jaar

Een jaar verder

Eén jaar, 52 weken oftewel 365 dagen geleden, zat ik nu met m’n eerste inbewaringstelling (in de volksmond gedwongen opname in een psychiatrische kliniek) op een afdeling. Ja, ik was vaker opgenomen geweest. En ook is er wel vaker gedreigd met een gedwongen opname, maar uiteindelijk was het altijd vrijwillig. In de nacht van 11 op 12 juni niet meer.

Ik had zelf de huisartsenpost gebeld, dit ging zo niet langer. Ik had weer hulp nodig, en snel ook. Lang verhaal kort: de psychiater kwam, ik wilde echt geen opname en na maanden zonder zo nodige medicatie ook geen ‘verslavende troep’ (zo keek ik er toen tegenaan) en dus zag de psychiater als enige optie die IBS. Om half 4 ‘s nachts was de ambulance er en werd ik meegenomen naar de kliniek.

Ik wil het niet inhoudelijk hebben over die opnames, maar elf IBS’en in negen maanden tijd en heel wat gedwongen separaties verder ben ik nu weer ruim een maand uit de kliniek. En het gaat goed dit keer. Ik ben minder somber en mijn DSM-labels zijn volledig omgegooid. Van borderline naar autisme. Mijn medicatie is voor de zoveelste keer aangepast, maar tot nu toe lijkt dit een goed pilletje voor mij. En bovenal heb ik weer vertrouwen in mezelf, ik kan dit, zolang ik maar niet te hoge eisen stel aan mezelf.

Dat is misschien wel een probleem, ik heb altijd hoge eisen aan mezelf gesteld. Ik leg de lat te hoog en wil er vervolgens met te veel hooi op m’n vork overheen springen. En dan val ik. Keihard. Elke keer weer. Maar ik heb me voorgenomen om het nu anders te doen. Ik ben begonnen bij dagbesteding, maximaal vier dagdelen per week ben ik bezig. Onder begeleiding die mij helpt om die lat op overstaphoogte te leggen en met één strootje per keer erover te stappen. En als dat lukt een tweede strootje. Tot ik genoeg zelfvertrouwen heb opgebouwd om de lat net iets hoger te leggen, maar niet te hoog.

En zo, stap voor stap, zie ik wel waar ik ga komen. Ik kan nu wel als doel hebben om binnen zoveel tijd iets te bereiken, maar daar schiet ik niks mee op. Dan gaat die lat weer vliegensvlug veel te hoog en heb ik weer balen hooi op m’n vork. Nu is mijn doel ‘gewoon’ weer genieten van het leven en leren omgaan met alles wat bij het leven komt kijken. En voor nu is dat meer dan genoeg.

Lees ook:

  • schrijven

    En daar is dan het daadwerkelijke moment; ik moet mijn terugvalpreventieplan invullen. Ik was al een tijdje klaar om richting het afronden van mijn therapie te gaan. Nu komt het toch wel dichtbij. Als het…

  • Omgekeerde wereld

    Dossiers opvragen. Ik denk voor vele dsm'ers herkenbaar. Waarom? Voor mij persoonlijk geldt dat ik vaak 'vergeet' hoe dingen gegaan zijn, wat er gezegd is en ik wil 'controleren' of de hulpverlening wel open is…

  • Wachten

    Mijn therapeut die ik twee jaar geleden elke week zag, zei op een gegeven moment steeds de afspraken af vanwege persoonlijke omstandigheden. Doordat de afspraken alsmaar niet doorgingen, ging het mij steeds slechter. Op een…

7 reacties

  1. Stapje voor stapje vooruit, ipv vliegend alle bergen over en keihard neerstorten…. Het is zo anders en zo vreemd dat ik er moeilijk aan kan wennen. Die kleine stapjes vooruit zijn moeilijk te verdragen omdat de crash uitblijft. Uiteindelijk is dit kabbelen heel fijn, maar het verdragen hiervan kost moeite. Soms neem ik een avondje pauze o dan de volgende dag weer kabbelend, saai, burgerlijk maar heel tevreden door te gaan.
    Zet ‘m op. Het is de moeite!

  2. Ik vraag me gewoon echt heel erg af wat je allemaal gedaan hebt, om zoveel IBS’en te krijgen in zo weinig tijd 😮 snap dat je dat niet gaat zeggen, maar pfoeh wat zul jij het moeilijk hebben gehad!

    1. Er is veel gebeurd, maar heel vaak leek het beter te gaan waardoor de IBS er af gehaald werd, maar ik weer terugviel en weer opnieuw tegen mezelf in bescherming genomen moest worden helaas.

  3. Wat fijn om te horen dat er na een hoop veranderingen (diagnose, medicatie, weer naar huis) nu een stijgende lijn in lijkt te zitten! Dat niet teveel van jezelf vragen is zó essentieel, maar kan ook zó moeilijk zijn. Ik hoop dat je kunt genieten van de dingen die er weer zijn nu je thuis bent (al kan ik me ook voorstellen dat het heel moeilijk is) en dat je bij dagbesteding kunt ontdekken wat jouw tempo is 🙂
    Liefs, Sae

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Deze site plaatst cookies. Als je doorgaat met je bezoek aan dsmmeisjes.nl ga je akkoord met ons cookiebeleid.