meisje kijkt in de spiegel

Een gezond gewicht en tóch anorexia

Wanneer je op internet de zoekopdracht ‘anorexia’ intypt, krijg je gelijk allerlei afbeeldingen te zien van extreem magere meiden. Het beeld wat heerst zijn jonge meisjes die weigeren te eten, er alles aan doen om maar af te vallen. Ook heerst er het beeld dat het vooral een modebeeld is, dat het vaak meisjes zijn die aan het schoonheidsideaal willen voldoen. Maar vaak is de reden waardoor een eetstoornis zich ontwikkeld veel complexer en heeft het een achterliggende reden, zoals een trauma.

Leven met een gezond gewicht

Helaas is dit beeld ook zo bij veel zorginstellingen en behandelaren. Zodra je de volwassen leeftijd van 18 jaar bereikt en op gezond gewicht komt in een kliniek, word je te vroeg losgelaten, want ja, het symptoom ‘extreem ondergewicht’ is weg. Alleen is anorexia een psychische ziekte die veel complexer is. Ik maak nog steeds mee hoe het is om op gezond gewicht te leven, maar nog te denken, te voelen en me te gedragen als iemand met anorexia.

Sinds anderhalf jaar heb ik een gezond gewicht bereikt. Na negen jaar ondergewicht gehad te hebben. In de kliniek hebben ze alleen nooit aan de achterliggende problematiek gewerkt en zodra ik thuis kwam en geen toezicht meer had op het eten, was de terugval ingezet. Ik ging minder eten en meer sporten. Nu, anderhalf jaar later, zit ik heel diep in de terugval en eet ik niet tot nauwelijks.

Ik moet en zal afvallen

De anorexia in mijn hoofd is extreem sterk, ik moet en zal afvallen. Als ik mijzelf zie in de spiegel, zie ik een dik, walgelijk, afgrijselijk persoon. Ook zie ik de pijn in mijn ogen die de anorexia veroorzaakt, het isolement waarin je belandt uit angst dat je ergens moet gaan eten of dat iemand je te dik vindt. Mijn ogen zijn dof geworden, door het jarenlang uithongeren, herstel, terugvallen in het uithongeren en het altijd blijven sporten.

Sinds ik op gezond gewicht zit is dit veel erger geworden. De spiegel, de weegschaal en ik zijn elkaars vijanden. Mijn dag begint met eerst wegen. Dan ga ik naar de spiegel en bekijk ik mezelf van top tot teen. Dan begint de strijd, ga ik wel of niet eten? Inmiddels lukt het mij niet meer om vast voedsel te eten en leef ik op drinkvoeding. De anorexia voert het woord, ik gedraag mij ernaar, ik zie een vertekend beeld in de spiegel. Alleen vanaf de buitenkant is het niet meer te zien welke strijd er dagelijks van binnen gevoerd wordt. Ik lijk een gewone jonge, sportieve vrouw.

Ik ben op een gezond gewicht en mijn anorexia is nog nooit zo erg geweest. Het idee dat ik drie hoofdmaaltijden en drie tussendoortjes op een dag moet nemen jaagt mij angst aan. 24/7 heerst de anorexia in mijn hoofd. De ene dag kan ik nog een beetje tegenstribbelen en voorkomen dat het mijn lichaam verder afbreekt en de andere dag lukt het niet en lig ik alleen nog maar op de bank.

Jaren van anorexia hebben er voor gezorgd dat ik niet meer in staat ben om vol geplande dagen te hebben of dat ik later dan zes uur kan gaan slapen. Ik heb leren leven met de anorexia, geaccepteerd dat de anorexia het woord voert. Alleen niemand zal het in eerste instantie aan mij zien, want ik heb een gezond gewicht bereikt. De reden dat ik niet meer afval is dat mijn lichaam zich in de spaarstand bevindt. Na jarenlang leven op een lage calorie-inname heeft mijn lichaam zich aangepast aan deze leeftoestand.

Zodra je een gezond gewicht bereikt hebt, komt eigenlijk de moeilijkste strijd ooit. Leren leven met het lichaam dat je heb, leren leven met de gevoelens die naar boven komen en verwerken waarom je de anorexia nodig had. 

