Een deuk in het zelfvertrouwen van een ADD-meisje

Ik hoor nergens bij. Niemand vindt me aardig en niemand snapt me. Het enige dat ik goed kan, is in de weg lopen en te veel zijn. Waarom begrijpt niemand me?

Iedereen heeft last van me. Mensen vinden me raar. Mijn gedachten kan ik beter voor mezelf houden, want het slaat toch nergens op wat ik denk. Mensen zullen me uitlachen als ik vertel wat ik nou weer voor een idee heb. Ze zullen het belachelijk vinden. Ik ben ook belachelijk. Mijn gedachten slaan nergens op, maar ik kan ze niet stoppen. 

Waarom kan ik ook niet gewoon normaal zijn, net zoals de rest? Bij de les blijven, gesprekken volgen, genieten van een verjaardag, mijn spullen niet kwijtraken, me normaal gedragen, me aan de regels houden… waarom kan ik dat niet? Ik ben echt zo dom…

Waarom is mijn werkstuk, waar ik mijn hart en ziel in heb gestopt, afgekeurd? Omdat het anders is? Heb ik me niet aan de opdracht gehouden?

Ik schaam me diep… voor wie ik ben, voor wat ik doe, voor wat ik zeg. Ik ben niet genoeg. Niet goed genoeg, niet leuk genoeg, niet normaal genoeg, niet slim genoeg.

Waarom hoort niemand mij? Ik heb het moeilijk. Dit zeg ik toch ook, maar niemand luistert. Stel ik me echt aan? Ik heb toch vriendinnetjes en lieve ouders?

Misschien moet ik gewoon wat harder mijn best doen. Zodat iedereen me aardig vindt. In de hoop dat mensen mij leuk of in ieder geval normaal vinden. Om ervoor te zorgen dat ik niet word uitgelachen als ik mijn sleutels weer eens kwijt ben. Ik moet harder mijn best doen, zodat ik goed genoeg ben.

Ik voel dat ik een keuze moet maken, maar ik durf het niet. De angst om uitgelachten te worden is te groot. De keuzes die ik wil maken zijn ook belachelijk. Daarom conformeer ik me maar gewoon en doe ik wat iedereen doet. Ik ga naar school, maak braaf mijn huiswerk en ik zoek naar een baan. Mensen zeggen dat ik intelligent ben en carrière moet maken. Het maakt me doodongelukkig, zo’n kantoor en een vaste baan, maar ik ga het toch maar gewoon doen. Er gewoon bij horen, dat is alles wat belangrijk is. 

Maar heeft niemand dan door dat ik een masker op heb?

Ik moet voorzichtig doen en op mijn tenen lopen, want ik val vast een keer door de mand.
Stiekem heb ik namelijk wilde dromen. Belachelijke dromen. Hoelang lukt het me nog om die dromen voor mezelf te houden?

Ik kan niet eens op tijd komen. Als zoiets simpels mij niet lukt, hoe durf ik dan te dromen dat ik wel iets kan?

Een sprongetje naar de toekomst

Dit had ik tien jaar geleden kunnen schrijven. Als ADD-meisje voelde ik me raar, anders, dom en alsof ik iedereen alleen maar in de weg liep. Ik had wilde dromen; ik wilde reizen en ondernemen. De wereld verbeteren. Mensen helpen.

Nooit had ik gedacht dat ik hier ook toe in staat was. Als meisje met ADD (zonder diagnose, die kreeg ik pas toen ik 26 was) voelde ik me enorm onzeker, ongeliefd en in de war.

Deze gevoelens heb ik gelukkig ver achter me gelaten. Na een burn-out, ADD-therapie, een mindfulnesscursus, aanpassing van mijn voeding en leefstijl, een assertiviteitstraining, yoga en het lezen van heel veel ADD-boeken kan ik zeggen: Ik leef een blij, gezond en gelukkig leven. Met ADD, zonder medicatie. Hier schrijf ik over op leuklevenmetadd.nl.

Gelukkig heb ik veel geleerd

Wat ik vooral heb geleerd is dat het helemaal niet erg is om anders te zijn. Dat mensen mijn keuzes misschien afkeuren, maar dat dit niet belangrijk is. Als je er zelf maar achter staat. Ik leerde om te gaan met mijn zwaktes. De beperkingen die ik heb vanwege de ADD, leerde ik te omarmen. Ook leerde ik hoe belangrijk het is om me te focussen op de positieve kanten van ADD.

Sinds twee jaar werk ik als zelfstandig ondernemer en reis ik tussendoor (en tijdens mijn werk). Ik werk namelijk locatie-onafhankelijk, iets waar ik als kind al van droomde, toen het eigenlijk nog niet eens mogelijk was.

Ik heb geen carrière bij een groot bedrijf en ik maak geen promotie, maar ik doe verschillende dingen. Nu ben ik bijvoorbeeld bezig met de opleiding ‘coaching voor ADHD en ADD’. Ook doe ik freelance cateringklussen tussendoor. Sommige mensen verklaren me voor gek, want ‘je hebt toch aan de universiteit gestudeerd?’, vragen ze dan. Ik geniet gewoon van de afwisseling.

De onzekerheid duikt heeeeeel af en toe weer op

Als ik moe ben, slecht geslapen heb of niet goed voor mezelf heb gezorgd voel ik me nog wel eens onzeker. Dan isoleer ik me een dag en kan het best voorkomen dat ik de telefoon niet opneem. Even ‘ontprikkelen’ noem ik dat.

Nog steeds hou ik bepaalde dingen voor mezelf, of vertel ik deze dingen alleen aan mijn beste vrienden. Want die heb ik gelukkig gevonden: mijn eigen ‘tribe’ van lieve mensen die precies snappen en accepteren hoe en wie ik ben.

Misschien ben ik anders, dat is oké.
Niet langer hoef ik mijn best te doen om leuk en aardig gevonden te worden. Ik mag gewoon mezelf zijn. Jij trouwens ook :-).

Lees ook:

  • roer

    Een paar dagen geleden liep ik in de supermarkt en daar had ik een mooi en leuk gesprek met iemand. Hij vroeg naar mijn gezondheid en aan het eind van het gesprek zei hij, super aardig bedoeld natuurlijk, "Ik hoop…

Kijk voor tips om om te gaan met psychische klachten ook eens op psyche.tips

lees meer