Een minitraan

Het komt regelmatig ineens opzetten, een golf van verdriet die niet meer te houden is. Ik duik in elkaar, wil tegen mijn hoofd slaan, wil heel hard janken, maar er komt niets. Of bijna niets.

Er komt een minitraan. Een enkele kleine minitraan. Wat ben ik gelukkig met die minitraan. Het betekent dat ik toch kan huilen, dat ik vochtige ogen kan krijgen en mijn gevoel kan uiten. Het betekent dat het slot wat ik lang geleden op mijn traanbuizen heb geplaatst langzaam aan het opengaan is.

Waar ik verdrietig over ben? Ik heb werkelijk geen flauw idee. Er zijn geen gedachten, het is stil vanbinnen. Ik voel me klein, kwetsbaar, onveilig en wil het liefste worden vastgehouden. Er is alleen niemand, behalve mijn knuffel. Poes zit op een afstandje naar me te kijken en mauwt zachtjes naar me, volgens mij heeft ze door dat ik me niet helemaal vrolijk voel.

Een minitraan

Een echte minitraan. En nog een. En nog een kleintje er achteraan. Het is genoeg om de rug van mijn hand, als ik mijn ogen afveeg, een beetje nat te maken. Het bewijs, ik kan huilen. Ik kan verdriet niet alleen voelen, maar langzaam ook steeds meer uiten. Eindelijk mag het er zijn. Een beetje dan, tranen met tuiten is er nog lang niet bij, maar het is een begin.

Nog steeds weet ik niet goed waar ik nou verdrietig over ben, de golven komen inmiddels twee keer per dag. Ik voel eenzaamheid, verlating, de angst om alleen over te blijven zonder dat iemand zich nog om me bekommert. Ik weet dat dat niet zo is, maar het gevoel is er wel. Ik probeer het rationele te negeren. Het voelt zo, dus dan zal het nu wel even zo zijn.

Emoties zijn nooit vals

Emoties vertellen altijd de waarheid over hoe ik me voel. Ik voel me eenzaam en verlaten en ben als de dood dat ik alleen over zal blijven. Dat iedereen om me heen doorkrijgt dat ik eigenlijk helemaal niets ben en me in de steek zal laten. Als ik nu tegen mezelf zeg dat dat niet zo is, duw ik dit met mijn ratio weer weg en is er geen ruimte om verdriet te voelen. Dan heeft die strenge stem in mij die constant zegt dat gevoel er niet mag zijn, weer gewonnen.

Ik probeer er bij te blijven, het echt te voelen. Niet weg te rennen naar de keuken, geen afleiding te zoeken, niet mijn nagels in mijn vel te zetten of tegen mijn hoofd te slaan. Voelen, alleen maar voelen. Hoe rot het ook is, het is de enige manier waarop ik kan leren verdragen dat verdriet een normale, menselijke emotie is die ruimte moet krijgen om er te zijn.

Huilen is menselijk

Het is een teken dat dat emotionele slot langzaamaan aan het verdwijnen is. Dat die enorme muren die ik heb gebouwd en al die copingsmechanismen hun kracht over mij aan het verliezen zijn. Het is bewijs dat ik stappen vooruit aan het zetten ben, ook al voelt het nu rotter dan rot. Het is een signaal dat er iets is waarom ik me zo rot voel.

Het is niet een gedachtegang die me zo rot laat voelen, dit is een soort van kinderlijke emotie die ik nooit heb durven voelen, ook niet toen ik klein was. Ik was altijd groot en stoer en liet weinig zien. Het ging altijd goed en verdriet duw ik al van kinds af aan vakkundig weg. Niet meer. Ik kan het niet meer, ik wil het niet meer. Ik wil de opgespaarde tranen er uit huilen. Maar voorlopig neem ik genoegen met een minitraan.

4 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.