Een brandend huis

Een brandend huis

“Voorzichtig betreedt ze de ladder, de treden zijn gloeiend heet. Het allerliefst blijft ze waar ze is, daar waar het veilig is. Ze beklimt de ladder en komt een stukje hoger dan ze was. Haar handen branden en van haar schoenen komt rook. Angst. Intense angst. Paniek. Ze wil zo graag terug. Zichzelf niet nog langer in deze hitte begeven. Maar ze heeft geen keuze. Als ze niet voor altijd in de kilte wil leven, zal ze via de ladder, met gloeiende treden, het brandende huis moeten betreden. Als ze überhaupt ooit nog wil leven, wil kunnen leven, dan is de ladder haar enige lifeline.”

De ladder en het brandende huis staan symbool voor het gevecht met mijn eetstoornis op dit moment. Mijn psychologe bedacht deze vergelijking al een aantal jaar geleden, maar nu, nu ik net weer begonnen ben met behandeling, of misschien moet ik schrijven, nu, nu ik pas echt begonnen ben met behandeling voor mijn eetstoornis, merk ik hoe bijzonder mooi van toepassing hij is. Hoe deze vergelijking perfect beschrijft hoe ik me dagelijks, tijdens ieder eetmoment maar ook daarna, voel.

Eten wordt door de meeste mensen als normaal gezien en als gezellig beschouwd. Iets dat fijn, leuk of lekker is. Voor mij is eten als het betreden van een brandend huis. Intense angst, verdriet en pijn overheersen momenteel mijn dagen. Voorzichtig ben ik aan het wennen aan het gevoel van eten in mijn lichaam en zien hoe mijn lichaam langzaam weer teruggaat naar een meer gezonde vorm.

Bang ben ik, iedere ochtend als mijn wekker gaat. Bang voor een nieuwe dag, met zeven eetmomenten. Bang ben ik ook iedere avond, omdat er na een nacht weer een nieuwe dag komt. En op die nieuwe dag moet ik weer eten.

Zeven keer op een dag klim ik via een ijzeren ladder een brandend huis binnen. Zeven keer op een dag kijk ik mijn angsten in de ogen en doe ik dat wat ik voor nu het meeste vrees: ik eet. De spiegels probeer ik maar te vermijden, zeker aan het einde van de dag. Dan is mijn buik opgezet en voelt het alsof de vlammen mij omringen, ik niet langer vluchten kan. En op die momenten houd ik vast aan wat mijn psychologe zei.

“In het begin zijn de vlammen hoog en voelt het alsof ze je volledig omringen, maar hoe verder je klimt, hoe hoger je boven die vlammen zal uitkomen. En dan, op een dag, zul je merken dat de vlammen verdwijnen. Dat je weer kunt ademen. Vrij en veilig.”

Lees ook:

  • Sondevoeding

    Let op: Deze blog kan mogelijk triggerend zijn voor mensen die te maken hebben met eetstoornisgerelateerde klachten. Vijftig milliliter per uur. In mij. De sonde inbrengen gaat niet gemakkelijk. Ik moet met water slikken, terwijl ik helemaal niet durf te…

Meer informatie over dissociatie en DIS

E-book over dissociatieve identiteitsstoornis:

DIS mini uitgelicht

Misschien heb je net te horen gekregen dat je een dissociatieve identiteitsstoornis (DIS) hebt, of ken je iemand die dit heeft. Maar wat is DIS eigenlijk precies en hoe kun je ermee omgaan? Wat zegt de wetenschap en welke therapieën zijn er? En… hoe is het eigenlijk om DIS te hebben, valt er een beetje mee te leven?

Aan de hand van wetenschappelijke artikelen, het psychiatrisch handboek DSM én ervaringsverhalen geeft Rivka Ruiter je in deze dsmmini antwoord op bovenstaande vragen. Een dsmmini is een klein e-bookje dat inzicht geeft in een stoornis uit de DSM. De ervaringsverhalen zijn van Daniëlle (31), Hannah (26) en Melissa (26), drie jonge vrouwen met DIS of AGDS (andere gespecificeerde dissociatieve stoornis).

Dit e-book is een PDF, je kunt hem lezen op je computer of telefoon zonder e-reader!

lees meer

1 reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.