meisje kijkt door vitrage

Druk door corona

De voorbije weken werd onze ietwat egoïstische maatschappij getroffen door een ware crisis. En ik kon mijn eigen ogen niet geloven! Social distancing brengt ons verbondenheid en de normaal oh zo antisociale social media is nu echt sociaal. Meer dan ooit is duidelijk geworden dat gezondheid, verbondenheid en affectie geen vanzelfsprekendheden zijn, maar bijzondere kostbaarheden.

Deze positieve veranderingen hebben echter ook gevolgen. Ik merk dat ik juist nu steeds meer de verbinding met mezelf verlies. Ik leg al heel mijn leven de lat (te) hoog voor mezelf, waardoor ik altijd heel veel druk ervaar, vanuit mezelf of vanuit mijn omgeving. In deze ‘coronatijden’ neemt deze druk razendsnel toe. “Zorg dat je elke dag buiten komt, neem een momentje voor jezelf, blijf vooral voldoende bewegen, het is het ideale moment om die loopschoenen van onder het stof te halen. En euh, eat clean of course… Heb je de yoga-sessie van vandaag al gevolgd, nee, doe er anders een meditatie-sessietje bovenop! En oh ja, vergeet zeker ook niet regelmatig met vrienden te (video)bellen, speel online een spelletje of doe samen een e-aperitiefje, waarom ook niet. En hadden we al gezegd dat je wél nog mag lopen, wandelen en fietsen? Doen hè?!”

Praktisch is er voor mij niet eens zoveel veranderd. Ik ben al geruime tijd werkloos en was nu al ruim een maand thuis, aan het strijden om mezelf rust te gunnen. De uitdaging aan het aangaan om niet te vinden dat ik ‘een hele dag niets doe’ als ik maar gewoon wat puzzel of kruiswoordraadsels oplos. Stilaan inzien dat ik wel heel hard bezig was, maar dan in mijn hoofd.

In mijn leefwereld verandert er wel oneindig veel en mijn hoofd kan eventjes niet meer volgen.
Nu moet ik opeens mijn eigen grenzen opnieuw leren kennen, een nieuw evenwicht zoeken, nieuwe signalen leren kennen. Opnieuw bekijken hoe ik de dagen doorkom: wat kan, wat lukt, wat is goed voor mij? Doet het mij deugd om ’s avonds nog meer dan een uur te videobellen met een vriendengroep, of kost dit mij juist veel energie? Durf ik ook eens ‘neen’ zeggen zonder dat ik een excuus heb, kan dat wel? Of moet ik nu niet flauw doen en maken dat ik voldoende sociaal contact heb en zeker mijn vrienden niet tekort doe? Ga ik dat rondje wandelen omdat ik graag even buiten ben en van het zonnetje geniet, of moet het omdat iedereen het nu doet? Ga ik joggen om in beweging te blijven, of is dit een prima excuus om calorieën te verbranden? Geeft dat creatieve dagboek mij bezigheid en een rustpunt in de dag, of is het het zoveelste dingetje van zelfzorg dat ik nog móet afwerken? Wil ik die boeken in de kast nu uitlezen, of kunnen ze nog wel even blijven staan?

Heel heel stilletjes aan begin ik een nieuw evenwicht te vinden, kom ik tot mezelf. Misschien kan ik wel videobellen met die vriendengroep, maar kan ik ook aangeven dat ik best moe ben en niet zo lang blijf. Misschien kan ik ook in de hangmat liggen om van het zonnetje te genieten, het wiegen in de wind brengt mijn hoofd tot rust. Mijn creatieve dagboek hoeft misschien geen dagboek te zijn, maar mag gewoon een boekje zijn waarin in werk als ik daar zin in heb. En die boeken, die kunnen nog wel even wachten totdat ik er de concentratie en energie voor heb. Ik weet alvast hoe ik zou kunnen handelen, nu is het oefenen. Oefenen om écht voor mezelf te zorgen, op een manier die voor mij goed is.

Lees ook:

  • hand sanitizer

    De coronapandemie maakt allerlei dingen in mij los die jarenlang een sluimerend bestaan leidden. Ze lagen te wachten op een kans om los te breken. Dus heb ik nu smetvrees, handenwasdwang, een handcrèmeverslaving en een anderhalvemeterobsessie. Gisteren was ik net een…

Kijk voor tips om om te gaan met psychische klachten ook eens op psyche.tips

lees meer

1 reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.