meisje bij raam

Een leegte in mijn buik

Al van jongs af aan voel ik vooral leegte. Een leegte die in mijn buik zit. Deze leegte is onder mijn navel voelbaar. Het is een leegte de niet altijd in dezelfde hoeveelheid aanwezig is, maar er letterlijk altijd is.

Toen ik als jong kind bij een therapeut kwam, hebben we het verschillende keren over mijn leegte gehad. Ik kreeg niet veel respons en omdat ik daar niet zo heel veel op terug kreeg dacht ik dat dit een heel normaal gevoel was. Na een paar jaar vond mijn therapeut dat ze niet meer zo goed wist waar ze mij mee nog kon helpen, want zij vond dat het wel steeds beter ging. Hier was ik het alles behalve mee eens. Ik heb toen meerdere malen gezegd dat ik me zo leeg voel, en dat ik dat niet snapte en heel moeilijk vond. Het antwoord dat ik daarop kreeg was dat ik daar wel overheen zou groeien als mijn puberteit voorbij zou zijn en dat het vanzelf over zou gaan. Ik heb dat aangenomen en ben maar verder gegaan.

Alleen bleef het slecht gaan. Naast die genoemde leegte bleef ik steeds tegen problemen aanlopen. Ik was zo somber en mijn zelfvertrouwen of zelfbeeld was nergens te vinden, ook al probeerde ik dat wel op te bouwen. Doordat het zo slecht ging had ik weer hulp gezocht, maar dit keer bij een homeopaat. Hier had ik ook gesprekken en sprak ik over mijn leegte. Maar ook dit keer kreeg ik iets soortgelijks te horen; ‘dat komt vanzelf goed’.

Zo ben ik weer een aantal jaar doorgegaan, al was ik al lang geen puber mee en al leek dat lege gevoel steeds nadrukkelijker aanwezig te worden. Ik heb van alles geprobeerd, mindfulness-cursus, uren mediteren, koud douchen… Ik wist van gekkigheid niet meer wat ik moest doen.
Wat ik wel weet, is dat die leegte me sloopte en ik begon het weg te eten. Het heeft me weet ik hoeveel kilo’s opgeleverd, maar de leegte kwam net zo hard terug wanneer die zak chips op was.

Drie jaar geleden ging het slechter en slechter met me en ik kwam terecht bij de specialistische ggz. Na een paar gesprekken werd duidelijker wat er aan de hand was. Ze hadden het vermoeden dat ik borderline heb, en na een persoonlijkheidsonderzoek bleek dit er onder andere uit te zijn gekomen. Naast dat dit een verschrikkelijke klap was vielen er ineens ook heel veel dingen op hun plaats. Niet dat ik er ook maar iets van snapte, maar als ik de symptomen las was het alsof ik over mijzelf las. Zo ook over de leegte, die bij borderline kan horen.

Maar tot een paar weken geleden snapte ik echt helemaal niks van dit lege gevoel. Ik heb heel veel mensen gevraagd of ze het lege gevoel kennen en toen ik op de open dag van Stichting Borderline kwam, kreeg ik zoveel herkenning. Er zijn meerdere mensen die zich zeggen zich leeg te voelen! Jee! Toch? Nou, nee dus. Natuurlijk is de herkenning die ik had gevonden enorm fijn, maar het werd mij helemaal niet duidelijker waarom ik die leegte eigenlijk voel.

Sinds ik in de SGGZ zit, heb ik meerdere therapeuten/psychiaters gehad en ik heb zo vaak mijn leegte benoemt, maar het lijkt wel alsof de therapeuten het zelf ook niet weten. Naar mijn idee kijken ze me vooral heel glazig aan en snappen ze het niet, of ze gaan over op iets anders. Een voorbeeld: Ik zit bij mijn psychiater en moet huilen, maar ik leg aan haar uit dat ik eigenlijk niet eens weet waarom ik moet huilen, omdat ik me zo leeg voel. Alleen dit keer is het wel een hele nare leegte. Om in schematherapietermen te blijven: zij had het idee dat het een beschermer kon zijn, maar toen ze dit zo zei vond ik het zo niet kloppen… Maar wat het dan wel was, wist ik ook niet.

