donder en bliksem

Een donderslag bij heldere hemel

Eigenlijk zat ik midden in mijn herstel. Ik ging braaf drie keer per week naar mijn emotieregulatie-groepstherapie en deed thuis de opdrachten die we daar bedachten. Ik nam mijn medicatie zoals voorgeschreven en deed mijn best om contact te hebben met onze zoon. Het was geen fijne periode maar wel een nieuwe periode. Een periode van therapie die blijkbaar iets positiefs met me doet en een periode waarin ik heel ergens in de verte misschien durfde te zeggen dat ik een lichtpuntje zag. Door de therapie ben ik ook actiever geworden. Ik heb mezelf echt moeten activeren. Ik leefde heel geïsoleerd en probeerde zo af en toe naar een winkel te gaan en daar het contact weer aan te gaan. En eigenlijk was dat wel met succes. Het is niet uitgelopen op grote misverstanden, paniekaanvallen of verstandsverbijsteringen, maar ik was gewoon een klant in een winkel. Ik merkte dat dit me ergens wel iets meer zelfvertrouwen gaf en ik probeerde ook vaker naar diezelfde winkel te gaan.

Herstel en praten

Ik begon deze blog met ‘eigenlijk zat ik midden in mijn herstel’. En dat klopt. Maar naast mijn herstel had ik ook nog een gezin. Een man die altijd naast me stond en een zoon die zijn moeder nodig heeft. Hoe het precies is gegaan weet ik niet meer, maar mijn man kwam er mee dat hij graag met een professional wilde praten om de afgelopen twee jaar te verwerken. Logisch, want ook hij heeft aardig wat voor z’n kiezen gekregen. Ik reageerde daar heel zwaar op en had de overtuiging dat hij me zou verlaten, omdat die psycholoog vond dat ik niet goed voor hem zou zijn. Daar is de extra ellende dan ook begonnen. Ik kon dingen weer minder goed overzien. Was elke dag bang dat hij niet meer thuis zou komen of dat hij wilde scheiden. Ik appte hem de hele dag door als hij op het werk was en wilde de hele dag bij hem zijn. Ik begon hem echt te claimen. Daarnaast duurde het in mijn ogen erg lang voordat hij eindelijk een afspraak met de praktijkondersteuner had.

Ik heb ernstige verlatingsangst en dit is dus mijn reactie op een hele logische actie van mijn man. Ik kon dat door therapie wel inzien, maar het lukte me niet om het om te draaien naar het positieve. Maar ach, ik was nog niet eens op de helft van m’n therapie en manlief blijft toch bij me. We zijn getrouwd en hielden voor de ellende zielsveel van elkaar. En als we dan toch zo lekker bezig waren met therapieën, dan konden we nadat ik me beter voelde samen in therapie gaan. Om ook onze relatie een boost te geven die het zo verdient.

Mokerslag

Op zaterdagavond 21 september 2019 vertelde mijn man dat hij het niet meer wist. Dat hij niet wist wat hij moest doen omdat hij niets meer voor me voelde. Het voelde alsof mijn hele wereld instortte. Ik kreeg paniekaanvallen en kon niet meer normaal ademen. Mijn hoofde draaide overuren, maar ik kon niet meer helder denken. Ik stortte op de grond in elkaar en kon alleen maar huilen en wilde zo hard krijsen, maar onze zoon lag op bed. Ik was zo ontdaan. Mijn allerergste nachtmerrie werd toch echt werkelijkheid. Ik kon en kan het nog steeds niet geloven. Hij heeft twee jaar naast me gestaan en gezorgd voor onze zoon en mij. Hij zette zichzelf altijd aan de kant voor ons en voor het belang van onze zoon. Hij was er altijd voor me, met tranen, boosheid maar ook met de mini-lichtpuntjes. Hij verdient daarvoor een lintje maar dan zegt hij iets onbegrijpelijks. Iets wat mijn verlatingsangst en ik niet begrijpen.

En nu verder

Het is nu twee weken geleden dat het is gebeurd. Hij is niet tot een andere beslissing gekomen en het gaat dus echt gebeuren. Mijn liefde van mijn leven en ik gaan scheiden. Uit elkaar door de ziekte die depressie heet en door mijn borderline. Ik vind het vreselijk en het zal maanden of misschien zelfs jaren duren voordat ik hier overheen ben. En ik wil echt niet beweren dat ik de ergste break-up heb die er is want ik denk dat elke break-up vreselijk is. Ik kan dit alleen uit eigen ervaring in combinatie van mijn psychische klachten op papier zetten.
En ik wens hem alle geluk toe, dat meen ik, maar ergens diep in mij wens ik dat hij het geluk weer bij mij kan vinden. Maar daar is alles nog te vers voor.

Wil jij dat dsmmeisjes ook in 2020 online kan blijven? Steun ons!

Lees ook:

5 reacties

  1. Ah Denise, ik weet niet wat ik moet zeggen. Een break-up is altijd als glasscherven door je hart en de timing erbij maakt het niet beter. Ik hoop de tijd wel, uiteindelijk. Sterkte.
    Lees een van mijn persoonlijke blogs: Graffiti

    1. Ik heb een scheiding in een depressie aan het begin van een lang hulpverlenerstraject overleefd. Ik had geen kind, maar toch. Het kan en het werd beter, veel beter. Maar daar heb je nu geen drol aan. Nogmaals sterkte.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.