jongen

Écht gaan leven

Het begint weer te kriebelen. Ik wil weer beginnen aan een opleiding. Enthousiast struin ik de websites af van de hogescholen en universiteiten. Ook ben ik heel benieuwd wat de studiekeuzetesten zullen zeggen. Eigenlijk weet ik de uitslagen van de vorige testen al, maar het blijft leuk om ze in te vullen. Vier categorieën springen eruit: (Para)medische opleidingen, onderwijs, (kinder)psychiatrie/-psychologie, vaktherapie.

Maar al snel knaagt er iets aan mij. Een onzeker gevoel dat mij voor de zoveelste keer overmant. Een gevoel wat ik wil wegdrukken, want ik wil denken aan de toekomst. Dus focus ik mij op de opleidingfilmpjes en de praktische zaken om mij aan te melden. Al snel kom ik tot de conclusie dat studeren hem toch nog echt niet gaat worden. Ook al wil ik zo graag en heb ik de toelatingsexamens voor een hogeschool gehaald. Perfectionisme, faalangst, sociale angst, PTSS-klachten en psychosegevoeligheid spelen mij parten. Ik zoek andere manieren om mezelf te ontwikkelen. Bijvoorbeeld door een thuisstudie of vrijwilligerswerk. Ik houd het een tijdje vol (deels in overlevingsstand), maar uiteindelijk moet ik nog kleinere stapjes zetten. Dus ben ik actief aan het kijken hoe ik mezelf het beste uit kan dagen. 

Uiteindelijk begint het bij de basis. Een basisveiligheid in mezelf leren ervaren. Mogen beseffen dat ik goed genoeg ben, waardoor de fundering steeds steviger wordt. Stapje voor stapje. Eerst tegen mezelf mogen zeggen dat ik verdien om te leven. Daarbij ook angst, pijn en verdriet leren erkennen. En uiteindelijk mezelf kunnen troosten of troost en hulp bij een ander zoeken. Daar ben ik actief mee bezig.

Daarbij gaf iemand uit mijn directe omgeving aan dat ik als tussenstapje bijvoorbeeld een korte groepscursus kan gaan doen. Of een hobby, zoals toneelspelen, of met anderen een muziekinstrument leren bespelen. Ik wil hoe dan ook verder. Ik wil graag iets van het leven maken en in plaats van overleven écht gaan leven!