wandelende jongen

Doorgaan is mijn manier om dingen op te lossen

In deze blog gaat het over suïcidaliteit. Heb je ook last van suïcidale gedachten? Neem dan contact op met 113 Zelfmoordpreventie.

Het was halverwege januari 2019 toen mijn relatie uitging. Aangezien we samenwoonden, ging ik terug bij mijn ouders wonen. Ongeveer een jaar later op een maandagochtend kwam ik voor het werk terug thuis van een zwemtraining. Mijn moeder zat in de woonkamer achter haar computer. Ik ging bij haar zitten en vroeg of ze tijd had om even te praten, want het ging niet goed met me. Ik wilde niet meer leven.

Veel kan ik me niet meer herinneren van dit gesprek. Het enige wat ik nog weet is dat ik met tranen in mijn ogen in de auto zat naar mijn werk toe. Ik friste mezelf wat op en probeerde me, zonder resultaat, te concentreren op mijn werk. Die avond kwam ik thuis en samen met mijn vader en moeder zetten we het gesprek van die ochtend voort. Waar kwam mijn doodswens vandaan, wat was de aanleiding, wat gaan we hieraan doen… Een plan werd gemaakt om mij te genezen. Het interesseerde me niet, net zoals eigenlijk alles op dit moment. Ik reageerde heel stoïcijns en vond het eigenlijk allemaal prima, of niet. Er was voor mij geen verschil.

In deze periode leefde ik op de automatische piloot. Werken, trainen voor mijn triatlon, slapen. Iedere dag zag er hetzelfde uit. Ik had bijna nergens meer plezier in. Een eigen woning zoeken verliep, mede door de huizenmarkt, niet soepel. 

Na het gesprek met mijn ouders werd er een afspraak met de huisarts werd gemaakt en ik kon daar mijn verhaal kwijt. Het was al snel duidelijk dat ik doorgestuurd werd naar de ggz. Een uitnodiging viel op de mat en voor ik het wist had ik een intakegesprek met Elize*, uiteindelijk werd zij ook mijn latere psycholoog. Allerlei tests werden afgenomen en een paar weken later had ik weer mijn eerste gesprek met een psycholoog om mijn tweede depressie aan te pakken. Ik vond het allemaal prima, voor mij hoefde het niet, ik wilde niet per se beter worden, omdat er naar mijn mening toch maar één oplossing was. En dat was de dood. Echter kon ik dat mijn ouders, zusjes en vrienden niet aandoen en vond ik het mijn morele plicht om hulp te zoeken.

Ik probeerde eigenlijk mijn huidige leven zo goed als mogelijk gewoon door te zetten en beschouwde de gesprekken met Elize als iets wat ik erbij moest doen. Gewoon weer een van de vele dingen die ik in mijn leven moest doen. Doorgaan, dat is mijn manier om dingen op te lossen. Waar maak ik me nou zo druk om, niet zo zeuren tandje erbij en doorgaan. 40 uur blijven werken, gemiddeld 10-12 uur per week trainen voor triatlon, sinds halverwege februari weer uit huis en alleenwonend en daarnaast sinds halverwege maart actief aan het daten met Daantje*.

Daantje heb ik dus halverwege maart leren kennen. Vanaf het begin van ons contact wist ze van mijn depressie af. Bij Daantje kon ik dan ook mijn verhaal kwijt en zij was een luisterend oor. Op de vraag of ik wel ruimte had om nu te daten? Natuurlijk had ik ruimte om te daten en nieuwe mensen te leren kennen, anders was ik er toch niet aan begonnen?

Voor mij werd mijn depressie eigenlijk pas echt serieus toen daar de eerste poging was. 24 maart 2020 ik stapte in de auto met een fles drank en reed ik naar het spoor. Ergens in het bos bij een spoorwegovergang wachtte ik op de trein. De trein kwam en ik reed weg, zo snel als ik kon naar mijn ouders. Huilend stapte ik binnen en legde uit wat er gebeurd is. Ik bleef daar dan ook overnachten en meldde mijzelf ziek op het werk.

