Durf in mij te geloven

Ik praat vaak overal en nergens over, maar niet over de reden van mijn PTSS. Als ik daarover nadenk is dat logisch, want één van de hoofdsymptomen van PTSS is vermijding.

Vaak heb ik me afgevraagd wat vermijding nou precies inhoudt. Tijdens een kortdurende intensieve traumabehandeling werd er vaak tegen me gezegd dat ik nog wel héél erg in mijn vermijding zat, dat ik de cirkel moest doorbreken en het áán moest gaan. “Als je nog niet eens met je handen in het pierenbadje durft, hoe wil je dan in het diepe kunnen zwemmen?” 

Ik merkte dat ik wanhopig werd van dergelijke opmerkingen. Ik was gemotiveerd om beter te worden. Ik wilde mijn angsten overwinnen, maar ik kón het niet. Mijn mond ging met moeite soms een beetje open, maar er kwam geen geluid. Ik dacht keer op keer weer bij mezelf “Kom op, zeg het!”, maar de angst greep me zo immens naar de keel, dat het me vrij letterlijk lichamelijk en/of geestelijk verlamde. Exposure therapie werd na twee sessies van de baan gegooid en vervangen door extra EMDR sessies. EMDR sessies vol stilte, frustratie, tranen en gevoelloosheid tegelijk. Ik hoorde mijn groepsgenoten vertellen “Man, ik vond het éng, maar ik heb het tóch verteld!” Ik voelde me onzeker worden. Deed ik dan niet genoeg mijn best?

Er niet over kúnnen praten is blijkbaar ook een vorm van vermijding. Tóch voelt het voor mij niet alsof ik een keuze heb. Ik probeer het met alles wat ik in me heb te winnen van mijn angst. Vermijding klinkt voor mij alsof ik iets doelbewust aan het ontwijken ben, maar het tegenovergestelde is waar. Alles wat ik zeggen wil, dénk ik wel. Beelden malen honderden keren door mijn hoofd. Ik geef antwoorden op alle vragen, maar niet hardop. Ik kan het niet. Angst en schaamte snoeren mij de mond.

“Maar je hóeft je toch nergens voor te schamen?” Nee, dat zou inderdaad niet hoeven, maar toch voel ik het. Er is zó veel schaamte dat ik bepaalde woorden niet uit kan spreken. Dat is één van de redenen, waarom een beeld vertalen van mijn hoofd naar uitgesproken woorden lastig is. Ik zoek naar andere woorden die de woorden die ik eng vind vervangen kunnen, maar kan ze niet vinden.

Terwijl behandelaren me hoopvol aanstaren en wachten op een antwoord, voel ik me bekeken. Ik voel me kleiner en kleiner worden. Ik hou er niet van als mensen naar me kijken en zéker niet als ik niet naar hen durf te kijken, omdat ik dan onmogelijk kan inschatten wáár ze dan precies naar kijken. Mijn lichaam? Ik voel me steeds ellendiger worden en probeer mijn schouders iets naar voren te draaien. Wat heb ik eigenlijk aan? Lok ik iets uit? Doe ik iets fout? Laat ik te veel van mijn lichaam zien? Ik ben bang.

Het gekke is, dat ik ‘het verhaal’ eigenlijk graag delen wil. Ik wil er niet meer alleen naar hoeven kijken. Ik wil dat er iemand is die weet wat er gebeurd is en ik word er ziek van me een geheim te voelen. Ik wil verlost zijn van het zwijgen, ik wil mijn stem terug. Ik wil controle, ik wil zeggen wat ik zeggen wil, zonder dat iets of iemand mij nog tegenhoud. Ik word bang als ik me besef dat ‘het niet mogen praten’ van vroeger, ik nu nog steeds in heel mijn wezen, precies hetzelfde voel.

Eigenlijk voelt er veel nog hetzelfde als vroeger, al is vroeger al lang en breed voorbij. Althans, de gebeurtenissen zelf zijn voorbij, maar de beelden, herinneringen en de gevoelens waarmee deze gepaard gingen laten mij denken dat ze soms nog steeds daadwerkelijk gebeuren. En dat maakt dat ik nog steeds hetzelfde reageer op dingen die voor mij hetzelfde voelen of een gelijkenis hebben.

Mijn netwerk van angst is inmiddels zó groot, dat ik niet meer naar buiten durf. Zó groot dat ik niet meer durf te sporten in het bijzijn van andere mensen. Zó groot dat ik niet meer in één ruimte durf te zijn met een man en dat dat mij mijn baan heeft gekost. Zó groot dat als de tandartsstoel zich achteruit beweegt, het voelt alsof ik gedwongen word in een positie waarin ik me niet veilig voel. En dat, terwijl een bezoek aan de tandarts werkelijk niets te maken heeft met mijn oorspronkelijke trauma.

