Dromer

In mijn dagelijks functioneren en schrijven, ga ik er nog al eens aan voorbij dat ik AD(H)D heb. Tegenwoordig heb ik het ook aardig op rit met de medicatie. Het heeft even wat voeten in aarde gehad, maar het verschil in mijn dagelijks functioneren is goed merkbaar. Als ik door mijn (nog steeds wel) licht chaotisch functioneren een dag zonder kom te zitten, is de stress die dag duidelijk een niveautje of vijf hoger.

Ongeveer 3,5 jaar geleden werd ADD gediagnosticeerd. Ik zet er eigenlijk altijd de (H) bij omdat het dan helderder is voor mensen waar ik het over heb. Voor de duidelijkheid; ik heb dus een aandachtstekortstoornis zonder hyperactiviteit.

In overleg met de psychiater ben ik vrij snel met kortwerkende methylfenidaat begonnen. Het verschil met en zonder medicatie was voor mij gelijk duidelijk. Zó deden anderen dat dus! Ik had nog nooit een gezelschapsspelletje gespeeld waarbij me niet iedere ronde verteld moest worden dat het mijn beurt was om te gooien. En nu ging het opeens vanzelf! Heel bizar, en heel confronterend… ik was niet lui of ongedisciplineerd, ik had een aandachtsstoornis.

Het overzicht in de chaos om me heen was overweldigend. Dat moest ik natuurlijk gelijk allemaal hier en nu oplossen, daar zorgde de (toen nog onbekende) persoonlijkheidsstoornis wel voor. Nu ik de pillen had die me ‘normaal’ lieten functioneren moest het uiteraard gelijk allemaal perfect. Daarnaast werd ik me opeens ook bewust van allerlei gevoelens. De zwerm bijen en mijn hoofd was gaan liggen en nu kon ik stap voor stap iedere bij afzonderlijk bewonderen en onderzoeken. Dat was nogal wat en ik sloeg behoorlijk door in mijn medicatiegebruik. Wat mij betreft echt een zwarte periode in mijn leven waar ik behoorlijk van mezelf geschrokken ben. Toen ik besefte wat ik allemaal aan het doen was, heb ik de medicatie resoluut aan de kanten geschoven en sliep ik 6 dagen en nachten achter elkaar door.

Een tijd later zijn we het toch opnieuw gaan proberen met langwerkende methylfenidaat. De werking hiervan was opnieuw flink korter dan gemiddeld. Ik bleef veel last houden van schommelingen en de rebound. Dan was ik absoluut niet wie ik wilde zijn, maar dat was ik zonder medicatie ook niet. Ik kreeg een andere psychiater en in nauw overleg met haar probeerde ik de langwerkende dexmethylfenidaat. Dit ging beter, ik werd stukken rustiger, maar bleef last houden van schommelingen doordat het voor mij snel uitwerkte. Uiteindelijk probeerden we toch medicijnen met de stof atomoxetine. Ze waren al veel eerder benoemd als een waarschijnlijk goed match voor mij, maar omdat ze erg duur zijn en wij financieel nogal moeilijk zaten, werden ze steeds maar weer aan de kant geschoven.

Via de bijzondere bijstand kreeg ik het eerste half jaar vergoed. Daarna konden we die ene verzekering afsluiten die deze medicijnen vergoed. Uiteraard is het een duur pakket, maar als je de kosten van de medicatie ernaast legt kan het dik uit. Ik hoop op mijn blote knieën dat ze het nooit uit het pakket zullen gooien!

Het enige nadeel is dan mijn lichaam het moeilijk heeft de temperatuur goed te regelen. Maar verder voel ik me er qua aandachtsverdeling eindelijk een normaal mens bij. Geen eeuwige ‘dromer’ meer. Nou is dromen natuurlijk heel fijn, maar niet als je constant wakker wordt gemaakt door boze mensen die niet begrijpen waarom je niet gewoon doet wat de bedoeling is. Ik zie het mezelf soms zelfs doen bij onze kinderen. Vooral als we haast hebben. Zodra ik het besef, gaat er een steek van schuld door me heen. Want ik weet precies hoe naar het voelt, als je constant op je tenen loopt en nog steeds het gevoel hebt nooit goed genoeg te zijn.

De oudste zit nu net op het punt dat hij leert schrijven. Het lijkt goed te gaan op school, de methoden die in deze tijd gebruikt worden lijken goed voor hem te werken. Maar zodra het punt komt dat hij ongelukkig wordt van wat hij leren moet, aarzel ik niet om ook met hem deze medicijnen te proberen. En dan zal ik er alles aan doen om te zorgen dat hij niet eerst de hel van de rebounds door hoeft te worstelen. Want voor iedereen met AD(H)D werkt het anders, maar de erfelijke aanleg heeft wel degelijk invloed. En aangezien ook zijn papa het goed doet op dezelfde medicijnen als zijn mama, lijkt het me een uitgemaakte zaak.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.