ECT-therapie

Mijn eerste blog over de ECT was best heftig, zo heb ik uiteindelijk de eerste keer ook ervaren op 9 juni j.l.

Nu heb ik standaard op maandag en vrijdag ECT-therapie. Dit gebeurt altijd in de ochtend. Het meest enge vind ik het onder volledige narcose gaan op de operatiekamer. Je voelt jezelf zachtjes wegglijden na het inspuiten van het betreffende slaapmiddel. Dan hoop je maar dat de elastieken band om je hoofd goed vast zit en de elektroden daaraan ook, het zit wel strak.

Er bevinden zich altijd een aantal verpleegkundigen/artsen/anesthesist in de OK-ruimte. Toch vind ik het moment van ‘wegglijden’ eng en heb ik dit ook aangegeven. Nu proberen ze het zo rustig en langzaam mogelijk te doen. Je krijgt eerst ook de zogenaamde time-out, dan zeg je je naam, geboortedatum en de reden dat je hier bent. Vervolgens is het een paar keer diep in- en uitademen in het zuurstofmasker en wordt het narcosemiddel in het infuus gespoten. Het infuus laat ik al eerder prikken, omdat ik lastig te prikken ben. Daar prikken ze met behulp van een echo-apparaat. De meeste mensen vinden dit prettig, dat wegzakken, maar ik merk dat ik bang ben om de controle helemaal uit handen te geven.

Niet veel later word ik wakker op de recovery en wordt er goed voor mij gezorgd. Daarna word ik weer teruggereden naar een speciale ECT-ruimte op de afdeling psychiatrie, waar je iets te eten en te drinken kunt krijgen als je dat wilt. Daarna mag je terug naar de afdeling of je eigen kamer. De rest van de dag voel ik mij nog wel een beetje moe en mag ik ook niet alleen naar buiten.

Het is wel zo dat je kortetermijngeheugen wordt aangetast door de ECT. Alles wat je korte tijd voor de ECT hebt gedaan, en vaak ook alles wat de weken of zelfs maanden daarvoor is gebeurd, is dan even helemaal weg. Het komt grotendeels weer terug, maar zal tijdens deze periode toch steeds erger worden. Daarom heb ik deze week ook een afspraak met de ergotherapeut, zij gaat mij hierbij helpen. Ik probeer alles ook op te schrijven voor mezelf, maar vaak als ik het later teruglees, kan ik mij al niet eens meer herinneren dat ik dit opgeschreven heb of waar het nu precies over gaat.

Naast de ECT-behandeling heb ik ook therapie, beweging of creatief. Niet altijd even leuk maar het geeft wel wat afleiding. Corvee hoort er ook bij, net als gezamenlijk eten. Behalve op de dagen van de ECT, dan ben je in principe vrijgesteld van alles. De wisseling van patiënten gaat hier erg snel op de afdeling, dat is bijna niet bij te houden. Ik vergeet ook alle namen steeds, inclusief die van de verpleegkundigen. Ze zijn wel heel aardig hier op de afdeling. Het eten is ook goed, beter dan ik gewend ben in andere ziekenhuizen en instanties. In het weekend hebben ze het liefst dat je naar huis gaat, maar dit is in mijn geval niet mogelijk. Ik heb geen begeleiding en het is te ver weg met het openbaar vervoer. Dus vangen mijn ouders mij elke zondag op, heel lief, mijn vader haalt en brengt mij dan met de auto. Ook zie ik daar mijn dochter van veertien eens in de zoveel weken en mijn grasparkietjes staan bij mijn ouders. Het zolang niet kunnen zien van mijn dochter vind ik wel erg moeilijk. Het komt ook door het coronavirus dat we nog steeds op afstand blijven van elkaar. Ik heb hier wel een coronatest gehad in het ziekenhuis en moest een dag op mijn kamer blijven omdat de holtes in mijn neus, wangen, en hoofd verstopt zaten. Gelukkig was de uitslag van de test negatief.

Ik heb vandaag mijn 13e keer ECT gehad. Ik weet niet hoeveel ik er nog moet, of hoe ver ik wíl gaan. Ik bespreek dit elke week met de arts in opleiding, die meestal ook bij de ECT zelf aanwezig is. Een raar idee. Ik heb nu zelf wel een beetje het idee dat het zwaar begint te worden en de ECT niet zoveel voor mij doet als ik gehoopt had. Het is niet zo dat ik mij niet depressief meer voel. Maar de arts heeft er een andere mening over, dus ik wacht het gesprek maar weer af. Ik merk zelf wel dat ik wat ‘milder’ in mijn stemming ben, niet direct heel explosief als er iets niet goed gaat.

Nou, nu zijn jullie weer een beetje op de hoogte, wie weet tot de volgende keer?

Lees ook:

  • Electro convulsie therapie edited

    Onze schrijfster Noa is op 2 juni 2019 overleden. Ze is 17 jaar geworden. In haar indrukwekkende biografie beschreef ze op 16-jarige leeftijd haar strijd. Vandaag kreeg ik het verlossende woord: ik heb groen licht gekregen voor ECT, Electro Convulsie…

Kijk voor tips om om te gaan met psychische klachten ook eens op psyche.tips

lees meer