Een jaar verder

Eén jaar, 52 weken oftewel 365 dagen geleden, zat ik nu met m’n eerste inbewaringstelling (in de volksmond gedwongen opname in een psychiatrische kliniek) op een afdeling. Ja, ik was vaker opgenomen geweest. En ook is er wel vaker gedreigd met een gedwongen opname, maar uiteindelijk was het altijd vrijwillig. In de nacht van 11 op 12 juni niet meer.

Ik had zelf de huisartsenpost gebeld, dit ging zo niet langer. Ik had weer hulp nodig, en snel ook. Lang verhaal kort: de psychiater kwam, ik wilde echt geen opname en na maanden zonder zo nodige medicatie ook geen ‘verslavende troep’ (zo keek ik er toen tegenaan) en dus zag de psychiater als enige optie die IBS. Om half 4 ‘s nachts was de ambulance er en werd ik meegenomen naar de kliniek.

Ik wil het niet inhoudelijk hebben over die opnames, maar elf IBS’en in negen maanden tijd en heel wat gedwongen separaties verder ben ik nu weer ruim een maand uit de kliniek. En het gaat goed dit keer. Ik ben minder somber en mijn DSM-labels zijn volledig omgegooid. Van borderline naar autisme. Mijn medicatie is voor de zoveelste keer aangepast, maar tot nu toe lijkt dit een goed pilletje voor mij. En bovenal heb ik weer vertrouwen in mezelf, ik kan dit, zolang ik maar niet te hoge eisen stel aan mezelf.

Dat is misschien wel een probleem, ik heb altijd hoge eisen aan mezelf gesteld. Ik leg de lat te hoog en wil er vervolgens met te veel hooi op m’n vork overheen springen. En dan val ik. Keihard. Elke keer weer. Maar ik heb me voorgenomen om het nu anders te doen. Ik ben begonnen bij dagbesteding, maximaal vier dagdelen per week ben ik bezig. Onder begeleiding die mij helpt om die lat op overstaphoogte te leggen en met één strootje per keer erover te stappen. En als dat lukt een tweede strootje. Tot ik genoeg zelfvertrouwen heb opgebouwd om de lat net iets hoger te leggen, maar niet te hoog.

En zo, stap voor stap, zie ik wel waar ik ga komen. Ik kan nu wel als doel hebben om binnen zoveel tijd iets te bereiken, maar daar schiet ik niks mee op. Dan gaat die lat weer vliegensvlug veel te hoog en heb ik weer balen hooi op m’n vork. Nu is mijn doel ‘gewoon’ weer genieten van het leven en leren omgaan met alles wat bij het leven komt kijken. En voor nu is dat meer dan genoeg.

Lees ook:

  • pexels photo 132752

    ‘Weet je wat jouw doel zou moeten zijn? Dat je eens stopt met een puinhoop van je leven te maken’. Bam, die was raak. De rest van het gesprek heb ik mezelf afgezonderd en niemand meer aangekeken. Van kwaad tot…

Kijk voor tips om om te gaan met psychische klachten ook eens op psyche.tips

lees meer