Toch voel ik me optimistisch en ga ik er nog steeds vanuit dat ik ‘beter’ kan worden. Dat ik verlost kan worden van de angsten die mij in mijn dagelijks leven beperken, van de nare beelden in mijn hoofd en het gevoel dat ik heb over mijn lichaam. Ik moet erin geloven, want ik heb namelijk onwijs veel zin in alles wat ik nog wil doen. Ik wil weer meedoen en dromen en doelen bereiken. Ik wil mijn rijbewijs halen, werken, afspreken met vrienden, nieuwe mensen ontmoeten en over straat lopen.  Ik ben het overleven wat ik al overleefd heb meer dan zat. Ik wil leven.

En ik hoop daarom met heel mijn hart, dat mensen mij niet opgeven. En dat zij net als ik, ondanks alles, in mij durven blijven geloven. 

19 Comments

  1. Maria

    Lieverd, je kunt hier geen fouten in maken. ECHT niet. “Beter je best doen” past hier gewoon niet bij.
    Ik ben er van overtuigd dat elke therapie voor iedereen anders uitpakt (en dan heb je óók nog verschillende therapeuten!).
    Jij bent druk bezig om een weg te vinden, dat is al veel meer dan menigeen aandurft!
    Dapper ding ben je!
    Knffff

  2. Ik herken het niet mogen/kunnen praten wel. Of praten over dingen maar niet over waar het eigenlijk om gaat. Ik heb heel lang mn best gedaan maar het ging gewoon niet. Ik denk dat therapeuten ook wel eens wanhopig werden omdat ze me niet echt konden helpen daarom.
    Maar na een aantal therapeuten gehad te hebben kwam ik bij iemand terecht die wel in mij geloofde en mij veel tijd en vertrouwen heeft gegeven. Wat mij ook helpt is dat het niet alleen maar een praat therapie is maar ook meer lichaamsgericht, dus dat bood soms ook een ingang. Maarja uiteindelijk is het me gelukt om meer te praten. Ookal loop ik er nog steeds vaak tegen aan dat het niet altijd lukt of pas na een tijdje.
    Ik herken het gevoel van je verhaal willen delen maar het niet kunnen.. soms is het gewoon heel erg moeilijk..maar niet onmogelijk ..blijf geloven in jezelf..<3

    1. Het blijft fijn (en naar) om te lezen dat mensen zich herkennen in (delen van) je verhaal. Dankjewel voor je open reactie.

      Wat fijn dat je iemand hebt kunnen vinden die je genoeg tijd en vertrouwen heeft kunnen geven. Dat een behandelaar in je gelooft is denk ik heel belangrijk! Ik ben blij om te lezen dat het je gelukt is om beetje bij beetje wat meer te kunnen delen.

      Het blijft inderdaad een moeilijk iets, maar we blijven in onszelf geloven én we zijn er niet alleen in, dat blijkt nu maar weer eens. ♡

  3. San

    Wat herkenbaar je blog.
    Bij mij zeiden ze altijd je klimt de duikplank op, maar zodra je moet springen ren je weer heel hard terug. Dat je inderdaad denkt, maar ik wil echt wel maar ik weet gewoon niet hoe.

    Bij mij heeft een lang individueel trauma behandeling geholpen. Kreeg uitgerekend een man als behandelaar, kreeg echt een hartverzakking toen ze dit hadden besloten. Uiteindelijk toch aangegaan en was heel goed.

    1. Dag San,

      Dankjewel voor je reactie. Ik begrijp precies wat je bedoelt met ‘het niet weten hoe’. Onwijs frustrerend vind ik het soms, dat er door sommige mensen/behandelaren gedaan wordt alsof je altijd een keuze hebt. Dat heeft me voor deze blog geïnspireerd.

      Wat fijn dat een langer individueel traject je wél heeft kunnen helpen. Het kan heel fijn zijn om de tijd te hebben om het op je eigen tempo te mogen doen. En onwijs dapper dat je het aan bent gegaan met een mannelijke behandelaar! Heel knap! ♡

  4. Loïs Crescere

    Precies dit, het had mijn verhaal kunnen zijn. De stiltes, het wel weten maar het niet kunnen zeggen, je daardoor dom en vervelend voelen, het zo graag willen delen maar het niet kunnen uitspreken. De eenzaamheid. Het zwijgen.

  5. Niekolien

    Al iets anders geprobeerd dan praten ? Pasrden/hondencoaching…creatief omzetten van je verhaal dmv schilderen of een massage/reiki sessie ? Of de MIR methode ? Er zijn legio mogelijkheden waarbij je niet hoeft te praten want ik voel je angst voor het oordeel van de ander over jou verhaal… succes met het vinden van een methode die je ondersteunen kan

  6. Marieke

    Beste Essy,

    het is ook mogelijk om een “blinde” EMDR behandeling aan te gaan, dus waarbij je niet hoeft te vertellen wat je trauma is, de behandelaar dus niet weet waar het trauma over gaat. Zo lang je maar zelf beelden en emoties ervaart en kan aangeven of de ‘naarheid/spanning’ meer of minder wordt.
    Misschien voor jou een goede suggestie?

    groet
    Marieke

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.