Een lange weg van therapie en de kunst jezelf serieus te nemen

Ik ben nu veertien jaar bijna continu ergens in behandeling geweest. Ik schrik er zelf van nu ik dit zo uitreken. Verschillende methoden: Cognitieve gedragstherapie, Mentalization Based Treatment, Schematherapie, psychoanalytisch. Individueel en groep, ambulant, klinisch en dagbehandeling.

Hoop

Bij elk begin weer nieuwe hoop. Zoals ook nu. Ik heb sinds een maand een nieuwe therapeut. Ook nu ben ik weer hoopvol, maar ook bang. Wat als ik me ook hier niet beter door ga voelen? Tegelijkertijd merk ik hoeveel ik al geleerd heb. Hoe alle therapieën me steeds een stukje verder geholpen hebben. Ik begrijp mezelf beter, kan mezelf beter uiten. Ik kan aangeven wat ik nodig heb en als het nodig is kritiek geven. Het is een lange weg geweest.

Vanaf de eerste alternatieve therapeute die, om mijn assertiviteit te prikkelen, op me ging liggen. Toen ik me vrij probeerde te worstelen gaf ze aan dat ik daar alleen om had hoeven vragen. Een goedbedoelde les in assertiviteit waarin ik haar ver over mijn grenzen liet gaan. Ik ging niet meer terug. Pas maanden later werd ik via de studentenpsycholoog verwezen naar een assertiviteitscursus. Daar durfde ik niet heen en daar stopte het.

Overleven

Ik vind het pijnlijk om terug te kijken. Mijn studententijd stond zó in het teken van overleven, maar niemand zag het, ook ikzelf niet. Naast wat halfslachtige pogingen tot het krijgen van hulp lukte het me niet mijn problemen serieus te nemen. Ik voelde me leeg, alleen, somber en vervreemd. Ik stopte met mijn studie en wist met mezelf geen raad. Het wás zo, ik zat er in maar begreep niet wat er aan de hand was. Ik had geen zicht op mijn emotionele binnenwereld. Alleen het oppervlak er van voelde ik, als de hitte van kolkende lava. Een beangstigende notie van gevoelens waar ik ver weg van wilde blijven. Ik wilde zo weinig mogelijk voelen maar verloor daarmee ook het contact met mezelf.

Pas jaren later zocht ik weer hulp. Ik kon nog steeds niet goed aangeven wat het probleem was. Iets met onzekerheid dacht ik. Ik had geen klik met de therapeuten, maar toch voelden ze als een reddingsboei. Ik leerde, op een rationele manier, kijken naar mijn gevoel. Cognitieve schema’s, valkuilen. Het was een theoretisch trucje waarmee ik ‘de voorbeeldige cliënt’ kon spelen. De bevestiging die kreeg werkte als tegenwicht voor mijn slechte zelfbeeld.

Ik bleef ver weg van mijn werkelijke gevoelens. Dat was wel zo veilig. Toen mijn relatie verbroken werd had ik er een eetstoornis bij nodig om alles in mij plat te leggen.
De anorexia maakte uiterlijk zichtbaar dat ik vanbinnen worstelde. Althans, het werd duidelijk dat ik hulp nodig had. Ik denk dat veel mensen toch dachten dat met wat extra gewicht alles opgelost zou zijn. Ook de eetstoorniskliniek was vooral gericht op het gewicht.

Een opening

Ik heb het geluk gehad dat er een psychologisch onderzoek gedaan werd waaruit bleek dat ik meer hulp nodig had na het herstellen van de eetstoornis. Het werd een dagbehandeling voor persoonlijkheidsstoornissen. Met nog een dosis geluk kreeg ik een goede behandelaar. Zij opende als het ware mijn afgesloten binnenwereld. Alsof ik emotioneel gezien pas toen wakker werd. Daar ben ik haar enorm dankbaar voor. Helaas was het afscheid van haar abrupt en pijnlijk.

Ik werd doorverwezen en zo kwam ik bij een afstandelijke en strenge therapeute terecht. Vijf jaar van machtsstrijd tussen ons volgde.

Vervolgens de diagnose borderline en toen kwam ik in een M.B.T. groep. Wederom vol verwachting en hoop. Door logistieke fouten en een slechte match met de therapeut ben ik daar weinig opgeschoten. Wel gaf het me de houvast en steun die ik op dat moment nodig had.

Voorafgaand aan deze behandeling had ik me stellig voorgenomen dat dit het laatste zou zijn. Mijn laatste kans. Vooral eigenlijk uit angst voor het oordeel van anderen. Want “ik moet het toch een keer alleen doen”. Dat is ook zo. Maar nu nog niet. Ik begin weer, met een nieuwe therapeut, oude angst, en een berg ervaring. Want ik wil dat het beter wordt en ik weet steeds preciezer wat ik nodig heb.

6 Comments

  1. Jee Sietske, wat een mooie blog heb je geschreven en wat heb je al een enorme weg afgelegd. Dat bedoel ik niet veroordelend, in tegendeel! Je hebt keer op keer weer nieuwe dingen geleerd en meegenomen naar de volgende therapie. Kleine stapjes zetten is ook vooruitgang. Stoer dat je het weer bent aangegaan met een nieuwe therapeute, dat zegt eigenlijk over jou hoe groot jouw drive is om je beter te willen voelen.

    PS: Wat belachelijk dat die (behoorlijk alternatieve) therapeute op je is gaan liggen om je assertiever te maken. Ik kan me voorstellen dat doordat zij (onwijs) over je grens is gegaan, het moeilijker is om een nieuwe therapeut in vertrouwen te nemen. En tóch ben je er opnieuw voor gegaan! Respect voor je moed en wilskracht hoor!

    Liefs,

    mij

  2. Heel herkenbaar, “Het een keer alleen moeten doen” maar ook juist door alle therapie weten dat je dat punt nog niet bereikt hebt. Dat betekent iig dat je jezelf serieus hebt leren nemen.
    Ik ben het ook heel erg eens met Essy en herken mijn eigen therapieweg er in. Ik ben het zo eens zelfs dat ik het bij mezelf binnen kan laten komen, voelt warm, hoop dat het dat ook voor jou doet. Dankjulliewel!

    1. Wat fijn om te lezen! Het hielp me erg om alles op te schrijven. Het dwingt je om er over na te denken en het lukte mij hierdoor beter te zien dat alles uiteindelijk wel wat opgeleverd heeft. Eerder dacht ik snel; niks hielp echt. Maar eigenlijk is het; alles hielp een beetje.

  3. Zo herkenbaar… Ben iets korter bezig (alles bij elkaar een jaar of 7 in behandeling en totaal zo’n 3 jaar wachtlijsten tussendoor) maar zo herkenbaar. Verschillende therapeuten, verschillende behandelvormen. Denken dat het na deze behandeling ‘klaar’ is. Ik denk dat ik nu iemand heb gevonden die echt de laatste gaat zijn. Niet dat er een tijd aan vast zit, juist niet. Ze kunnen in ieder geval niet zeggen dat je geen doorzetter bent en snel opgeeft… 😀
    Laura onlangs geplaatst…Dit jaar vier ik niet dat ik ouder ben, maar dat ik beslissingen kan makenMy Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.