Een dag in mijn leven

Lieze lezers, vooraf wil ik jullie op de hoogte stellen van het gebruik van onwenselijk taalgebruik. Ik kan me voorstellen dat dit taalgebruik voor sommige lezers aanstootgevend is. Ik wil jullie een realistisch beeld schetsen wat er in mijn hoofd om gaat. Er is zelfs een verzachtende filter overheen gegaan. 

Afgelopen twee weken heb ik jullie al inzicht gegeven in de afgelopen periode. Dit was een uitgespreid beeld met een aantal opsommingen van dingen die zijn gebeurd. In deze blog wil ik jullie meenemen in hoe het is om een dag in mijn leven te staan. 

Laat ik je meenemen naar maandag 27 juli 2020. Na een korte nacht waarin ik ongeveer vijf uur redelijk heb geslapen, word ik wakker door het zonlicht dat mijn slaapkamer vult met een warmte. Geeuwend en uitstrekkend kom ik mijn bed uit. Vandaag staat er op de planning om even naar de plaatselijke Ikea te gaan voor een verduisterend gordijn, ik woon hier immers al vier maanden, het wordt tijd. Kan ik daarna meteen even door naar de Mediamarkt om nieuwe draadloze oortjes te halen, ik heb nog steeds een cadeaubon! 

Even een schaaltje yoghurt met een banaantje en wat jam naar binnen werken. Twee glazen water en mijn medicijnen en ik kan de dag beginnen. Dit allemaal samen met een aflevering van mijn nieuwe serie op Netflix, daar kan toch geen enkele ochtend tegenop? Al helemaal niet als je beseft dat ik nog een heerlijke week vakantie heb waarin ik niets hoef te doen.

Dat zou je denken. Dat gebeurt er in het hoofd van iemand die geen depressieve klachten heeft. Die zelfde ochtend beleef ik echter als volgt: 

Ben wakker geworden door dat vervloekte zonlicht dat op mijn lichaam prikt. Waarom heb ik dan verdomme ook geen gordijn gehaald? Ik woon hier toch al meer dan vier maanden, kan ik dan ook niets goeds doen? Mijn moeder had dat nota bene drie maanden geleden al voorgesteld! Dan nog maar een aflevering, hopelijk dat ik dan energie heb om een glas water in te schenken en mijn medicijnen te pakken. 

Ik ben nu net 15 minuten in mijn serie en ik moet naar het toilet. Zal ik nu gaan of wacht ik even tot ik echt niet meer kan? Als ik nu ga, kan ik meteen mijn medicijnen in nemen. Zal ik deze ochtend wel weer ontbijten? Volgens mij heb ik ergens nog wat yoghurt en een verloren banaan. Shit, wat zeiden ze nou in de serie? Belangrijk genoeg om terug te spoelen? Waarom maakt die vogel buiten zo’n irritant geluid? Laat me met rust! Oké, serie even op pauze, eerst naar het toilet. Ik kijk die eerste 15 minuten wel opnieuw met een ontbijt. 

Eenmaal naar mijn badkamer gestrompeld, kom ik erachter dat het toiletrolletje op is, zonder dat ik die dus vervangen heb. Gelukkig heb ik nog een rol of vijf… Is dat wel voldoende? Straks vergeet ik dat het bijna op is en kom ik net zoals de vorige keer weer zonder te zitten, ik weet waarvoor ik mezelf toen allemaal heb uitgemaakt. Björn, mijn buurman en tevens beste vriend, woont dan wel naast me en kon mij diezelfde dag nog een rol of twee aanbieden. Maar dat is niet hoe een 28-jarige voor zichzelf hoort te zorgen. SCHAAM JE! 

Oké. Medicijnen, twee glazen water, ontbijt…? Nee, fuck het ontbijt, ik heb geen honger, terug naar mijn serie. Bovendien had ik gisteren met mezelf afgesproken dat ik nog even naar de Mediamarkt moest voor een paar nieuwe draadloze oortjes, dan doe ik na zo’n verschrikkelijke nacht tenminste iets. Laat de rest nu maar zoals hij is. 

De telefoon gaat, het is mama, of ze Harry Potter-boeken kan lenen. Afgelopen weekend zijn we natuurlijk begonnen aan de serie en ik adviseerde dat ze beter eerst de boeken kan lezen. Maar ze wil ook nog binnenkomen. Ik kijk om me heen, ik schaam me rot… Moet ik mijn moeder in deze puinhoop ontvangen? Snel sorteer ik nog de vaat, gooi wat kleren op een hoop en haal mijn bureau leeg, hopelijk lijkt het dan nog ergens op. 

Ik wist dat ze niet alleen kwam voor de boeken, ik ben niet dom. Papa en mama maken zich zorgen over me. Waarschijnlijk terecht. En of ik een alcoholprobleem heb? Nee, tijdens mijn vakantie drink ik wat meer, ondanks mijn medicijnen, puur omdat iedere dag overleven is en voelt als een marteling. Ik kan niet kan wachten tot mijn psycholoog weer terug is. Ik hoor mama in de achtergrond zeggen dat ze teruggaat, we geven elkaar een knuffel, ik hoor haar snikkend naar beneden lopen. Of was ik het zelf? Dat hoop ik althans, anders zou ik mijn moeder nog meer pijn doen dan ik al deed. 

Terug naar mijn planning van de dag. Even naar Mediamarkt, dan mijn voedselpakket bij een lokale organisatie ophalen (#supporyourlocals). En ik kan ook mijn telefoonabonnement verlengen. Maar van het weekend heb ik met papa besproken dat dat niet nodig was, mijn aan de buitenkant gehavende telefoon doet het nog steeds prima, dus waarom zou ik? 

Het is druk op de weg naar Mediamarkt, links en rechts draaien mensen de straat op die naar mijn mening al lang niet meer mogen rijden. 40 in de 50 zone is nogal overdreven! En dan dat treuzelen bij een bocht nemen, of geen richting aangeven. Irritant. Oké, eindelijk en parkeerplek. Op naar de oortjes, de draadloze… gevonden. 

Shit! Ze hebben de oortjes niet die ik wilde, heb ik al die moeite voor precies helemaal niets gedaan. Moet ik weer die ellendige drukke stad door om naar huis te komen. Daarnaast moet ik nog een uur wachten om mijn voedselpakket op te halen. Wat een ellendige dag. Ik ga naar huis. Ik neem de laatste afslag verkeerd waardoor ik in de straat waar ik woon moet keren om te kunnen parkeren. Er was nog een plaats vrij. Te krap. Dat wordt dus weer een blok om. Waarom kunnen die mensen niet in hun eigen straat parkeren?! 

Ik stap binnen en kijk door het raam naar buiten, er rijdt iemand weg. Waarom had dat nou niet tien minuten eerder gekund? Dan had ik daar kunnen staan! 

Ik skip deze dag, even voedselpakket ophalen en ik ga naar bed.
Ik ben er klaar mee! Welterusten! Morgen weer een dag.

Lees ook:

  • moe meisje

    Het is zondagavond. Ik kom thuis na een lange werkdag en plof uitgeput op de bank. 'Zo, dat heb ik ook weer overleefd', denk ik. Al heb ik geen flauw idee hoe. Ik stond de hele dag op het punt…

Kijk voor tips om om te gaan met psychische klachten ook eens op psyche.tips

lees meer