vrouw achter computer

Een confrontatie tijdens groepstherapie

Van de week gebeurde er iets tijdens groepstherapie waardoor ik enorm geraakt werd in een oud pijnpunt. Groepsgenoten ergerden zich aan mij door mijn onvermogen om af te stemmen op anderen en door nog wat andere dingen. Ik zat huilend achter mijn computer toen het tot een confrontatie kwam. Een confrontatie waar ik ontzettend veel van kan leren, zoals de mensen om mij heen zeggen, maar wel een die heel veel pijn doet en veel oude traumashit omhoog haalt. Ik kan mij ook niet veel meer herinneren van de sessie, het is een gefragmenteerde herinnering. 

Het stukje pijn wat er omhoog is gekomen is, voelt wel alsof het van het nu is en doet nog behoorlijk veel pijn. Het raakt aan de emotionele verwaarlozing en de andere trauma’s in mijn jeugd, want daardoor heb ik niet geleerd hoe ik mij kan afstemmen op anderen.

Het raakt aan het een outcast zijn op school en ook aan mijn ervaringen later in het gezinshuis waar ik woonde. Een gezinshuis waar ze totaal niet wisten hoe ze met mij als getraumatiseerde puber om moesten gaan en waar ik helaas extra trauma’s heb opgelopen door hoe ze daar met mij omgingen. Een plek waar ik veroordeeld en gestraft werd om mijn onvermogen om mij op anderen af te stemmen en om te gaan met emoties van mezelf en anderen.

Naast de trauma’s die er omhoog komen, is er ook nog een deel geraakt wat ze in de schematherapie ‘de straffende en veeleisende ouder’ noemen. Die dingen zegt zoals: “Wat ben je mislukt dat je dit niet eens kan en stel je niet zo aan, je bent anderen alleen maar tot last, zie je wel!”

Deze hele situatie roept dus een shitload aan emoties en gedachtes op die veelal traumagerelateerd zijn. Er zit dus een behoorlijke lading op wat er gebeurde en het lastige is dus dat ik mij slechts bepaalde delen van de sessie kan herinneren. Wel worstel ik met de heftige pijn die het oproept. Door deze lading ben ik geneigd om in mijn overlevingsmechanisme ‘vermijding en terugtrekken’ te schieten. Om mijzelf als het ware te isoleren van de groep, want dan kies ik er zelf voor om de outcast te zijn en dat is minder pijnlijk dan verstoten te worden door de groep. Daarnaast verziek ik het dan niet meer voor de anderen…

Het is de reactie van mijn individuele therapeute die maakt dat ik een klein beetje meer compassie voor mezelf kan hebben. Vanuit een stukje gezonde volwassene in mij dat er gelukkig ook in deze tornado der gevoelens en gedachten is. 

Mijn therapeute zei: “Wat een heftige ervaring en dat het via beeldbellen is lijkt me nog vervelender. Weet je, ik kan me wat voorstellen bij de feedback die ze gaven, maar het klopt denk ik ook wel dat er oude trauma’s bij jou geraakt worden. Je hebt vanuit trauma’s altijd in overlevingsstand gestaan en dan doe je niet anders dan overleven. En zeker in een groep is dat lastiger.”

Dat stukje erkenning helpt mij om mijzelf wat minder als boosdoener te zien en ik weet ergens diep vanbinnen ook wel dat ik al gegroeid ben in het individueel contact met mensen. Dus ook hierin kan ik vast nog groeien. Het kan mij nog steeds heel verdrietig maken dat ik dat dus niet goed kan, mij afstemmen op de groep, dat ik voor mijn gevoel opnieuw wordt veroordeeld om mijn onvermogen. Maar hier liggen ook groeikansen, al moet ik nu nog even de moed vinden om het contact weer aan te gaan en aan te blijven gaan. Vanuit mijn trauma’s en angsten is dit een behoorlijke uitdaging. 

Voor nu heb ik dan ook maar besloten dat het oké is om eerst voor mezelf te zorgen hierin en voor nu eerst maar te zorgen dat ik weer wat in balans kom, om weer deel te nemen als de groepstherapie weer face-to-face is.

Even adempauze dus om het vervolgens weer aan te gaan! Krachten opdoen, zodat ik het proces met mezelf en in de groep ook weer aan kan gaan. 

Lees ook:

lees meer

2 reacties

  1. Herken wel eea wat je beschrijft. Heftig voor je. Ook schematherapie in een groep en het beeldbellen maakt het niet makkelijker. Goed dat je hierin voor jezelf kiest en voor jezelf gaat zorgen! Grappig mijn kat heet ook Nala..

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.