Een DSM-meisje?

Sommige mensen kennen mij al een tijdje, voor anderen ben ik nieuw.

‘DSM-meisje’.

Zo heb ik mijzelf nog nooit bekeken. Maar strikt bekeken klopt het wel. Een DSM-meisje. Jaren geleden raakte ik burn-out. Daar ik niet iemand ben die zich ook maar een sikkepit aantrekt van lichamelijke of geestelijke grenzen ben ik daar vrolijk mee door gaan leven, studeren, werken, trouwen, scheiden, werken, reizen, weer trouwen (dit keer met de juiste vent), zwanger worden, tijdens die zwangerschap doodziek worden en bijna het loodje leggen, kind krijgen, meedoen aan heftige postpartum depressie en weer vrolijk binnen de kortste tijd verder werken en leven terwijl ik dat, zeker op dat moment, eigenlijk totaal niet kon. Hoewel mijn Lief mij probeerde te weerhouden van als een dolle door te gaan met ‘het leven’, werd ik door de rest van mijn omgeving juist extra zwaar belast. Waardoor ik nog minder ‘nee’ durfde te zeggen dan ooit tevoren. Tegen het leven, tegen anderen, tegen familie. Het werden vier jaren van afgrijselijk doorzetten en bijna niets meer kunnen behalve werken en aan bepaalde sociale verplichtingen voldoen. Ikzelf bestond niet meer en ik duwde mijzelf voort op van buiten opgelegde eisen.

Dat werkt niet. Je komt jezelf gruwelijk tegen en je wordt er uiteindelijk doodziek van. Daarom startte ik een tijd geleden ook mijn blog. Omdat ik, terug op een nulpunt in mijn bestaan, mijn leven nieuwe inhoud moest gaan geven. Het werd een zoektocht naar een leven van waarde, voor mijzelf en voor anderen. Juist die zoektocht wilde ik graag met anderen delen. Omdat ik heb ondervonden dat wij in de huidige maatschappij niet helemaal goed omgaan met elkaar. Niet met elkaar als mens zelf. Niet met elkaars talenten, niet met elkaars beperkingen. Ik zou dat zo graag anders zien.

Iedereen heeft namelijk beperkingen.

Sommigen kunnen niet lopen, sommigen kunnen niet zo heel goed leren, sommigen kunnen niets met hun armen of met hun mond, sommigen kunnen niet zo goed met anderen omgaan, sommigen hebben zoveel meegemaakt dat dat een deukje geeft in hoofd of lichaam en de meesten van ons hebben een mengsel van een beetje dat al.

Ik ook. Ik meng vrolijk een gammel lijf met een daardoor gammele geest. Mijn lijf wil niet zo goed. Na mijn zwangerschap werd pas duidelijk wat er aan de hand was, maar eigenlijk was het toen al te laat. Door onbegrip van buiten (en ook van binnen, laat ik eerlijk zijn), ben ik fors door gaan zetten. Ik durfde niet meer aan te geven dat ik niet meer kon, dat mijn lijf gilde om rust en slapen. Ik ging door. Slapen lukte na een tijdje helemaal niet meer. Werken deed ik op de automatische piloot en mijn eigen behoeften raakten verstoft en vergeten. Van een weekend met ambulanceritten en opname op de hartbewaking meldde ik mij vrolijk weer op mijn werk. Niemand wist hoe ik mijn weekend had doorgebracht en niemand zag onder de laag rouge dat ik krijtwit zag. Kop op en doorzetten weer. Mijn man kon mij niet meer remmen, doorgedraaid als ik was.

Na vier jaar hield het op en ging het echt niet meer. Ik viel in 2015 om en kon helemaal niets meer. Burn-out was de eerste diagnose, maar toen herstel stagneerde bleek dat ik door al dat doorzetten, doorgaan, de eisen en het onbegrip van de wereld om mij heen ook wel een ‘PTSS-stickertje’ verdiende. DSM-meisje dus.

