Donkere kamers in mijn hart

Er zijn kamers in mijn hart waarvan ik de deuren het liefst op slot houd en de sleutels weggooi. Dit omdat dat wat er in die kamers bewaard wordt te verschrikkelijk is om te laten zien. Laat staan om er over te praten. Het zijn geen meubels of schilderijen die in die kamers opgeslagen zijn. Het zijn herinneringen uit mijn jeugd. En kindsdelen die deze herinneringen dragen.

Eerst zaten er ook muren om deze kamers in mijn hart heen. Hierdoor voelde ik me vaak doods en leeg. Door de liefde van mensen op mijn pad komen er gaten in die muren. Hierdoor is er zicht op de verschillende deuren en hoor ik achter die deuren de delen roepen. Ze willen gehoord worden, gezien, getroost en bevestigd in hun bestaan.

Dat wat ze mij willen vertellen, wil ik niet horen en niet voelen. Anderzijds is me zo leeg en somber voelen dat ik hele dagen in bed wil liggen en niet wil eten ook geen pretje. Ik probeer dus te luisteren naar wat ze zeggen en het op te schrijven. Soms maak ik ook wel eens een collage. Tekenen doe ik niet meer, al heb ik wel spullen in huis hiervoor. Toen ik destijds in therapie wel tekende over onder andere de misbruikgevoelens was er geen aandacht voor. Nu teken ik uit angst voor de emoties alleen in nabijheid van mijn huidige creatief therapeute die mij gelukkig wel serieus neemt.

Zo heb ik maand geleden weer een poging gedaan iets van het trauma te verwerken middels tekenen. De plaatjes in mijn hoofd over dat we, de dader en ik, de trap op liepen en hij mij een cadeautje had beloofd. Dat hij mij misbruikte op het bed. Er was sprake van incest, want de dader was familie. Toen het 15-jarige deel dit woord jaren later tijdens biologieles hoorde, was ze na afloop erg van slag. Helaas was er wederom thuis niet de rust en ruimte om het erover te hebben. Ook op school durfde ik niemand in vertrouwen te nemen. Het waren allemaal mannelijke leerkrachten. Tevens leefde de dader ook nog.   

Ik heb tijdens creatieve therapie het 7-jarige meisje uit de tekening geknipt en de rest van de tekening verscheurd. Het meisje heb ik een veilige plek gegeven bij Jezus de Goede Herder. Dat liedje heb ik veel gehoord vroeger. Ook al had ik de sleutels van de donkere kamers in mijn hart weggegooid, maar Jezus laat zich niet tegen houden. Hij helpt mij om de deuren alsnog te openen en donkere herinneringen te genezen. Al is nog niet iedereen in mijn binnenwereld fan van Jezus. Want hoe kan het in een christelijk gezin zo onveilig zijn? Kan iemand die elke zondag vooraan in de kerk zit een ander zo beschadigen? Ik, we, begrijpen het niet.

Tot slot nog een gedicht:

Het verleden weggestopt
achter 
vergrendelde deuren
een voor een 
gaan ze open
oog in oog
met pijnlijke herinneringen
en bevroren emoties

Lees ook:

  • meisjes met hartjes

    Voor iedereen die nooit gerechtigheid zal krijgen. Voor iedereen die geen erkenning kreeg. Voor diegene die bang is om te spreken, of het zwijgen wordt opgelegd. Deze blog is voor jou.  Vandaag keek ik de documentaire Athlete A op Netflix.…

Meer informatie over dissociatie en DIS

E-book over dissociatieve identiteitsstoornis:

DIS mini uitgelicht

Misschien heb je net te horen gekregen dat je een dissociatieve identiteitsstoornis (DIS) hebt, of ken je iemand die dit heeft. Maar wat is DIS eigenlijk precies en hoe kun je ermee omgaan? Wat zegt de wetenschap en welke therapieën zijn er? En… hoe is het eigenlijk om DIS te hebben, valt er een beetje mee te leven?

Aan de hand van wetenschappelijke artikelen, het psychiatrisch handboek DSM én ervaringsverhalen geeft Rivka Ruiter je in deze dsmmini antwoord op bovenstaande vragen. Een dsmmini is een klein e-bookje dat inzicht geeft in een stoornis uit de DSM. De ervaringsverhalen zijn van Daniëlle (31), Hannah (26) en Melissa (26), drie jonge vrouwen met DIS of AGDS (andere gespecificeerde dissociatieve stoornis).

Dit e-book is een PDF, je kunt hem lezen op je computer of telefoon zonder e-reader!

Kijk voor tips om om te gaan met psychische klachten ook eens op psyche.tips

lees meer