klein meisje

Een klein meisje in een volwassen vrouw

Ik ben een volwassen vrouw van 19 jaar, maar in mij zit een klein meisje. Ik kan je heel volwassen vertellen op wat voor manier ik ziek ben, wat het met me doet en hoe ik er mee omga. Ik kan uitleggen wat mijn diagnoses betekenen. Open zijn en spreken is altijd mijn beste eigenschap geweest. Ik kom volwassen en intelligent over, maar vanbinnen ben ik een klein meisje met een diploma van het een-na-laagste niveau. Dat meisje heeft een afhankelijkheid ontwikkeld, waardoor er nu een stoornis uit is gekomen. De zogenoemde afhankelijke persoonlijkheidsstoornis.

Vanaf dat ik jong ben wil iedereen mij helpen, ik had de hulp ook nodig door mijn lage zelfbeeld. Ik ging een weekje naar een kamp voor mijn zelfbeeld, mijn docenten namen het altijd voor mij op, ik had al toen ik jong was een psycholoog en iedereen hielp me als er wat aan de hand was. Dat komt door mijn lieve karakter en mijn uitstraling, wordt er altijd gezegd. Maar in mij zit ook nog een klein, schattig meisje wat kinderen ook in zich hebben, en natuurlijk willen mensen zo iemand helpen. Uiteraard liet ik het allemaal toe, want het is fijn om beschermd te worden.

Totdat ik begon te werken in de zorg. Mensen zelf moest wassen, zelf moest verzorgen, aan moest kleden, begeleiden etc. Toen begon het mis te gaan, want ik leek het niet meer alleen te kunnen. Ik had een afhankelijkheid ontwikkeld.

Vorige week ben ik met afhankelijke persoonlijkheidsstoornis gediagnosticeerd en 2 maanden geleden waren ze er over begonnen. Ik schaamde me, vond het verschrikkelijk een haatte het woord. Maar nu accepteer ik het, want het is wat het is en ik moet er aan gaan werken.

Het wordt nog een lange moeilijke weg, maar ik wil het aan gaan. Ze willen me nu gaan helpen op een andere plek voor mijn persoonlijkheidsstoornis, depressie, angst- en paniekstoornis. Maar dit is ook een plek speciaal voor conversiestoornissen. Waar ik eerder over had geschreven. De verbinding tussen je hersenen en zenuwen werken daarbij niet goed. Ze helpen me dan met verschillende dingen tegelijk.

Ik ben in november klaar met het revalidatietraject waar ik in mei aan ben begonnen. Door het revalidatietraject ben ik een stuk verder gekomen. Niet dat ik er beter door ben geworden of dat het nu goed met me gaat, maar ik ben wel een stuk meer bewust van alles en waarom het is gegaan zoals het is gegaan. Ik moet nu weer gaan leren om minder afhankelijk zijn van anderen, zodat ik voor mezelf kan gaan leven. Ik krijg vanaf volgende week ook een thuisbegeleider als overbrugging tot de nieuwe behandeling gaat beginnen. Eerst kijken en hopen dat ik word aangenomen en dan weer een nieuwe stap op herstel.

Lees ook:

  • Na al die jaren toch in therapie. Groepstherapie nog wel. Al verschillende keren bij een psycholoog geweest, zelfs ooit een diagnose gekregen. Maar steeds weer dacht ik toch, 'stel je niet aan, het gaat nu beter, therapie is voor échte problemen!'  Tot…

    Therapie

2 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.