Vies en gebroken huis

Een huis vol mislukkingen

Er niet bij horen…

Het niet goed genoeg doen.

Wat voor zin heeft het te proberen? Goed genoeg is het nooit. Ik sta ver van perfectionisme af, dusdanig ver dat uiteindelijk niets meer de moeite waard is misschien. Een onzekerheid die constant bevestigd wordt, al dan niet van buiten dan wel door mijzelf. Zie je wel, het is weer eens niet goed genoeg.

Angst voor afwijzing, of misschien nog wel erger, niet eens gezien worden. Een intense drang naar goedkeuring en aanmoediging.

Vanuit mijzelf kan ik die niet opbrengen.

Mijn huisje vol met mislukkingen uit het verleden, restanten van motivatie her en der slingerend tussen verdwaalde sokken, lege sigarettenpakjes en kattenhaar. Tekeningen die nooit afgemaakt zijn, gitaren die niet meer aangeraakt worden en kapotte geluidsapparatuur.

Een tas met kwasten en verf die ik nooit open heb gemaakt. Een leeg doek dat al 5 jaar bij mijn bed staat. Een mooie keuken die vooral smerig van ongebruik en gemorste koffie is. Stof op de naald van de platenspeler, muziek luisteren gebeurt tegenwoordig vooral via YouTube, want in de kast kan ik geen inspiratie meer vinden. Op de halfdode uitkeringslaptop een aantal bladwijzers naar make-up tutorials en de laserontharingskliniek die ik niet meer durf te bellen.

Er niet kunnen zijn voor anderen, mensen kwetsen.

Niet over het verleden heen kunnen stappen. Staren naar littekens. Misschien is het tijd een tattoo eroverheen te gooien? Chaos, geen tijd om te schrijven want de stemmen in mijn hoofd moeten aangehoord worden. Kom vooral niet uit bed, blijf weg van de wereld en god verhoede dat je weer eens iets aan hygiëne doet of jezelf probeert op te leuken.

Dysforie, dysforie en dysforie. Starend naar mijn handen en vingers als de drugsverslaafde die ik ben, walgend van de proporties van mijn lichaam. Leuke laarsjes zien er ineens enorm debiel uit wanneer ze in mijn schoenmaat 46 zijn, en veranderen in laarzen. “Modern” werd ik genoemd door twee meiden op de tramhalte. Als transseksualiteit al een ‘trend’ is, dan ben ik daar in ieder geval niet verantwoordelijk voor.

Kijk naar de mooie dingen van het leven.

Lees ook:

  • De weg naar huis

    Buiten regent het. Eigenlijk regent het de hele dag al. Het weer ziet er troosteloos uit. 'Goedemiddag, deze alsjeblieft'. Alweer iemand die een paraplu bij me koopt. Ik grap 'Oh is het weer zo ver…

  • Een brandend huis

    "Voorzichtig betreedt ze de ladder, de treden zijn gloeiend heet. Het allerliefst blijft ze waar ze is, daar waar het veilig is. Ze beklimt de ladder en komt een stukje hoger dan ze was. Haar…

  • Angst voor de angst

    Ik zit thuis, en denk aan het feit dat ik morgen weer therapie heb, om mijn trauma's een plekje te geven. Ik heb een hele goede psychologe die mij deze therapie geeft. Maar als ik…

2 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Deze site plaatst cookies. Als je doorgaat met je bezoek aan dsmmeisjes.nl ga je akkoord met ons cookiebeleid.