Een dagje borderline

Mijn schouders zijn omhoog getrokken, in m’n voorhoofd zit een frons, mijn vuist is gebald, mijn blik is naar beneden gericht. Ik loop door de supermarkt, maar voel me alsof ik rondsluip in een levensgevaarlijk oorlogsgebied. “Ik moet dood, ik moet dood, ik moet dood” prevelen mijn lippen. Alsof ik de vijand die op de loer ligt voor zou zijn door nu maar vast zelf dood te gaan, voor ik daadwerkelijk aangevallen word.
Voor iemand me de schuld geeft, bij me weggaat, vreselijk boos op me wordt.
Voor ik dodelijk gewond, maar nog niet overleden, eindeloos een pijnlijke dood zal sterven.

“Avocado, tomaat, JE BENT WAARDELOOS, quinoa, JIJ KAN HELEMAAL NIKS, yoghurt, IK HAAT JE” praat mijn hoofd tegen zichzelf.
Ik schuifel door de gangpaden en pak de boodschappen die ik nodig heb.
Een klein meisje staat krijsend in de weg, ik wil naast haar gaan zitten en meedoen.

Maar wat als ik net doe of ik niet doodsbang ben? Wat als ik mijn lichaam expres het tegenovergestelde van een alerte houding laat aannemen? Ik recht mijn rug, verzacht mijn gezicht, laat mijn armen bungelen.
De tranen springen in mijn ogen en lopen over mijn wangen. Ik reken af, de caissière heeft overduidelijk geen last van potentieel gevaar. Maar ik voel me alsof ik mezelf niet langer bescherm, terwijl dat ontzettend nodig is.

Ik kom thuis. Mijn huisgenoot speelt gitaar, m’n kat kroelt om mijn benen, m’n vriendin zegt dat ze me lief vindt.
Het lijkt allemaal zo onschuldig, maar mijn rug heeft zich alweer gekromd en in de spiegel zie ik mijn woeste vechtersblik.
Ik analyseer de dag, ga alles langs.
Niks is echt gevaarlijk.

Er is geen enkele reden tot paniek. En toch ben ik doodsbang.
Ik weet de theorie, ik heb de kennis.
Maar ik lig alsnog plat op mijn rug in de houdgreep van de borderline. Ik heb zo vaak gedacht, gehoopt, dat het nu eindelijk over zou zijn.
Maar vandaag moet ik toegeven dat ik, nog steeds, echt een dsmmeisje ben.

Lees ook:

  • factory old old factory lapsed 162630

    Het gaat de laatste tijd niet goed. Ik probeer mijn borderlinegedrag -bij mij is dat enorm manipulerend, egocentrisch, vooral groepsgedrag- te bedwingen. Te kanaliseren. Ik ben zo bang dat ik niet gezien word in een groep dat ik mezelf maar…