Een lange weg van therapie en de kunst jezelf serieus te nemen

Ik ben nu veertien jaar bijna continu ergens in behandeling geweest. Ik schrik er zelf van nu ik dit zo uitreken. Verschillende methoden: Cognitieve gedragstherapie, Mentalization Based Treatment, Schematherapie, psychoanalytisch. Individueel en groep, ambulant, klinisch en dagbehandeling.

Hoop

Bij elk begin weer nieuwe hoop. Zoals ook nu. Ik heb sinds een maand een nieuwe therapeut. Ook nu ben ik weer hoopvol, maar ook bang. Wat als ik me ook hier niet beter door ga voelen? Tegelijkertijd merk ik hoeveel ik al geleerd heb. Hoe alle therapieën me steeds een stukje verder geholpen hebben. Ik begrijp mezelf beter, kan mezelf beter uiten. Ik kan aangeven wat ik nodig heb en als het nodig is kritiek geven. Het is een lange weg geweest.

Vanaf de eerste alternatieve therapeute die, om mijn assertiviteit te prikkelen, op me ging liggen. Toen ik me vrij probeerde te worstelen gaf ze aan dat ik daar alleen om had hoeven vragen. Een goedbedoelde les in assertiviteit waarin ik haar ver over mijn grenzen liet gaan. Ik ging niet meer terug. Pas maanden later werd ik via de studentenpsycholoog verwezen naar een assertiviteitscursus. Daar durfde ik niet heen en daar stopte het.

Overleven

Ik vind het pijnlijk om terug te kijken. Mijn studententijd stond zó in het teken van overleven, maar niemand zag het, ook ikzelf niet. Naast wat halfslachtige pogingen tot het krijgen van hulp lukte het me niet mijn problemen serieus te nemen. Ik voelde me leeg, alleen, somber en vervreemd. Ik stopte met mijn studie en wist met mezelf geen raad. Het wás zo, ik zat er in maar begreep niet wat er aan de hand was. Ik had geen zicht op mijn emotionele binnenwereld. Alleen het oppervlak er van voelde ik, als de hitte van kolkende lava. Een beangstigende notie van gevoelens waar ik ver weg van wilde blijven. Ik wilde zo weinig mogelijk voelen maar verloor daarmee ook het contact met mezelf.

Pas jaren later zocht ik weer hulp. Ik kon nog steeds niet goed aangeven wat het probleem was. Iets met onzekerheid dacht ik. Ik had geen klik met de therapeuten, maar toch voelden ze als een reddingsboei. Ik leerde, op een rationele manier, kijken naar mijn gevoel. Cognitieve schema’s, valkuilen. Het was een theoretisch trucje waarmee ik ‘de voorbeeldige cliënt’ kon spelen. De bevestiging die kreeg werkte als tegenwicht voor mijn slechte zelfbeeld.

Ik bleef ver weg van mijn werkelijke gevoelens. Dat was wel zo veilig. Toen mijn relatie verbroken werd had ik er een eetstoornis bij nodig om alles in mij plat te leggen.
De anorexia maakte uiterlijk zichtbaar dat ik vanbinnen worstelde. Althans, het werd duidelijk dat ik hulp nodig had. Ik denk dat veel mensen toch dachten dat met wat extra gewicht alles opgelost zou zijn. Ook de eetstoorniskliniek was vooral gericht op het gewicht.

Een opening

Ik heb het geluk gehad dat er een psychologisch onderzoek gedaan werd waaruit bleek dat ik meer hulp nodig had na het herstellen van de eetstoornis. Het werd een dagbehandeling voor persoonlijkheidsstoornissen. Met nog een dosis geluk kreeg ik een goede behandelaar. Zij opende als het ware mijn afgesloten binnenwereld. Alsof ik emotioneel gezien pas toen wakker werd. Daar ben ik haar enorm dankbaar voor. Helaas was het afscheid van haar abrupt en pijnlijk.

Ik werd doorverwezen en zo kwam ik bij een afstandelijke en strenge therapeute terecht. Vijf jaar van machtsstrijd tussen ons volgde.

Vervolgens de diagnose borderline en toen kwam ik in een M.B.T. groep. Wederom vol verwachting en hoop. Door logistieke fouten en een slechte match met de therapeut ben ik daar weinig opgeschoten. Wel gaf het me de houvast en steun die ik op dat moment nodig had.

Voorafgaand aan deze behandeling had ik me stellig voorgenomen dat dit het laatste zou zijn. Mijn laatste kans. Vooral eigenlijk uit angst voor het oordeel van anderen. Want “ik moet het toch een keer alleen doen”. Dat is ook zo. Maar nu nog niet. Ik begin weer, met een nieuwe therapeut, oude angst, en een berg ervaring. Want ik wil dat het beter wordt en ik weet steeds preciezer wat ik nodig heb.

Lees ook:

  • crazy geschreven met potlood

    Eind 2016. Ik werd gebeld: iemand van de kliniek. Ze vertelde me dat ik kon worden opgenomen. Ze legde me uit hoe de komende negen maanden zouden gaan verlopen. Dat ik het eerste halfjaar in de kliniek zou wonen. Dat…

Meer informatie over borderline

E-book over borderline:

borderline mini header

In deze dsmmini komen mensen met borderline, naasten en hulpverleners aan het woord. Hoe zien en ervaren zij borderline persoonlijkheidsstoornis?
Je leest het in de ervaringsverhalen, interviews, artikelen, quotes en Q&A’s.
Voor iedereen die, op wat voor manier dan ook, te maken heeft met borderline en op zoek is naar herkenning of nieuwe inzichten.

Dit e-book is een PDF, je kunt hem lezen op je computer of telefoon zonder e-reader!

Kijk voor tips om om te gaan met psychische klachten ook eens op psyche.tips

lees meer