Door de ogen van…

Door de ogen van een ander zie je het misschien altijd beter… is het gras altijd groener? Maar door mijn ogen ben ik gewoon mens, Hannah, iemand die leeft bij de dag.

Op dit moment heb ik een probleem met mijn psychische kwetsbaarheid. Ik kamp vanaf mijn jeugd met diverse kwetsbaarheden door het opgroeien in een gezin die niet altijd even gemakkelijk was. Maar ik heb er bovenop weten te klimmen en vandaag de dag woon ik al genoeg jaren samen in een leuk huisje.

De kwetsbaarheden die ik op heb gebouwd in mijn gevecht om mijn plekje te behouden in het gezin zijn nu nog steeds aanwezig. Sommigen in mindere mate, sommigen zijn weg, sommigen zijn heftig aanwezig.

Diagnoses heb ik “genoeg” gehad en ik heb er onderhand “genoeg” van gehad. Ik ben meer van ‘leer me maar hoe ik er mee om kan gaan’. Ik weet dat diagnoses voor de verzekering nodig zijn, zodat hulpverleners hun geld krijgen, maar voor mij zijn ze niet nodig.

Ik kamp vooral met problemen op het gebied van eten. Het gevecht met eten is er dagelijks; wat ga ik eten, ga ik wel eten, hoe kan ik zo weinig mogelijk eten en zo veel mogelijk bewegen. Als ik heb gegeten voel ik me zo schuldig dat ik het vaak uitbraak. Ik eet minimaal en het blijft een strijd.

Dagelijks zorgt het voor een belemmering. Het is zo erg dat ik al jaren thuiszit. Door psychische kwetsbaarheid ben ik afgekeurd, iets dat ik absoluut niet wil. Ik wil verdorie werken! En nu kan ik ook niet naar mijn vrijwilligerswerk, wat ik normaal dolgraag doe, omdat ik me fysiek niet optimaal voel op dit moment.

ik ben keihard aan het werken aan mezelf. De afgelopen jaren heb ik drie opnames achter de rug, en door mezelf genoeg schoppen onder de kont te geven lijkt het nu in een iets stabieler vaarwater te komen. Ook al zit ik fysiek niet altijd goed in mijn vel, ik voel me beter dan de afgelopen jaren. Ik begin het te accepteren.

ik ben Hannah, 29 jaar , ik ben mens …

Ook zin gekregen om te schrijven? Stuur een blog in naar dsmmeisjes!