Samen met Elize en mijn vader had ik de dag daarna een crisisoverleg. Ik ging toch aan de antidepressiva en daarnaast ging ik halve dagen werken. De maanden daarna leken goed te gaan. Ik had wat betere dagen die de overhand leken te hebben. Tussen mij en mijn vrienden, Daantje en mijn ouders ging het wat beter. Ik bleef lekker sporten. Ik kreeg te horen van Elize dat ze vond dat ik goed bezig was en ook uit de resultaten van de vragenlijsten bleek dat dit het geval was.

Het werd juni. En daar was dan een kleine terugval. Niets aan de hand, gaat wel weer voorbij, die dagen zitten ertussen. Ik had niet door dat dit de verkeerde kant op ging. Een terugval had ik vaker gehad en duurde meestal een dag of twee. Deze niet. Ik had na vier dagen weer een goede dag en viel toen meteen weer terug. Na weken niet over de dood nagedacht te hebben kwam dit weer terug.  Dit keer greep ik wel goed in, ik belde 113, ging naar Daantje toe en nam de dag daarna meteen contact op met Elize. Een goed teken volgens mijn omgeving.

Maar de donkere wolken vol somberheid en nare gedachtes trok weer over mij heen. De bedrijfsarts wilde dat ik me twee weken ziek meldde op mijn werk. Hier had ik geen boodschap aan. Mijn depressie bestaat voornamelijk uit een stemmetje in mij dat zegt dat ik er niet toe doe. Dat ik niet goed genoeg ben en dat ik maar door moet gaan. Als ik niet 40 uur werk, sport volgens mijn schema er ben voor mijn vrienden dan is het niet goed. Eén misstap en ik gaf mezelf weer op mijn kop. Een stapje terugnemen? Nee, dat kan echt niet, hoe kan ik?

Op het moment werk ik dus maar drie halve dagen en heb ik mijn sportschema aan de kant gegooid om mezelf rust te gunnen. Dit vooral op advies van de bedrijfsarts en Elize. Tja rust… rust is er voor mij niet. Dat gun ik mezelf niet want ik heb daar niet hard genoeg voor werkt. En dus komen we bij vandaag. Bij mijn eerste blog.

Een dag waarop ik niets heb gedaan. Een hele dag op de bank gelegen en een serie gekeken. Er kwam niets uit, een hoop woede, verdriet, hopeloosheid en frustratie nam de overhand. Ik moest hier iets mee, van mezelf. Vandaar dat ik begon met bloggen.

Ik hoop dat er mensen zijn die zich in mijn blog kunnen vinden. En dat ik na verloop van tijd een bijdrage kan leveren aan het doorbreken van een taboe dat er op dit moment heerst op deze nare ziekte.

*Omwille van privacy zijn de namen in deze blog verzonnen

Lees ook:

  • Het randje van de afgrond

    Ik heb op het randje van de afgrond gestaan. Ik heb naar beneden gekeken en geprobeerd de bodem te zien. Ik heb met mijn tenen over de rand gekruld gestaan en mij voorgesteld hoe het zou zijn als ik erin…

Kijk voor tips om om te gaan met psychische klachten ook eens op psyche.tips

lees meer

3 reacties

  1. Beste Levi,
    Moedig van je dat je deze blog hebt geschreven. En dat je een manier hebt gezocht om op een positieve manier met je emoties te dealen.
    Sterkte gewenst.

  2. Hoi Levi,
    Enorm rot dat die zwarte wolken weer boven je hoofd hangen. Ik herken het wel. Toen het met mij slecht ging, wilde ik ook alleen maar door en door. Zelfs al stond ik ziek gemeld, ging ik toch naar mijn werk. Wat ik me later realiseerde was juist die gedachte (het door door door, want ik doe er niet toe) voor de depressie zorgde. Pas toen ik verplicht werd om thuis te blijven, drong na een tijdje door (met veel hulp) dat ik er ook toe doe als ik rust heb. Ik doe er toe ongeacht wat ik doe. Ik ben waardevol ongeacht of ik door ga of stil sta. Kan je dit volgen? Ik ben benieuwd naar je volgende blogs en ik juich het alleen maar aan dat je je strijd verwoord. Maar ik gun je ook dat je jezelf de rust gunt om ook even niets te moeten.
    Liefs

  3. Wow…. ik ben er stil van en lees dit met tranen in mijn ogen… ik wist dat het niet goed met je ging, maar dit, dit komt hard binnen. Ik wens je dat je het plezier en geluk in het leven weer kan gaan voelen. Ik ben er voor je! Caroline

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.