angst

Door mijn faalangst durf ik niets meer

Ik kijk om me heen en ik zie iedereen leuke dingen ondernemen. Zowel sportactiviteiten als kunstzinnige dingen. Het lijkt me heel fijn om gewoon maar wat nieuws te kunnen proberen. Om me met volle overtuiging en enthousiasme op een nieuwe taak te storten. Maar daar gaat het eigenlijk al fout.

Alleen al door deze gedachte blokkeer ik. Ik vertrouw niet genoeg op mezelf, ik denk niet dat ik het kan. Ik vind dat ik geen nieuwe dingen moet proberen. Het voelt veiliger om dat niet te doen want als ik het niet probeer dan kan ik ook niet falen. En de gedachte dat er dan misschien anderen zijn die kijken? Nee, nee en nog eens nee. Dat durf ik al helemaal niet.

Faalangst, of atychifobie, is de angst om te falen. Een definitie hiervan is dat je bent bang om niet aan de verwachtingen van jezelf of van anderen te voldoen. Je bent bang om tekort te schieten. Dat is zeker ook waar. Voor mij had het vroeger wel te maken met dat ik de lat best wel hoog leg.

Het moest perfect lukken want anders had ik gefaald. Het helpt dan ook niet dat ik in mijn omgeving redelijk vaak heb gehoord van wat ik niet zou moeten kunnen of van wat ik slecht deed of wat beter kon. Ik heb het van heel veel verschillende mensen gehoord, ze deden het allemaal. Vermeng dit met mijn gevoelige persoonlijkheid en het is best logisch dat ik op een gegeven moment verstijfd raakte door faalangst.

In het verleden heb ik veel te maken gehad met faalangst. Op school had ik hier veel last van maar gelukkig verdween de faalangst op een gegeven moment wat naar de achtergrond.  Een aantal jaren later, toen ik in het eerste jaar van mijn studie zat, kreeg ik weer een hele opleving van faalangst. Ik wilde het zo graag goed doen maar ik was zo bang dat ik het niet kon.

De faalangst ging weer zakken toen ik expres voor een tentamen een één haalde. Een klein gedragsexperiment met fijne gevolgen. Echter mocht het niet lang baten. Geen half jaar later was ik weer heel erg bang om mijn tentamens niet te halen.

In eerste instantie werd mijn faalangst zeker veroorzaakt door de drang om het perfect te willen doen. Ik was ontzettend bang dat de mensen die vroeger tegen mij zeiden dat ik het niet kon gelijk hadden. Dat ik het inderdaad niet kan. Dit heeft bij mij een hele sterke bewijsdrang getriggerd want ik moest en zou laten zien dat ze het fout hadden. Dat je niet zomaar vooroordelen over iemand moet hebben. Dat is in eerste instantie de trigger geweest voor mijn faalangst.

Op dit moment is mijn faalangst weer heel erg sterk aan het worden, het is terrein aan het winnen. Een hele zware en nare depressie maakt het er niet makkelijker op. Het probleem alleen is dat die depressie best wel een tijdje duurt en daardoor veel kapot maakt. Er is tijdens mijn depressie ook van alles mis gegaan. Dit alles heeft een grote impact op mijn zelfvertrouwen gehad. Ik heb gezien hoeveel er fout ging en dat heeft weer tot die sterker wordende faalangst geleid.

Nu is het een ramp. Ik ben op het punt beland waarop ik eigenlijk niets meer durf te ondernemen. Het voelt echt zo immens eng dat ik alles liever vermijd. Dit voelt wel een beetje dubbel. Ik stel eigenlijk geen hoge eisen meer aan mezelf en door mijn depressie is mijn perfectionisme redelijk zoek geraakt.

Dus waarom is die faalangst dan zo sterk? Heeft het iets te maken met alle tegenslagen van de afgelopen jaren? Ik heb namelijk klap na klap te verduren gekregen. Ik ben gewoon bang dat er weer iets fout gaat. Dat er nog een klap aankomt en dan niet weten hoe ik die moet opvangen. Ik ben zo uitgeput van die strijd tegen de depressie dat ik het eigenlijk niet in mij heb om nu hier tegen te moeten vechten.

Dus ja. Een simpele onderneming roept bij mij echt heel veel angst op. Ik hoef het van mezelf niet perfect te doen en ik denk dat ik ergens best wel tevreden met mezelf zou zijn als ik het alleen al probeer ongeacht de uitkomst. Maar het lukt niet, die drempel om iets te starten is zo ontzettend hoog.

Die drempel ervaar ik met zo’n beetje alles wat ik wil doen. Ik zou mezelf dus constant moeten motiveren om het toch wel te doen, om toch wel (nieuwe) dingen te proberen. Het is vermoeiend maar ik wil heel graag van die faalangst af want zo kan het eigenlijk ook niet langer. Want een ding weet ik zeker. Nu durf ik bijna niets.

Lees ook:

  • Ik ben zo zacht. En dan bedoel ik niet van buiten, al heb ik genoeg vet en zal ik zelfs op mijn dunst niet met botten prikken. Overal hoort een laagje weefsel en een huid van zijde heen. Nee ik…

    pexels photo 269282

5 reacties

  1. Knap dat je dit zo goed kunt omschrijven en deelt. Ik heb zelf ook heel veel jaren (van kind af aan eigenlijk) last gehad van Faalangst. Ik weet niet of het bij je in de buurt is, maar zelf heb ik een faalangst traject gevolgd bij Myrte Duijndam van VIVAS, dat heeft mij zelf heel veel stappen verder geholpen. Op haar website staan ook een aantal herkenbare blogs: https://www.vivascoaching.nl/category/blog/

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.