Nu had ik een hele tijd geleden via dsmmeisjes een boekrecensie gelezen over het boek ‘Een leeg kasteel’. Dit boek heb ik laatst ook besteld, maar ik vond het eerlijk gezegd doodeng om te lezen omdat in de recensie stond dat het heftig was om te lezen als je deze diagnose zelf hebt. Maar wat ben ik dankbaar dat er een website bestaat zoals deze en dat jullie dit soort artikelen schrijven, want in dit boek werd uitgelegd wat leegte voor de schrijfster inhield: Het gevoel en het verstand zijn op zo’n jonge leeftijd gaan splitsen, dat iemand met een borderline persoonlijkheidsstoornis alleen maar vanuit het verstand leeft. Het is dus niet gek is dat ik niks anders dan leegte voel.

Ik ben vorig jaar naar een acupuncturist geweest en die zei dat het plekje onder mijn navel koud aan voelt en wat blijkt: emoties zitten kennelijk in je buik. Met de nadruk op ‘kennelijk’, want ik voel bijna alleen maar leegte in mijn buik. Ik denk dat mijn emoties me zo overspoelen als ik ze voel, dat het weer doorslaat naar leegte. Het enge vind ik dat ik al jaren rondvraag over leegte en dat niemand mij een antwoord kon geven op het waarom of hoe en wat, behalve dat ik mensen tegen ben gekomen ben die het herkennen, maar ook niet weten wat het is. Therapeuten lijken er al helemaal geen antwoord op te hebben.

Zal ik ooit in staat zijn om emoties te kunnen voelen? Zodat de leegte minder kan worden?
Want deze leegte maakt mij stukje bij stukje kapot…

Lees ook:

  • Ondanks jaren aan therapie voor mijn borderline, vind het ik nog steeds heel lastig om mijn emoties en pijn te verdragen. Ze kunnen onvoorspelbaar zijn of zo omslaan en in alle hevigheid uitbreken. Mijn emoties lijken zich niet te bewegen…

4 reacties

    1. Hoi Naomi,
      Dit heb ik gedaan. Ik heb zelfs het boek meegenomen.. maar krijg niet het idee dat ze het echt begrijpen (vind ik zelf ook nog steeds lastig dus ik probeer dat ook te begrijpen maar het maakt me wel wanhopig). Het is zelfs dat ze het niet meer goed weten, en weer moeten overleggen over wat voor een behandeling zou kunnen. Moet ik er ook wel bij zeggen dat borderline niet de enige diagnose is, maar die leegte maakt mij wel kapot en als ik daar geen verandering in ga krijgen ik het niet lang vol ga houden…

  1. Zo wat herkenbaar dit! Ik denk dat je t echt heel mooi omschreven hebt, in alle verschillende gedachtegangen. Ik voel het ook. Als emoties me overspoelen ga ik de leegte verder in. Dan lijkt het of ik me goed voel, maar dat is absoluut niet zo.. Ik doe nu MBT, en moet als opdracht elke dag 3x stilstaan bij wat ik voel. En ik heb vaak geen flauw idee… Maar heel af en toe wel, en dat geeft me hoop. Ik hoop dat jij ook handvatten krijgt!

    1. Hoi Vrouwtje Theelepel,
      Bedankt! Al twijfel ik echt iedere keer weer of ik het duidelijk uitleg. Misschien kan je dit juist bespreken bij je therapie dat je je hier in herkent? Ik vond het doodeng om deze blog te schrijven, maar je benoemd precies waar ik het hoopte voor te kunnen doen; herkenning!
      Ik hoop het ook, maar ik hoop nog meer op emoties meer mogen voelen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.