Dwangmatig nietsdoen

-lets say slightly triggering- #zelfbeschadiging

 

Op de 4m2 die mijn bed heet bracht ik gisteren mijn dag door. De dag ervoor was te leuk geweest. Te vol gevoel; zon, mensen, vrienden. Contact,  liefde zelfs. Ik heb echt contact gemaakt met een goede vriendin. Mezelf laten zien, eerlijk verteld en ik werd begrepen!

 

Een golf van verlichting, warmte, vulde mijn lichaam: Ik ben niet alleen!

 

Na gisteren vandaag;. Ik heb pas sinds kort door dat dit de prijs is die ik voor liefde betaal.  Ik hoor de stad achter de ramen. Ik lig hier aan de andere kant. Een beetje in rondjes denken, een beetje huilen, een beetje staren, een beetje denken aan al die kleine klusjes die ik zou moeten doen, mezelf een beetje naar beneden halen, beetje een sneetje snijden, een beetje hysterisch huilen, beetje masturberen, beetje mijn wekker zetten op `nog 1 uurtje dan moet ik er echt uit`, beetje mijn therapeut mailen, beetje denken dat dit nooit overgaat, beetje hartkloppingen, beetje huilen met mijn hele gezicht als een klein kind maar dan zonder tranen, beetje googlen op trefwoorden als fragmentatie en snijden, depressie, eenzaamheid, dissociatie… waar vind ik antwoorden?

 

Ik zorg nu voor mezelf doordat ik luister naar mezelf en dus mag ik blijven liggen. Ik kan er niets aan doen.

OF

Alles is mijn schuld en ik ben een zwakkeling die de werkelijkheid ontloopt.

 

Er is iets heel erg mis met me. Geef me alsjeblieft een bewijs dat er iets mis is met me. Een bevestiging dat het geen luiheid is. Dat ik niet laf ben. Want ik voel deze verlamming echt. Of zit het toch in mijn hoofd?  Het antwoord ligt in opstaan en de dingen doen die ik zou moeten (willen?) doen. Maar dat lukt me echt niet. Dat kan ik niet. Of wil ik het niet? Wat is het verschil?  Hoe dan ook ik moet oppassen dat ik het mezelf niet teveel kwalijk neem. Toch zou wat discipline hier wel helpen.

 

Honger. De redder in deze maalstroom. Via het toilet, een schone tampon, naar de keuken. Twee happen chocolade (hele vieze gevulde in een Turks restaurant gratis gekregen met moederdag kwaliteit), een dikke dubbele boterham boven een plastic zakje kruimelend. Struikelend over de afwas doe ik een was in de wasmachine. Gelukt. Ik heb iets gedaan. Wat wordt de volgende stap? … Ik kan dit niet.

 

(Tussendoor wil ik even melden dat ik een heel gelukkig mens ben- ik ben getrouwd (in een hele mooie jurk) en heb een heel lief, spraakzaam zoontje van 2,5. Mijn partner en ik zijn het type; altijd leuk met elkaar, we worden gemist op feestjes, we zijn eigengereid. WE zijn eigengereid. Dat zegt eigenlijk al heel wat; WE. Ik ben mijn ik een beetje kwijt.)

 

Mijn zijn weer bij de was. Die zit erin, maar: `Ik kan dit niet`.

 

Dus springstap de twee stappen terug uit de keuken, mijn bed in. Veilig. Jarenlang ging dit dagelijks zo. Nu is het een uitzondering. Ik heb een gezin, ik heb deze dagen nog zelden simpelweg omdat je hiervoor alleen moet zijn. Ik voel mijn lichaam een kort prikje geven van het sneetje dat ik in mijn hand zette. Het is echt een mini dingetje. Misschien moet zoiets enkel een krasje heten. Ik doe dat eigenlijk niet meer. Ik raak altijd in tweestrijd in hoeverre dit een gevolg is van psychisch onwelbevinden of een slechte keuze. Ik heb mijzelf verplicht dit te melden aan mijn therapeut. Wat dus meteen de vraag doet reizen dat ik het misschien voor hem doe. Zodat hij weet hoe moeilijk ik alles vind. Als ik mezelf dat hoor zeggen weet ik ook wel dat dat niet zo is.

