Een hoopje angst

Heb je een beetje zin om te verhuizen zodra er een plekje vrij komt?

Ja, een beetje. Kan dat? Een beetje zin hebben? Ik denk het wel. Want ik heb zin om mijn kamer ongelooflijk mooi in te richten. Ik heb zin om mijn bed met lieve lampjes te versieren. Ik heb zin om mijn was te draaien met Zwitsal wasmiddel. Ik heb zin om zomaar naar een vriendinnetje te fietsen. Ik heb zin om sterker te worden. Zelfstandig, zelfverzekerd, zelfbewust. Ik heb zin om mezelf over mijn angst voor het openbaar vervoer heen te zetten. Om naar de Action te fietsen wanneer ik zin heb. Om op een bankje bij het water te gaan zitten met oordopjes in en met een peukje erbij. Ik heb zin om opnieuw te beginnen.

Maar ik heb geen zin in de stilte. En ook niet om in de eenzaamheid te verdwijnen. Ik wil ‘s nachts niet in bed liggen met een vermoeid lichaam en een verdrietig hoofd. Ik ben bang dat de muren op me af zullen komen. Ik ben het meest bang voor de heimwee… De heimwee naar mem. Naar thuis. Tegen wie moet ik zeggen “Jezus dat is toch geen porum!” als iemand op televisie zichzelf compleet belachelijk maakt? Tegen wie moet ik iedere avond “Lekker koeze,” zeggen? En heel, heel soms, heb ik die ene knuffel van haar nodig. Er is niemand die dat kan vervangen. Ik ben bang voor de leegte.

Men zegt altijd zo mooi: “Hope is the only thing stronger than fear,” en daar ben ik het absoluut mee eens. Uiteindelijk is het namelijk echt waar. Maar angst kan zich zo hard in je vastbijten, zichzelf vergroeien met jou. Steeds groter, steeds sterker, steeds een stukje minder jij. Ik wil het niet meer. Ik wil niet meer bang zijn. Ik wil zijn, maar niet meer bang…

Lees ook:

  • Angst voor de toekomst

    Vanaf jongs af aan is dit al iets wat speelt en al weet ik heel goed waarom, ik krijg het nooit uit mijn hoofd. Ik ben namelijk doods en doodsbang voor positieve dingen en de toekomst in het algemeen, voor…

Kijk voor tips om om te gaan met psychische klachten ook eens op psyche.tips

lees meer