regenachtige stad bij nacht

Dwalen door de nacht

De klok slaat twaalf uur als ik de deur achter me dicht trek en in het donker van de nacht een sprintje trek om te vluchten voor mijn gedachten. Ik voel me niet veilig bij mezelf. Meestal vind ik mijn afleiding in zingen en Netflix, maar vandaag werkt het allemaal niet. Dus ik ren.
Buiten adem kom ik tot stilstand en een beetje beschaamd kijk ik om me heen. Ik hoop dat niemand me gezien heeft. In rustig tempo loop ik verder, de brug op. In het midden blijf ik staan en leun ik met mijn armen op de reling. Ik besef dat ik niet weet wat ik hier doe, maar het brengt rust. Gewoon even in stilte naar de sterren kijken. Naar de geluiden op straat luisteren. En geen mensen om me heen.

Ik voel de pijn in mijn hart, het grote verdriet. Zonder dat er geluid uit mijn mond komt, schreeuw ik om hulp. Om iemand die me gewoon even vast wil houden, iemand die weet hoe ik uit dit gat van somberheid kan komen. Alles wat ik elke dag zo hard wegdruk, laat ik er nu zijn. Een paar tranen ontsnappen uit mijn ogen, maar het is goed. Mijn masker breekt langzaam af, stukje bij beetje kom ik tot mezelf. Emoties die ik de hele dag zo diep weggedrukt heb, mag ik nu echt voelen. Hoe zwaar ze ook op me drukken, het voelt bevrijdend om ze er gewoon te laten zijn.

Misschien ben ik verloren in de nacht, maar dat is wel mijn plek. Dwalend over straat, stilstaand op donkere plekken. Het is waar ik wil zijn. Waar ik me veilig voel. Het zijn de momenten dat ik me niet meer hoef te verstoppen achter een lach, de momenten waarop ik gebroken mag zijn en niet hoef te doen alsof ik het allemaal wel red. Het zijn de uren waarin ik tot mezelf kom en beter leer begrijpen hoe ik in elkaar zit. Het is tijd die voor mij alleen is.
Een slapende wereld brengt rust in mijn hart. Waar ik overdag het gevoel heb dat ik tegen de harde wind in moet lopen, kan ik nu dansen op de wind. De schaamte die als een donkere wolk over me heen hangt en af en toe een flinke regenbui produceert, moet plaats maken voor de heldere lucht. De beperkingen die ik overdag voel, kan ik loslaten.

En toch praat ik vrijwel nooit over dit stukje van mij. Ik vertel mensen dat ik een nachtmens ben en ik ‘s nachts altijd nog een rondje loop. Maar het waarom deel ik niet. Misschien omdat ik op momenten waarop ik moet delen toch weer die schaamte ervaar. Misschien omdat ik bang ben dat ze dit stukje vrijheid van me af willen pakken. Of gewoon omdat die situaties altijd op dezelfde manier verlopen: de angst om te delen zorgt ervoor dat ik volledig blokkeer en er geen woorden meer uit mijn mond komen. Hoe harder ik vecht om te praten, hoe stiller de stilte lijkt te worden…

Ik verlang ernaar om iemand mee te nemen in mijn nacht. Om te delen vanuit de vrijheid die ik dan voel. Om samen te dansen op de wind en te staren naar de sterren. Want als ik dan moet huilen, is er ook iemand om te troosten. Als ik me verloren voel, is er iemand met wie ik samen kan verdwalen. En als de zon opkomt, de nieuwe dag begint, is er iemand die weet hoe ik me voel. Bij wie de stilte misschien wat minder stil is.
In de hoop dat alles wat nu verstopt is, in het zicht komt te liggen en ik een nieuw soort veiligheid ontdek, waarbij ik niet in eenzaamheid hoef te leven. In de hoop dat de tranen die geruisloos vallen, niet meer verborgen zijn.

Lees ook:

  • Relationele persoonlijkheidsstoornis

    In het dagelijks leven worstel ik met aardig wat van de psychische klachten en problemen die de DSM rijk is, maar ik heb geen persoonlijkheidsstoornis toegekend gekregen. Een ‘vermoeden van achterliggende persoonlijkheidsproblematiek” was het verste…

  • pexels photo 245618

    Ik ben al vijf dagen aan het twijfelen. Zal ik iets schrijven? Ik wil zo graag dat mensen me vooral zien als een intelligent, lief, grappig, snel, stuiterend ding. Niet als een vrouw met een…

  • stained glass spiral circle pattern 161154

    ‘Je bent nog zo jong om met dit alles bezig te zijn..’, hoor ik in mijn omgeving zeggen. ‘Zo jong’ is in de ogen van mijn collega’s piepjong, in die van mij iets minder piep.…

3 reacties

  1. Wat dapper dat je ‘s nachts gewoon naar buiten gaat. Ik wilde pas ook een rondje gaan lopen ‘s nachts, maar ik durfde niet. En ergens hoop in natuurlijk voor je dat je je nachtelijke rondje op een gegeven moment niet meer nodig hebt.
    Lees een van mijn persoonlijke blogs: CAO voor hulpverleners

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Deze site plaatst cookies. Als je doorgaat met je bezoek aan dsmmeisjes.nl ga je akkoord met ons cookiebeleid.