 

Drie opties: psychisch onwelbevinden, een slechte keuze of aandacht.

 

Het malen heeft zich weer genesteld. Er is een deel in mij dat best ziet dat dit gevoel echt is. Dat mijn hele dag van dwalen in mijn hoofd onoverkomelijk is en uiteindelijk misschien zelfs iets opleverd. Ik zoek op facebook `persoonlijkheidsstoornis` en kom bij een Borderlinegroep terecht. Ik mag eigenlijk niet teveel over borderline opzoeken want er zijn slechts ooit trekken bij mij gediagnosticeerd. En alles wat niet gediagnosticeerd is mag ik niet zelf benoemen. Ik blijf er altijd heilig van overtuigd dat dat aan de doktoren is, niet aan mijzelf. Maar de herkenning is erg groot.

 

Ik post mijn dwaling maar meteen online:

Deze week waren er veel gevoelens. Nu nog. Steeds meer ga ik begrijpen.
Maar vandaag een oude bekende; die van het niets doen. Ik zou vanalles moeten doen. Voor mijzelf, alleen. Huishouden, langs een winkel, wat werk afmaken…
Als het een afspraak voor/met iemand anders zou zijn zou het wel lukken. Maar niet voor mijzelf..
Voorheen dacht ik dat dit depressief was. Nu denk ik dat is t niet, maar wat t wel precies is weet ik niet.
Mijn laatste theorie is dat ik me alleen en verlaten heb gevoeld, dat ik daardoor boos wordt. Maar boosheid ken ik niet en onderdruk ik- dus zorg ik ervoor dat er niets meer gebeuren kan…
Dit niets doen levert me verdriet en negatieve gedachtes op. Toch voelt het als onvermijdelijk.
Waarom kan t zo moeilijk zijn tot actie te komen?
Herkent iemand dit?

 

… een paar likes maar het blijft stil. Een enkele `Herkenbaar` meldt zich maar daar heb ik nu niets aan. Herkenning. IK wil herkenning. Gelukkig vind ik het in een reactie van een onbekende: `Alleen zijn is er niet toe doen`. Eindelijk de echte tranen. Er is helemaal niets mis met mij! Ik was gewoon alleen! Ha! En ik kan niet alleen zijn. Ik kan het gewoon niet. De tranen blijven maar komen terwijl ik opsta. Dit is zo oneerlijk dat ik moet gaan vechten. Ik sta op en ga. Helemaal alleen.

 

PS het idee dat ik binnenkort weer alleen ben of ooit zal zijn is absolutely terrifying. Maar de volgende keer hoop ik te weten DAT ik alleen ben.

3 Comments

  1. Ik las je facebookpost en wilde antwoorden, maar ik voelde me er niet ‘ bevoegd’ toe. Ik herken het nietsdoen en me er schuldig over voelen en vervolgens met heel veel pijn en moeite besluiten dat ik dit nodig heb, voor mezelf.

    Verder wil ik enkel dit zeggen: je bent niet alleen.

  2. Tina

    Hey, wat goed beschreven! Ik heb dit ook en omg ik voel me er zo alleen in wannt ik weet ook nieet wat het is maar alles wat je benoemt heb ik. En het is zo moeilijk. Nu lig ik ook nogsteeds in bed terwijl ik op school hoor te zijn. Maar als ik een baas had en naaar werk moest zou ik dit niet durven en echt wel naar werk gaan nu. Maar nu wil of kan ik niet naar school. Mijn lichaam blijft liggen. Kan ik er verder over prraten meet jou??
    Liefs, tina

    1. Hoi. Ik kan er zeker over praten
      Gelukkig voel ik me beter dan toen ik dit schreef. Maar ik kan altijd weer ineens verlamd raken en niets meer voor elkaar krijgen. Hoe is je dag verder gegaan? Kan ik je ergens mee helpen? Groetjes, avermin.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.