Een grens over

Ik ben een grens over gegaan waar ik dacht nooit over te gaan. Ik heb afgelopen week voor het eerst in mijn leven een kalmeringspil ingenomen. Reden? De dag ervoor had ik EMDR en ik liep eigenlijk al de hele dag te jammeren.

Alles wat nog enigszins zou kunnen lijken op controle over mijn emoties, was compleet weg. Ik heb staan stampvoeten om een gebroken cracker bij het ontbijt, mezelf geslagen omdat de eiersalade op was en ben in tranen uitgebarsten omdat ik een fout had gemaakt in een sudoku op mijn telefoon. Verder was ik bang. Constant bang.

Aan de grond genageld

Als ik ook maar even mijn ogen sloot, zat ik weer vast in de herinneringen waar ik de dag ervoor mee had gewerkt. Vast in dat moment van doodsangst met mensen die al mijn grenzen hebben overschreden. Ik kan niets meer, voel me hulpeloos, kan me niet meer bewegen en moet uit alle macht mezelf weer in het hier en nu trekken. “Ik ben niet daar. Ik ben hier, waar het veilig is en niemand zomaar aan mijn lichaam zit.”

De hele dag heb ik het geprobeerd. De hele dag heb ik iedere paar minuten mezelf tot de orde moeten roepen, ben met angst en beven de bus in gestapt om naar fysiotherapie te gaan. Maar om een uur of vier was het op. Het ging niet meer. Ik wilde niet meer en waar ik eigen verlangde naar dronkenschap heb ik het zomaar voor elkaar gekregen om eens iets compleet anders te doen.

Ik heb zowaar de huisarts gebeld voor hulp

Ik wilde niet dronken worden om niet te voelen, omdat het domweg niet helpt. De kans dat zo’n avond uitmondt in een gigantische kater de dag erna en me nog rotter voelen dan de dag ervoor, is ongeveer honderd procent. Gelukkig lag binnen een half uur een recept oxazepam klaar bij de apotheek.

Mijn eerste oxazepam, mijn eerste keer dat ik überhaupt ooit kalmeringsmiddelen heb gebruikt. Ik wilde er nooit aan, omdat ik van tevoren wist dat het heel effectief spul is zonder directe negatieve gevolgen. In een half uur na innemen klaarde mijn hoofd op, kon ik weer nadenken, verdween het jammeren en verdween zelfs de pijn in mijn lijf omdat mijn spieren zich konden ontspannen. De dag erna geen kater, ik heb er niet voor hoeven werken, pilletje innemen is namelijk zo gedaan. Een ideale situatie.

Maar niet helemaal

Het is ook een gevaarlijke situatie, aangezien ik eigenlijk alles wil doen om al die pijn niet te voelen. Beetje gespannen? Pilletje. Verdrietig? Pilletje. Spannende vergadering? Pilletje. Veel pijn? Pilletje. Een klein probleem: die pilletjes zijn vreselijk verslavend en als ik ergens geen zin in heb, is het een verslaving aan benzodiazepinen.

Van de huisarts kreeg ik meteen een recept voor vijftien stuks. Ik ken mezelf langer dan vandaag en heb er dus maar vier gehaald. Twee daarvan gebruikt, andere twee en het herhaalrecept bij een vriend achtergelaten. Net zoals chocolade: ik kan het niet in huis hebben, het moet op. Chocola is dan nog vrij onschuldig, hooguit wat misselijk en misschien een paar ons zwaarder na een hoop chocola. Met die pillen speel ik liever niet.

Het voelt echt als een grens over gaan.

Ik heb nog nooit kalmeringsmiddelen gebruikt. Altijd heb ik het voor elkaar gekregen om mezelf soort van overeind te houden. Niet op de beste manieren, veel eten, alcoholmisbruik en soms automutilatie, maar ik had geen pillen nodig. Pillen slikken was voor watjes, ik ben sterker dan dat. Ik aan de pillen is eigenlijk gewoon falen.

Toch ben ik heel blij dat ik wel de hulp van de huisarts heb ingeschakeld. Dat ik het voor elkaar heb gekregen om hulp te vragen, omdat ik het zelf niet meer kon. Dat ik het voor elkaar heb gekregen om niet in dezelfde valkuilen te trappen. Maar ook omdat ik een vriend om hulp heb kunnen vragen om de pillen in bewaring te houden.

Inmiddels heb ik met mijn huisarts gepraat en heb ik afgesproken dat ik wekelijks twee tabletten op kan halen bij de apotheek. Het is puur als ondersteuning van EMDR, al het andere heb ik zelf ook voor elkaar gekregen. Mocht ik dat in de toekomst anders willen, kan ik altijd nog wel een keer gaan praten, maar voor nu is dit de meest gezonde optie. Wel pilletjes, maar iemand anders die me tegen mezelf beschermt.

6 Comments

  1. Ik wil zeggen dat ik ongelofelijk trots op je ben. Het is niet niks om uit je ‘comfort zone’ te stappen en iets anders te doen dan wat je normaal zou doen. Het is ook niet makkelijk om hulp in te schakelen, maar je hebt het wel gedaan, super knap!
    Heel erg veel succes met de sessies, het zal zwaar worden, maar jij dat dit! met de juiste hulp en begeleiding!
    xx

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik toon graag een persoonlijke blog onder mijn reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.