Echo, Echo, Echoooo

Voor zolang ik me kan herinneren heb ik altijd het gevoel gehad dat ik iets mis in mijn leven. Ik voel me van binnen leeg, niet geheel compleet. Alsof de puzzelstukjes niet kloppen. Het is een gevoel dat ik niet kan geheel kan plaatsen. Ik vermoed dat het voortkomt uit een langdurig trauma dat ik heb meegemaakt in mijn jeugd. Sinds ik gestart ben met therapie voor mijn trauma is het gevoel namelijk vaker en heviger aanwezig. Het is een donker, zwart en overweldigend gevoel dat me stukje bij beetje verder de diepte in lijkt te trekken.

Begrijp me niet verkeerd, mijn leven is niet kut of zo. Ik heb een relatie, een hond, lieve vrienden, hobby’s, werk, spreek regelmatig af met mensen en ik doe mijn ding. En toch is er het gevoel dat ik ergens iets mis. Ik heb alleen geen flauw idee wát ik mis. Ik heb van alles geprobeerd om het gemis invulling te geven. Sport, spullen, alcohol, drugs, eten, feestjes, vrienden, yoga, tattoos, afvallen. Zonder succes. Nou ja, dat afvallen was in theorie wel een succes, alleen kreeg ik daar vervolgens gratis een eetstoornis bij.

Dat gevoel. Dat gemis. Ik kan er niet de vinger opleggen waar het nou precies vandaan komt, of ik er iets mee moet en wat ik er dan mee zou moeten. Ik had eigenlijk gehoopt dat het vanzelf wel over zou gaan. Geen aandacht aan besteden, doen alsof het er niet is en doorgaan.

Vroeger dacht ik altijd dat als ik eenmaal een relatie had, gesetteld was en een baan zou hebben, dat het gevoel dan wel zou vertrekken en plaats zou maken voor tevredenheid. Ik moest gewoon nog even volwassen worden, dacht ik. Dit gevoel hoorde daarbij. Inmiddels weet ik beter. Ik ben volwassen maar gevoel is er nog steeds. Niet elk moment van de dag en ook niet elke dag. Soms is het gevoel er ook even niet. Als ik als een halfbakken idioot op een feestje sta te swingen bijvoorbeeld. Of als ik me vol overgave in mijn werk stort. Als de lucht strak helder blauw is, het zonnetje schijnt en de bloemen in bloei staan, dan meestal is het gevoel er even niet.

Soms blijft het gevoel wat langer weg. Dagen, soms zelfs weken lijkt alles prima te zijn en kan ik me niet voorstellen dat ik me ooit leeg, zwart, donker en incompleet van binnen heb gevoeld en het zelfs ooit weer zo zal voelen. Maar uiteindelijk komt het gevoel van leegte tot nu toe hoe dan ook weer terug.

Waarschijnlijk is het een kwestie van tijd. Een kwestie van op de juiste knoppen drukken in therapie, zodat de bijbehorende deuren met daarachter mijn demonen opengaan. Deuren die op een kiertje staan, die ik vol kan open schoppen om zo eindelijk eens alle rotzooi erachter op te kunnen ruimen en deze permanent weg te gooien.

Zolang ik nog niet de juiste knoppen heb gevonden doe ik het met de gedachte dat alles voorbij zal gaan. Ook dit. Neus in de lucht, ademhalen, leven en proberen te genieten.

2 Comments

  1. Mooi geschreven, Denise! Dat lijkt me een moeilijk zeg. Weten dat je iets mist, maar niet precies weten wat. Wat het dan uiteindelijk ook mag zijn, ik hoop dat je het ooit permanent terugvindt.

    Liefs,

    mij

  2. Dit herken ik echt!! Ik denk dat het er bij mij ook altijd is, al kan ik het inderdaad soms ook eventjes vergeten. Heb er inmiddels een soort van vrede mee en ben gestopt met manieren vinden om het op te vullen… Gek genoeg helpt dat wel. Ik neem dat gevoel gewoon onder mijn arm mee, terwijl ik wel allerlei dingen doe die ik leuk vind. Gewoon omdat ik ze graag doe, niet langer meer om iets op te vullen.
    Rivka onlangs geplaatst…De verloren zielen van decemberMy Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.