Een dagje borderline

Mijn schouders zijn omhoog getrokken, in m’n voorhoofd zit een frons, mijn vuist is gebald, mijn blik is naar beneden gericht. Ik loop door de supermarkt, maar voel me alsof ik rondsluip in een levensgevaarlijk oorlogsgebied. “Ik moet dood, ik moet dood, ik moet dood” prevelen mijn lippen. Alsof ik de vijand die op de loer ligt voor zou zijn door nu maar vast zelf dood te gaan, voor ik daadwerkelijk aangevallen word.
Voor iemand me de schuld geeft, bij me weggaat, vreselijk boos op me wordt.
Voor ik dodelijk gewond, maar nog niet overleden, eindeloos een pijnlijke dood zal sterven.

“Avocado, tomaat, JE BENT WAARDELOOS, quinoa, JIJ KAN HELEMAAL NIKS, yoghurt, IK HAAT JE” praat mijn hoofd tegen zichzelf.
Ik schuifel door de gangpaden en pak de boodschappen die ik nodig heb.
Een klein meisje staat krijsend in de weg, ik wil naast haar gaan zitten en meedoen.

Maar wat als ik net doe of ik niet doodsbang ben? Wat als ik mijn lichaam expres het tegenovergestelde van een alerte houding laat aannemen? Ik recht mijn rug, verzacht mijn gezicht, laat mijn armen bungelen.
De tranen springen in mijn ogen en lopen over mijn wangen. Ik reken af, de caissière heeft overduidelijk geen last van potentieel gevaar. Maar ik voel me alsof ik mezelf niet langer bescherm, terwijl dat ontzettend nodig is.

Ik kom thuis. Mijn huisgenoot speelt gitaar, m’n kat kroelt om mijn benen, m’n vriendin zegt dat ze me lief vindt.
Het lijkt allemaal zo onschuldig, maar mijn rug heeft zich alweer gekromd en in de spiegel zie ik mijn woeste vechtersblik.
Ik analyseer de dag, ga alles langs.
Niks is echt gevaarlijk.

Er is geen enkele reden tot paniek. En toch ben ik doodsbang.
Ik weet de theorie, ik heb de kennis.
Maar ik lig alsnog plat op mijn rug in de houdgreep van de borderline. Ik heb zo vaak gedacht, gehoopt, dat het nu eindelijk over zou zijn.
Maar vandaag moet ik toegeven dat ik, nog steeds, echt een dsmmeisje ben.

7 Comments

  1. Een beetje licht in mijn hoofd, met tranen die eruit zouden willen bij t lezen van je verhaal. Die eeuwige zelfhaat, die bestraffende stem die alles ondermijnen wil… Het is vervelend, naar, onhandig maar vooral zozo eenzaam. Au.
    Ik zou veel willen zeggen maar misschien moet ik t eerst even voelen.

    Veel veel liefs!

  2. Dank, lieve Avermin! Het is en blijft een bizar mechanisme. Het is vast ontstaan om ons te helpen maar de uitwerking is soms bizar. We moeten onszelf en elkaar maar blijven vertellen dat het veel veiliger is dan we denken, geloven, voelen… Zelfhaat is eigenlijk ook zo onnatuurlijk volgens mij en vaak zo onverdiend. Veel liefs voor jou ook.

  3. Ik probeer te bedenken wat me zo raakt. Is het iets dat getriggered wordt? Is dit herkenning? Om welke pijn gaat dit?

    Dus bedenk ik me nu dat het misschien gaat om t mechanisme van het aanvallen van het ZELF. Het is n mechanisme, het gaat als vanzelf, ik heb het vaak nieteens door.

    Eergisteren had ik een vriendin op bezoek. Bij alles alles alles wat ze deed of zei kon ik alleen mijzelf naar beneden halen. Zij was perfect. Ik was niets.

    Nu kan ik het een beetje doorzien, optihd omdenken, schouders ontspannen en laten stromen.

    Maar nu weet ik ook dat dit er was toen ik 4 was. 8 of 16, 22…

    Ok. Moet dit even laten nu. Dank voor je mooie verhaal.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge