewoond. Ik ben nog nooit alleen geweest. Ik ben nog nooit een weekendmoeder geweest. Daarom vind ik het doodeng om alleen te gaan wonen. Niet omdat ik bang ben voor de buitenwereld, maar meer omdat ik bang ben voor mezelf. Wat ga ik mezelf aandoen, blijf ik leven, hoe overleef ik m’n leven, wat ga ik mezelf aanleren, hoe kom ik hier uit, hoe gaat mijn leven eruitzien, kan ik echt in m’n eentje voor mezelf zorgen, ga ik weer koken, ga ik weer naar de winkel toe?

Zoveel vragen en ik heb geen idee. Ik moet het gaan ondervinden en zal vast op m’n bek gaan, maar ik hoop dat ik dan ook weer de kracht heb om op te staan.

Heb je zelf ook last van suïcidale gedachten en zoek je iemand om mee te praten? Neem contact op met 113 Zelfmoordpreventie.

Lees ook:

  • Gáán

    Ik sta in de donkere hal, mijn hand op de klink. Geen twijfel, in een ruk de deur open: de wereld. Daar had ik mij nog niet op voorbereid, niet eens over nagedacht. Ik had nog niet stilgestaan bij het…

Meer informatie over borderline

E-book over borderline:

borderline mini header

In deze dsmmini komen mensen met borderline, naasten en hulpverleners aan het woord. Hoe zien en ervaren zij borderline persoonlijkheidsstoornis?
Je leest het in de ervaringsverhalen, interviews, artikelen, quotes en Q&A’s.
Voor iedereen die, op wat voor manier dan ook, te maken heeft met borderline en op zoek is naar herkenning of nieuwe inzichten.

Dit e-book is een PDF, je kunt hem lezen op je computer of telefoon zonder e-reader!

Kijk voor tips om om te gaan met psychische klachten ook eens op psyche.tips

lees meer

4 reacties

  1. Wat een moeilijke vragen.. Wel fijn dat je nu even mensen om je heen hebt, in plaats van in je huisje te zitten piekeren zonder iemand die waar nodig even je hand vastpakt. Straks er weer tegenaan, nu gewoon even niets 🙂

  2. Ik hoop erg dat je iemand vind die je nu kan ondersteunen.
    Bij mij komt het ook allemaal langzaam op gang (in mijn stad groningen heb je wijkteams voor dit soort dingen)
    En wbt suicidale gedachten en gevoelens… Als ik ze er gewoon mag laten zijn zonder tot actie over te gaan leer ik het soort van verdragen en merk dat ook altijd weer zakt.
    Liefs

    1. Dank je wel voor je lieve reactie. Ik heb wel een behandelaar en iemand van pit die me ondersteunen maar dat voelt als niet genoeg. Heb het nu zo zwaar. Maar hoop dat de opname van volgende week me wat kan helpen.
      Wat goed dat jij de gedachtes er gewoon kan laten zijn. Helaas ben ik nog niet zo ver.
      Liefs Denise

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.