Van het kastje naar de muur

De gezondheidszorg voor volwassen is zo ingericht dat je, als je een gezond gewicht heb bereikt, behandeld moet worden voor de achterliggende problematiek. Het probleem is dat zodra je je aanmeldt bij de instanties voor een vervolgbehandeling je te horen krijgt dat je eetstoornis nog te sterk is en je daar eerst voor in behandeling moet. Kom je aan bij een eetstoorniskliniek, dan krijg je te horen ‘ja, we kunnen je naar een gezond gewicht brengen’, maar dat is het dan ook.

Van het kastje naar de muur en weer terug, zo zijn er een heleboel jonge vrouwen/mannen die niet de juiste behandeling krijgen en de dagelijkse strijd met de anorexia voeren. De onzichtbare anorexia. In de gespecialiseerde zorginstellingen voor eetstoornissen leren ze je namelijk niet hoe je moet leven met een gezond lichaam, hoe je met je gedachten om kunt gaan. Mijn ervaring is dat je leert eten en daarna moet je het zelf doen.

Veel mensen met anorexia hebben ook andere psychische kwetsbaarheden, waardoor ze de anorexia steeds nodig hebben. Alleen instanties zijn te bang om je te behandelen, te bang dat je terugvalt. Nou, ik kan je uit ervaring één ding vertellen: zonder behandeling val je sowieso terug.

Wanneer stoppen we met symptoombestrijding?

Dus, lieve behandelaren bij zorginstellingen, wanneer gaan we samen werken? Wanneer verdwijnt de hiërarchie en wordt het een mens-tot-mens contact? Wanneer gaan jullie als zorginstellingen samenwerken tijdens de klinische behandeling, maar ook tijdens de nazorg? Wanneer durven jullie het dikke behandeldossier los te laten en de cliënt niet meer te zien als cliënt, maar als een mens met emoties? Wanneer gaan we mensen echt helpen vechten tegen de anorexia, zodat er echt herstel kan plaatsvinden, zodat de persoon zich niet eenzaam en verloren in de strijd voelt? Wanneer beginnen we met echt behandelen om te herstellen in plaats van te doen aan symptoombestrijding?

Lees ook:

  • Sluipmoordenaar

    Het gaat niet over eten, over gewicht, uiterlijk. Het gaat niet om de calorieën of het eindeloze sporten. Het gaat niet over de weegschaal of het meetlint. Het gaat niet over mooi gevonden worden, er…

  • food plate yellow white

    De afgelopen drie maanden verbleef ik in een kliniek voor eetstoornissen. Hier is het leven precies omgedraaid als in de grote boze buitenwereld. Wij moeten snoepen, mogen niet bewegen en absoluut niet onze eigen kamer…

  • Fly free

    Ik staar naar het witte scherm en vraag me af welke woorden recht doen aan dat wat er gebeurd is. Of die woorden er zijn. Kunnen woorden wel iets betekenen op dit moment? Zijn de…

3 reacties

  1. Zeer herkenbaar. Jarenlang heb ik het gevecht gehad om van ondergewicht af te komen. Altijd nèt genoeg om niet behandeld te worden. Ik viel net niet genoeg af. Zelfs vlak voor en na mijn eerste zwangerschap maar niemand die het blijkbaar opviel. Altijd bleef het in mijn hoofd. na mijn 2e zwangerschap leek het beter te gaan maar het kwam terug. Ik probeerde het nog te stoppen maar ik weet dat het nooit is weg geweest. Nu binnen razend tempo (6 maanden) tientallen kilo ‘s weg. Voor de bmi geen ondergewicht maar alle symptomen, alle gedachten zijn weer terug. Ik heb gelukkig een lieve partner nu wie op me let en er voor me is, maar ik kan het niet stoppen. Als ik savonds weeg en zie dat er weer een kilo af is, ben ik blij dat het weg is maar boos dat ik het niet kan stoppen. Voor mij ging het nooit om mager zijn maar een vorm van controle en automutilatie. En nu nog. Dagelijks gevecht in mijn gedachten. Niemand die daarmee gaat kunnen helpen.

  2. Dit is zo herkenbaar , en zelf ook al jaren lang bezig om hulp te zoeken .
    Maar hoe jij het schrijft klopt precies , overal waar je dan komt krijg je steeds weer hetzelfde te horen , en iedere keer toch weer de hoop dat er ergens toch iets moet zijn dat hulp kan bieden .
    Maar helaas tot nu toe nog geen resultaat , en je voelt je dan zo ontzettend eenzaam en vooral niet begrepen .
    Terwijl het iedere dag zo’n enorme strijd is .

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.