Een mooie dag

Vandaag was ik even wie ik wil zijn en dat was puur genieten! Mijn dochter had zonder protesteren een mooi jurkje aangetrokken. Mijn zoon was vrij van school en er kwam een vriendinnetje van hem spelen. Vanwege de vrije dag kwam ze nog vóór de lunch. Voordat ze er was had ik braaf mijn huishoudelijke dagtaken gedaan. Ik heb mijn kids zelf hun ruzie uit laten zoeken, maar wel mijn grenzen aangegeven. Daarnaast gooide ik een gat in de WC-pot met een geurkaars, maar bleef ik desondanks zen. Dat beloofde wat voor de rest van de dag.

Waarschijnlijk had het iets te maken met het gesprek dat ik eerder deze week heb gehad over dagbesteding. Het geeft me vertrouwen, ik zie weer mogelijkheden. De term ‘dagbesteding’ doet me nog wel even slikken. Maar goed, door de dagbesteding heeft vandaag niets mijn innerlijke rust kunnen onderbreken. Ik voelde me gehoord en gezien door de mensen van de stichting. Ze gaven me opties en ze zagen naast mijn problematiek ook mijn mogelijkheden.

Ze koppelden die mogelijkheden aan hun netwerk en voor het eerst sinds hele lange tijd zag ik een nieuw beeld van mijn toekomst op de arbeidsmarkt. Ik zag passende vangnetten en benodigde tools om verder te kunnen komen. Er waren mensen die gemotiveerd leken om me niet weer helemaal in mijn ééntje op mijn bek te laten gaan. Nu moet de gemeente er nog in meegaan. Mijn thuisbegeleider gaat me daarbij helpen. De volgende stap is kijken hoe mijn therapeut en psychiater ertegenover staan. Over twee weken hebben we daar weer een gesprek.

Het is jammer dat het zo ontzettend lang moet duren voordat je iedereen met de neuzen dezelfde kant op hebt staan. En als je pech hebt zit er vaak ook nog een dwarsligger tussen. Het voelt alsof je overal voor moet strijden, alsof niemand gelooft dat je dit goed doordacht hebt. En als ik kijk naar mijn arbeidsverleden lijkt dat ook wel terecht. Ik ben van hot naar her gegaan, maar juist dát maakt dat ik nu zo voorzichtig ben. Ik ben zo verschrikkelijk klaar met op mijn bek gaan! We gaan zien wat de toekomst brengt.

Mijn meisje werd door papa gebracht. Hij probeerde vrolijk onze kat te vleien en onze kinderen hadden gelijk dikke lol. Ook manlief bemoeide zich nog even met het gesprek over onze poes, voordat hij de rust van zijn schuur indook. Na het afscheid vlogen onze kleuters naar boven. Mijn dochter en ik speelden een bordspelletje. Niet veel later voegde het vrolijke koppel zich bij ons. Met de lunch gingen we aan de pannenkoeken, die we nog over hadden van het avondeten van de dag hiervoor. Terwijl ik onze hond uit liet, speelden de kinderen in de achtertuin. Van regenwater, mos en modder werden soepjes gekookt. Nadat ik me in het zonnetje geïnstalleerd had, mailde ik de verzekeringsmaatschappij over onze wc-pot.

De dag druppelde zo vrolijk voort. Ik bleef me ontspannen en compleet voelen. Soms kan het leven óók voor een dsmmeisje zo heerlijk simpel zijn! Ik ben blij dat hier met jullie te mogen delen. Deze dag pakt niemand me meer af!

2 Comments

  1. Wat een fijne blog over een fijne dag, Madelief! Fijn dat je ons ook meeneemt naar de mooie momenten die je hebt. Ik heb je blog met plezier gelezen!

    Wat fijn voor je dat de dagbesteding je een nieuw toekomstperspectief heeft kunnen geven. Ik hoop van harte voor je dat iedereen meewerkt, zodat je daaraan vast kunt houden.

    Veel liefs,

    mij

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.