Een dag uit het leven van…

Triggerwarning – Deze blog gaat over anorexia

Opstaan, ontbijten, douchen, aankleden, werken, lunchen, ontmoetingen, wat mails en telefoontjes, boodschappen, avondeten, wat klusjes, netflix en naar bed. Met tussendoor nog wat bekertjes drinken en wat fruit of handjes pepernoten.
Zo zou een normale dag eruit moeten zien voor normale mensen.
Maar ik ben niet normaal. Ik heb of ben een EPA. Een ernstig psychiatrische aandoening.
Als ik ’s morgens wakker word, aarzel ik om op te staan. Opstaan betekent moeten eten.
Opstaan betekent zoveel verplichtingen. Opstaan betekent het leven weer aanvaarden.
Ontbijten, de strijd aangaan met de beker thee, de boterhammen, de crackers.
Of dat gewoon niet doen. Dat geeft rust en de dag is al uitdaging genoeg.
Individuele muzieklessen geven. Ik heb net een lange opname achter de rug, dus mijn leerlingen zijn steeds bezorgd. “Och, ben je nou weer afgevallen?”
“Wat zie je er goed uit! Je bent aangekomen!”
“Zijn de lessen je niet te veel? Je ziet wat bleek!”
Alles gaat goed. Ik red het prima. Nee, het is niet makkelijk, maar ik heb goede begeleiding. En de muzieklessen vind ik echt fijn om weer te kunnen doen. Zullen we nu beginnen met oefening 14? En ik stort me met veel overgave op het lesgeven. Wat ik ook echt heerlijk vind.
Lunchen…nou ik dacht het maar niet, zei die ene leerling niet dat ik was aangekomen?
Appjes beantwoorden, mailtjes schrijven, snel naar therapie.
“Hoe gaat het?”
Alles gaat goed. Ik red het prima. Echt waar.
Als ik maar niet hoef te eten. Met veel tegenzin drink ik mijn verplichte bekertje water in zijn bijzijn op.
Nog geen uur later ga ik naar huis, met afspraken over eten. Vandaag moet ik een nutridrink nemen, een volledige avondmaaltijd eten en morgen moet ik de drie hoofdmaaltijden nemen. Ik wil niet weer opgenomen worden, echt niet. Ik weet dat ik het kan.
Thuis drink ik een paar slokjes nutridrink bananensmaak.
Het is alsof alle geluk van de hele wereld verdwijnt. Ik kan dit niet. Ik durf niet. Ik wil dit gevoel niet voelen. Zwart omringt mij. Het is echt alsof er een dementor van Harry Potter zijn werk doet.
Nog een slokje. Ik barst in huilen uit. De rest van de nutri spoel ik weg in de gootsteen. Ik moet weer zien te ontspannen. Met een kruik en een dekentje op de bank. Terwijl ik een onnozel spelletje op mijn telefoon speel, komen er ook appjes binnen.
‘Kan de les morgen een half uurtje eerder?’
‘Hoe laat was mijn les ook al weer?’
‘Ik snap dat ene liedje niet, wat nu?’
‘Kun je me nog eens uitleggen hoe…’
Ik kan dit nu even niet. Geen app, geen niks…ik kan niet meer. Ik wil niet meer. Nooit meer.
Reden om toch maar weer even de bureaudienst van de GGZ bellen. Ik krijg gelukkig mijn eigen psycholoog aan de telefoon. Praten helpt. Ik kan weer verder. Hij gaat me over een uurtje nog weer even bellen. We maken afspraken over wat ik in dat uur ga doen. Warm bad, tekenen en een beker thee.
Ik voel me iets beter, de spanning daalt.
Een brief valt op de mat. Het blijkt de afwijzing te zijn van de WMO-indicatie. Met een uurtje therapie in de week moet ik het kunnen redden. Problematiek geeft geen aanleiding voor meer begeleiding thuis.
Ik begrijp het wel, want hoe moeilijk kan het zijn voor een volwassen, intelligente vrouw, eten en drinken?
De psycholoog belt weer. We hebben een goed gesprek en hij is enorm verontwaardigd over de afwijzing.
Maar ik moet nu wel avondeten. Brood telt ook, dus ik maak een tosti.
Ondertussen stromen de appjes weer binnen. Waarom ik nog niet gereageerd heb.
Ik kijk tv om de tosti maar zo achteloos mogelijk te kunnen eten.
Dat lukt. Maar ik voel me ontzettend naar. Een combinatie van angst, verdriet en walging overspoelt me. Dit gevoel verdragen, dat is de kunst. Afleiding, afleiding, afleiding.
Televisie, facebook, twitter, mail en app.
Ja hoor, met mij gaat alles goed.
Maar alle reuring omtrent #MeToo vermijd ik. Als ik daar ook maar een fractie van een seconde aan denk…niet doen, echt niet doen, door, door!
Ik probeer een vriendin te bellen, maar zij neemt niet op. Dat doet ze eigenlijk nooit meer, sinds de opname. Ik kan daar nauwelijks nog teleurgesteld om zijn.
Ik luister een mooi muziekje, maak wat grapjes op twitter, krijg een mooi fotootje geappt van familie, krijg een aanvraag voor een proefles en een kerstconcert, lees wat poëzie en ik voel me werkelijk beter.
Er is nog zoveel moois in dit leven. Ook voor mij.

One Comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.