Mijn psych hield niet van stickertjes en ik ook niet.

Maar voor de buitenwacht is het nodig om jezelf te labelen, anders begrijpt men het niet. Voor zover er in onze wereld iets van begrip is voor iets anders dan aantoonbaar gammel lichaam dan. De wereld heeft behoefte aan hokjes om acties en reacties te kunnen plaatsen. Op welk vlak dan ook word je gestickerd: ik ben een Drents-Gronings meisje en woon in Nederland, dus ik ben een (noord) Nederlandse. Tegelijk ben ik Europese en heb ik een blanke huid. Ik heb een taal gestudeerd en heb in het bedrijfsleven gewerkt als afdelingsassistent/coach/vertaler en schrijver. Ik ben moeder, vrouw van… schoonzus van, dochter van, zus van, nicht van, buurvrouw van…. Hokje na hokje, na hokje. Ik heb een stofwisselingsstoornis en ben daardoor hartpatiënt. Ik heb ook PTSS en ik schijn depressief. Heel veel stickertjes voor een doorsnee vrouw. Dus gooi maar overboord wat mij betreft, al die labels.

Die PTSS komt van het doorzetten. Opgeven stond niet in mijn woordenboek. Doorgaan wel. Ik ben een ware specialist in het negeren van lichamelijke en geestelijke grenzen en ik ben specialist in het pleasen van anderen. Ook ben ik heel, heel erg goed in JA zeggen.

Depressief, vrouw, DSM-meisje
Depressief

Tot nu.

Omgevallen, omgelazerd, ingehaald door mijn lijf en leden en een hoofd wat niet meer wist waar het lichaam hoorde. Dat zorgt voor een leuke knoop. En veel stof tot schrijven.

Wat wil ik doen? Ik wil een wereld met meer begrip voor elkaar. Een wereld die luistert en waar je je gehoord voelt. Ik wil een wereld waarin je veilig bent. Waarin je kunt schuilen. Waarin je kunt delen. Ervaringen, maar ook begrip en liefde.

Zweverig? Vind ik niet. Ik vind het een voorwaarde om jezelf te ontwikkelen. In alle nuchterheid en zonder slachtofferrol.

Want die slachtofferrol die past mij niet. Anders had ik hier nu niet geschreven. Dus ik zie alles wat ik in mijn leven heb gedaan en meegemaakt als een verrijking. Die ik wil gebruiken om de wereld wat mooier te kleuren. Zoveel mensen, zoveel kleuren.

Wie kleurt er mee?

De Gans.

Geese, the goose, surreal, DSM

Pictures in this log are found @Pixabay

14 Comments

  1. Doordraven tot je niet verder kan, want het gaat allemaal toch nog net? Tot het net niet meer gaat. Of echt niet. Of helemaal niet. En dan alsnog, d贸贸r. Want anderen doen het toch ook? Want je bent niet zielig, je bent wars van stickers of – in mijn geval – je bent bang voor hulpverleners.

    Dank je voor deze fantastische post. Fijn dat je kleuren wilt, ik kleur graag mee.

  2. Sommige hulpverleners helpen je van de wal in de sloot… Je moet het daarmee ook echt treffen.
    Heel herkenbaar wat je zegt. Door door d贸贸r!… Soms was dat het enige wat er nog uitkwam: ik moet d贸贸r!
    Je mag ook wel eens rusten. Maar dat weet je niet meer. Je kunt het niet eens meer. Wordt een mooi gekleurde boel Anne!

  3. Dank je wel Maria, ik kwam er op een gegeven moment zelf ook achter: ik ben totaal niet origineel. Gelukkig. Want dan kun je open zijn en dat geeft weer het vertrouwen wat ontbrak. Lichamelijk kom ik er niet meer helemaal bovenop. Maar geestelijk ben ik een heel eind. Nu nog leren dat vast te houden. Dan komt het wel. Lieve groet!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.